وَاِنَّا لَنَحْنُ نُحْيٖ وَنُمِيْتُ وَنَحْنُ الْوٰرِثُوْنَ
wa innā lanaḥnu nuḥyī wa numītu wa naḥnul-wāriṡūn(a).
און טאַקע, מיר זענען די וואָס געבן לעבן און פאַראורזאַכן טויט און מיר זענען די וואָס ירשענען.
اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ
innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).
טאַקע, מיר זענען די וואָס ירשענען די ערד און אַלץ וואָס איז אויף איר, און צו אונדז אַליין וועלן זיי צוריקגעקערט ווערן.
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
און (געדענקט די מעשה פון) זאכאריא, ווען ער האט געבעטן צו זיין גאט, "אוי מיין גאט, לאז מיך נישט לעבן אליין (אָן קינדער) און דו ביסט דער בעסטער יורש.
وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ
wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).
און וויפיל (באַוואוינער פון) לענדער וואָס האָבן זיך הנאה געהאַט אין לעבן, וואָס מיר האָבן חרובֿ געמאַכט, דעמאָלט איז דאָס געווען זייער וואוינאָרט וואָס איז נישט מער באַוואוינט געוואָרן נאָך זיי, אַחוץ אַ קליינעם טייל. און מיר זענען די וואָס ירשענען עס."