اِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُۖ اسْمُهُ الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيْهًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ
iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāha yubasysyiruki bikalimatim minhusmuhul-masīḥu ‘īsabnu maryama wajīhan fid-dun-yā wal-ākhirati wa minal-muqarrabīn(a).
(Denkt drun) wéi d'Engele gesot hunn: "O Maria! Allah gëtt dir eng gutt Noriicht vun engem Wuert vun Him, deem säin Numm de Messias wäert sinn, Jesus, Jong vun der Maria, ausgezeechent an dëser Welt an am Hiernof, an ee vun deenen, déi no bei (Allah) bruecht ginn."
وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَّمِنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa yukallimun nāsa fil-mahdi wa kahlaw wa minaṣ-ṣāliḥīn(a).
an hien huet mat de Leit geschwat (wärend) hien an der Wieg war a wéi hien erwuesse war, an hie war ënnert de Gerechten.“
قَالَتْ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ وَلَدٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ ۗ قَالَ كَذٰلِكِ اللّٰهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ
qālat rabbi annā yakūnu lī waladuw wa lam yamsasnī basyar(un), qāla każālikillāhu yakhluqu mā yasyā'(u), iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).
Si (Maryam) sot: "O mäin Här, wéi kann ech Kanner kréien, wann kee Mann mech ugegraff huet?" Hien (Allah) sot: "Also erschaf Allah dat, wat Hie wëll. Wann Hien eppes bestëmme wëll, seet Hien nëmmen dozou: 'Sidd!' Also dat ass et.
وَّقَوْلِهِمْ اِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيْحَ عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُوْلَ اللّٰهِۚ وَمَا قَتَلُوْهُ وَمَا صَلَبُوْهُ وَلٰكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ ۗوَاِنَّ الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِيْهِ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ ۗمَا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ اِلَّا اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوْهُ يَقِيْنًاۢ ۙ
wa qaulihim innā qatalnal-masīḥa ‘īsabna maryama rasūlallāh(i), wa mā qatalūhu wa mā ṣalabūhu wa lākin syubbiha lahum, wa innal-lażīnakhtalafū fīhi lafī syakkim minh(u), mā lahum bihī min ‘ilmin illattibā‘aẓ-ẓanni wa mā qatalūhu yaqīnā(n).
an (Mir hunn och bestrooft) well se gesot hunn: "Tatsächlech, mir hunn de Messias ëmbruecht, Jesus, Jong vun der Maria, den Apostel vun Allah", och wann se hien net ëmbruecht oder gekräizegt hunn, mee (wat se ëmbruecht hunn) eng Persoun, déi mam Jesus verglach gouf. Tatsächlech, déi, déi net iwwer (d'Ëmbrénge vum) Jesus averstane sinn, sinn ëmmer am Zweiwel doriwwer, wien ëmbruecht gouf. Si woussten net wierklech (wien genee ëmbruecht gouf), mee baséieren sech op pure Ratewierker, also ware se sech net sécher, ob se hien ëmbruecht haten.
بَلْ رَّفَعَهُ اللّٰهُ اِلَيْهِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَزِيْزًا حَكِيْمًا
bar rafa‘ahullāhu ilaih(i), wa kānallāhu ‘azīzan ḥakīmā(n).
Mä Allah huet de Jesus a seng Präsenz erhuewen. Allah ass allmächteg, allweis.
اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
An erënnert Iech drun, wéi Allah gesot huet: "O Jesus, Jong vu Maria! Erënnert Iech un meng Gonscht iwwer Iech an iwwer Är Mamm, wéi ech Iech mam Hellege Geescht gestäerkt hunn. Dir konnt mat Mënsche schwätzen, wéi Dir nach an der Wieg waart a wéi Dir erwuesse waart. An erënnert Iech drun, wéi ech Iech Schreiwen, (och) Wäisheet, d'Tora an d'Evangelium geléiert hunn. An erënnert Iech drun, wéi Dir aus der Äerd e Vugel mat menger Erlaabnes geformt hutt, dann hutt Dir drop geblosen, dann ass et e (richtege) Vugel mat menger Erlaabnes ginn. An erënnert Iech drun, wéi Dir een geheelt hutt, deen vun der Gebuert un blann war, an Aussätzeg mat menger Erlaabnes. An erënnert Iech drun, wéi Dir déi Doudeg (aus dem Graf zum Liewen) erweckt hutt mat menger Erlaabnes. An erënnert Iech drun, wéi ech d'Kanner vun Israel (vun hirem Wonsch ofgehalen hunn, Iech ëmzebréngen), wéi Dir hinnen kloer Informatioune presentéiert hutt, dann hunn déi Ongleeweg ënner hinnen gesot: "Dëst ass näischt anescht wéi richteg Magie."
وَاِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ ءَاَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوْنِيْ وَاُمِّيَ اِلٰهَيْنِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالَ سُبْحٰنَكَ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اَقُوْلَ مَا لَيْسَ لِيْ بِحَقٍّ ۗاِنْ كُنْتُ قُلْتُهٗ فَقَدْ عَلِمْتَهٗ ۗتَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِيْ وَلَآ اَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِكَ ۗاِنَّكَ اَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ
wa iż qālallāhu yā ‘īsabna maryama a'anta qulta lin-nāsittakhiżūnī wa ummiya ilāhaini min dūnillah(i), qāla subḥānaka mā yakūnu lī an aqūla mā laisa lī biḥaqq(in), in kuntu qultuhū faqad ‘alimtah(ū), ta‘lamu mā fī nafsī wa lā a‘lamu mā fī nafsik(a), innaka anta ‘allāmul-guyūb(i).
An (erënnert Iech) wéi Allah gesot huet: "O Jesus, Jong vu Maria! Bass du deen, deen zu de Leit gesot huet: Maacht mech a meng Mamm zu zwéi Götter nieft Allah?" (Isa) huet geäntwert: "Éier sief dir, et ass net ubruecht fir mech ze soen, wat net mäin ass. Wann ech et gesot hätt, häss du et gewosst. Du weess, wat a mir ass, an ech weess net, wat an dir ass. Wierklech, Du bass den Allwësser vun allem, wat net ze gesinn ass."
مَا قُلْتُ لَهُمْ اِلَّا مَآ اَمَرْتَنِيْ بِهٖٓ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۚوَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًا مَّا دُمْتُ فِيْهِمْ ۚ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِيْ كُنْتَ اَنْتَ الرَّقِيْبَ عَلَيْهِمْ ۗوَاَنْتَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ
mā qultu lahum illā mā amartanī bihī ani‘budullāha rabbī wa rabbakum, wa kuntu ‘alaihim syahīdam mā dumtu fīhim, falammā tawaffaitanī kunta antar-raqība ‘alaihim, wa anta ‘alā kulli syai'in syahīd(un).
Ech hunn hinnen ni gesot, ausser dat, wat Dir mir gebueden hutt (nämlech): "Veréiert Allah, mäin Här an Ären Här", an ech war Zeie géint si, soulaang ech ënnert hinne war. Nodeems Dir mech verlooss hutt, waart Dir deen, deen iwwer si opgepasst huet. An Dir sidd den Zeie vun alle Saachen.
فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا
fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).
Also huet si (Maryam) op hiert (Kand) gewisen. Si soten: "Wéi solle mir mat engem klenge Kand schwätzen, dat nach an enger Schaukel ass?"
قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ
qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).
Hien (Isa) sot: "Tatsächlech sinn ech en Dénger vun Allah, Hien huet mir d'Buch (Injil) ginn an Hien huet mech zu engem Prophet gemaach."
وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ
wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).
An Hien huet mech geseent gemaach, wou ech och sinn, an Hien huet mir d'Gebied an d'Zakat ugeuerdnet, soulaang ech liewen.
وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا
wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).
an trei zu menger Mamm, an Hien huet mech net arrogant oder ellendig gemaach.
وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا
was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).
A Fridden sief mat mir um Dag wou ech gebuer gouf, an um Dag wou ech stierwen, an um Dag wou ech erëm zum Liewen erwächt ginn.“
وَاِذْ قَالَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ مُّصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَمُبَشِّرًاۢ بِرَسُوْلٍ يَّأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِى اسْمُهٗٓ اَحْمَدُۗ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
wa iż qāla ‘īsabnu maryama yā banī isrā'īla innī rasūlullāhi ilaikum muṣaddiqal limā baina yadayya minat-taurāti wa mubasysyiram birasūliy ya'tī mim ba‘dismuhū aḥmad(u), falammā jā'ahum bil-bayyināti qālū hāżā siḥrum mubīn(un).
An (erënnert Iech) wéi de Jesus, de Jong vun der Maria, gesot huet: "O Kanner vun Israel! Wierklech, ech sinn den Allah säi Bot un iech, deen d'Buch (dat erofkomm ass) virun mir bestätegt, nämlech d'Tora, an d'gutt Noriicht iwwer e Bot vermëttelt, deen no mir kënnt, deem säin Numm Ahmad (Muhammad) ass." Awer wéi de Bot mat klore Beweiser bei si koum, soten si: "Dëst ass richteg Magie."