وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).
Na (kae), bere a Yeyee fie (Kaaba) bea a wohyiam ne bea a ahobanbo ma nnipa. Na fa Ibrahim maqam nyɛ mpaebɔ beaeɛ. Na Yeahye Abraham ne Ismail se, "Monhohoro Me fie ho mma nkurofoo a woye tawaf, wonom a woye iktikaf, wonom a wokotow ne won a wokotow!"
وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).
Na (kae) berɛ a Ibrahim ne Ismail maa Asɔredan no fapem so no, (bere a ɔrebɔ mpaeɛ no), "Yɛn Awurade, gye (adɔeɛ) firi yɛn hɔ. Ampa ara, Wone Atefoɔ, Ɔnim biribiara."
وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ
ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).
Na ka (Muhammad), Ismail ho asɛm wɔ Nwoma (Al-Qur’an) mu. Na ɔyɛ obi a odi n’asɛm so, ɔsomafo ne odiyifo ampa.
وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا
wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).
Na ɔhyɛɛ n’abusua sɛ (wɔnyɛ) mpaebɔ ne (tua) zakat, na na ɔyɛ onipa a n’ani gye n’Awurade ho.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Enti berɛ a abofra no duu (mfeɛ) no ɔtumi ne no sɔɔ hwɛeɛ, (Ibrahim) kaa sɛ, "O me ba! Ampa ara, mesoo daeɛ sɛ merekum wo. Enti dwene deɛ wodwene ho!" Ɔno (Ismail) buaa sɛ, "O m'agya! Yɛ deɛ (Allah) hyɛ wo; sɛ Onyankopɔn pɛ a, wobɛhunu me wɔ wɔn a wɔtɔ wɔn bo ase no mu."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Enti bere a wɔn baanu nyinaa de wɔn ho ama na ɔno (Ibrahim) de ne ba no too (n’asɔredan so, (sɛ ɔbɛdi Allah ahyɛde so).
وَنَادَيْنٰهُ اَنْ يّٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۙ
wa nādaināhu ay yā ibrāhīm(u).
Afei Yɛfrɛɛ no sɛ, “O Ibrahim!
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
ampa ara, woabu saa dae no bem.” Ampa ara se, sei na Yetua nkurafoa a woyo papa no ka.
اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْبَلٰۤؤُا الْمُبِيْنُ
inna hāżā lahuwal-balā'ul-mubīn(u).
Nokwarem no, eyi yɛ sɔhwɛ ankasa.
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
Na Yede afɔrebɔ kɛseɛ gyee abofra no.
وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۗوَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِۗ
ważkur ismā‘īla wal-yasa‘a wa żal-kifl(i), wa kullum minal-akhyār(i).
Na ampa ara se, Yen afã no, woka nnipa a woayi won paa no ho.