اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُوْنَ مَآ اَنْفَقُوْا مَنًّا وَّلَآ اَذًىۙ لَّهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
allażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi ṡumma lā yutbi‘ūna mā anfaqū mannaw wa lā ażā(n), lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
Ang mga tawo nga naggasto sa ilang bahandi sa dalan ni Allah, unya wala mag-uban sa ilang gidonar pinaagi sa pagtawag niini og mga ngalan ug pagpasakit (sa gibati sa nakadawat), sila makadawat og ganti gikan sa ilang Ginoo. Walay kahadlok diha kanila ug sila dili magbangotan.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).
O kamo nga mga nagtuo! Ayaw gub-a ang imong limos pinaagi sa paghisgot niini ug pagpasakit (sa gibati sa nakadawat), sama sa usa ka tawo nga naghatag sa iyang bahandi tungod kay siya nagpasigarbo sa mga tawo ug wala siya mituo kang Allah ug sa Katapusang Adlaw. Ang ehemplo (sa maong tawo) sama sa usa ka hamis nga bato nga adunay abog niini, unya kung mobundak ang kusog nga ulan sa bato, ang bato magpabilin nga hamis pag-usab. Wala silay makuha gikan sa ilang gibuhat. Ug si Allah dili mogiya sa mga dili-magtutuo.
وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ
wa lā tamnun tastakṡir(u).
ug ayaw (Muhammad) paghatag (nga adunay tuyo nga) makakuha ug dugang (balos).