مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
I nɔ fit fɔ mek di Prɔfɛt ɛn di wan dɛn we biliv fɔ aks fɔgivnɛs (frɔm Allah) fɔ di wan dɛn we de wɔship bɔku gɔd dɛn, ilɛksɛf na dɛn fambul dɛn, afta i dɔn bi klia to dɛn se di wan dɛn we biliv di mushri na di wan dɛn we de na Ɛl.
مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا
manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).
Ɛnibɔdi we de du tin akɔdin to (Allah) in gayd, den fɔ tru, na fɔ in yon (sef); ɛn ɛnibɔdi we go rɔng, di rial (lɔs) na fɔ insɛf. Ɛn pɔsin we sin nɔ go ebul fɔ bia ɔda pɔsin in sin, bɔt Wi nɔ go pɔnish am te Wi sɛn mɛsenja.