مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
វាមិនសមរម្យទេសម្រាប់ព្យាការី និងអ្នកដែលមានជំនឿ ក្នុងការសុំការអភ័យទោស (ពីអល់ឡោះ) ចំពោះពួកអ្នកធ្វើពុតជា ទោះបីជាពួកគេជាសាច់ញាតិរបស់ពួកគេក៏ដោយ បន្ទាប់ពីពួកគេបានដឹងច្បាស់ថា ពួកអ្នកធ្វើពុតជាជាពួកអ្នកធ្វើពុតជារស់នៅក្នុងឋាននរក។
مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا
manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).
អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តតាមការណែនាំ (របស់អល់ឡោះ) វាពិតជាសម្រាប់ខ្លួនឯង (សុវត្ថិភាព) ហើយអ្នកណាដែលវង្វេងផ្លូវ ការបាត់បង់ពិតប្រាកដគឺសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ហើយអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើបាបមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងអំពើបាបរបស់អ្នកដទៃបានទេ ប៉ុន្តែយើងមិនដាក់ទណ្ឌកម្មគាត់ទេ រហូតដល់យើងបញ្ជូនអ្នកនាំសារម្នាក់។