وَمَنْ يُّشَاقِقِ الرَّسُوْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدٰى وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيْلِ الْمُؤْمِنِيْنَ نُوَلِّهٖ مَا تَوَلّٰى وَنُصْلِهٖ جَهَنَّمَۗ وَسَاۤءَتْ مَصِيْرًا ࣖ
wa may yusyāqiqir-rasūla mim ba‘di mā tabayyana lahul-hudā wa yattabi‘ gaira sabīlil-mu'minīna nuwallihī mā tawallā wa nuṣlihī jahannam(a), wa sā'at maṣīrā(n).
மேலும், எவருக்கு உண்மை தெளிவாகிறதோ, அவர் தூதரை (முஹம்மதுவை) எதிர்த்து, முஃமின்களின் பாதையல்லாத ஒரு பாதையைப் பின்பற்றுகிறாரோ, அவரை அவர் செய்த தவறிலேயே நாம் விட்டுவிடுகிறோம்; மேலும் அவரை நரகத்தில் தள்ளுவோம். திரும்பிச் செல்வதற்கு அதுவே மிக மோசமான இடமாகும்.
لِلْفُقَرَاۤءِ الْمُهٰجِرِيْنَ الَّذِيْنَ اُخْرِجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَاَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا وَّيَنْصُرُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصّٰدِقُوْنَۚ
lil-fuqarā'il-muhājirīnal-lażīna ukhrijū min diyārihim wa amwālihim yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānaw wa yanṣurūnallāha wa rasūlah(ū), ulā'ika humuṣ-ṣādiqūn(a).
தங்கள் சொந்த ஊர்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு, அல்லாஹ்வின் அருளையும் திருப்தியையும் தேடுவதற்காகவும், அல்லாஹ்வுக்கும் அவனது தூதருக்கும் மார்க்கத்திற்கு உதவுவதற்காகவும் தங்கள் உடைமைகளைத் துறந்து ஹிஜ்ரத் செய்த ஏழை மக்களுக்கும் (அந்தக் கொள்ளைப் பொருட்கள்) உரியன. அவர்களே உண்மையான மக்கள்.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
மேலும், மதீனா நகரைக் கைப்பற்றி, முஹாஜிர்களின் வருகைக்கு முன்பே நம்பிக்கை கொண்டிருந்த அன்சாரிகள், தங்கள் இடத்திற்கு ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களை நேசித்தார்கள். மேலும், தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டவற்றின் மீது அவர்கள் தங்கள் உள்ளங்களில் ஆசைகளை வைக்கவில்லை; தங்களுக்கும் தேவை இருந்தபோதிலும், தங்களை விட முஹாஜிர்களுக்கே அவர்கள் முன்னுரிமை அளித்தார்கள். எவர் கஞ்சத்தனத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்கிறாரோ, அவரே பாக்கியசாலி.
وَالَّذِيْنَ جَاۤءُوْ مِنْۢ بَعْدِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِاِخْوَانِنَا الَّذِيْنَ سَبَقُوْنَا بِالْاِيْمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِيْ قُلُوْبِنَا غِلًّا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا رَبَّنَآ اِنَّكَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
wal-lażīna jā'ū mim ba‘dihim yaqūlūna rabbanagfir lanā wa li'ikhwāninal-lażīna sabaqūnā bil-īmāni wa lā taj‘al fī qulūbinā gillal lil-lażīna āmanū rabbanā innaka ra'ūfur raḥīm(un).
மேலும் அவர்களுக்குப் பின் வந்தவர்கள் (முஹாஜிரீன்கள் மற்றும் அன்ஸார்கள்), இவ்வாறு பிரார்த்தித்தார்கள்: "எங்கள் இறைவா! எங்களையும், எங்களுக்கு முன் நம்பிக்கை கொண்ட எங்கள் சகோதரர்களையும் மன்னிப்பாயாக. நம்பிக்கை கொள்பவர்கள் மீது எங்கள் உள்ளங்களில் வெறுப்பை விதைக்காதே. எங்கள் இறைவா! நிச்சயமாக நீயே மிகவும் கருணையுள்ளவன், மிகவும் இரக்கமுள்ளவன்."