وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).
Һәм (хәтерләгеҙ), Беҙ өйҙө (Ҡәғбәтулланы) кешеләр өсөн йыйылыу урыны һәм имен урын иттек. Һәм Ибраһимдың мәкәмен намаҙ урыны ит. Һәм Беҙ Ибраһим менән Исмәғилгә: «Минең өйөмдө тауаф итеүселәр, иҡтикәф итеүселәр, рөкүк итеүселәр һәм сәждә ҡылыусылар өсөн таҙартығыҙ!»
وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).
Һәм (хәтерләйһеңме) Ибраһим Исмәғил менән бергә Ғибәҙәтхананың нигеҙҙәрен күтәргәндә, (доға ҡылғанда): «Раббыбыҙ, беҙҙән (хәйер) ҡабул ит.
وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ
ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).
Һәм (Мөхәммәткә), Исмәғилдең Китапта (Ҡөрьәндә) хикәйәһен һөйлә. Ул, ысынлап та, үҙ һүҙендә торған кеше, илсе һәм пәйғәмбәр булған.
وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا
wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).
Һәм ул ғаиләһенә намаҙ уҡырға һәм зәкәт бирергә ҡушты, һәм ул Раббыһынан риза булған кеше ине.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Шулай итеп, бала (йәшкә) еткәс, уның менән һынап ҡарай алды, (Ибраһим): «Эй, улым! Ул (Исмәғил) яуап бирә: «Эй, атайым!
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Шулай итеп, улар икеһе лә баш һалғас, ул (Ибраһим) улын ғибәҙәтханаһына һалды, (Аллаһтың бойороғон үтәү өсөн).
وَنَادَيْنٰهُ اَنْ يّٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۙ
wa nādaināhu ay yā ibrāhīm(u).
Шунан һуң Беҙ уға өндәштек: «Эй, Ибраһим!
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
ысынлап та, һин шул төштө аҡланың». Ысынлап та, Беҙ изгелек ҡылғандарҙы шулай бүләкләйбеҙ.
اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْبَلٰۤؤُا الْمُبِيْنُ
inna hāżā lahuwal-balā'ul-mubīn(u).
Ысынында иһә был, ысынлап та, ысын һынау.
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
Беҙ баланы ҙур ҡорбан менән азат иттек.
وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۗوَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِۗ
ważkur ismā‘īla wal-yasa‘a wa żal-kifl(i), wa kullum minal-akhyār(i).
Ә Исмәғил, Ильяса‘ һәм Зөлкифлиҙе иҫкә төшөрөгөҙ. Барыһы ла иң шәп кешеләр рәтендә.