هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
அங்கேதான் ஸக்கரியா தன் இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்தார். அவர், "என் இறைவா, உமது தரப்பிலிருந்து எனக்கு நல்ல சந்ததிகளைத் தருவாயாக! நிச்சயமாக நீயே பிரார்த்தனைகளைக் கேட்பவன்" என்று கூறினார்.
فَنَادَتْهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ وَهُوَ قَاۤىِٕمٌ يُّصَلِّيْ فِى الْمِحْرَابِۙ اَنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيٰى مُصَدِّقًاۢ بِكَلِمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ وَسَيِّدًا وَّحَصُوْرًا وَّنَبِيًّا مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ
fanādathul-malā'ikatu wa huwa qā'imuy yuṣallī fil-miḥrāb(i), annallāha yubasysyiruka biyaḥyā muṣaddiqam bikalimatim minallāhi wa sayyidaw wa ḥaṣūraw wa nabiyyam minaṣ-ṣāliḥīn(a).
பின்னர், அவர் மிஹ்ராபில் நின்று தொழுதுகொண்டிருந்தபோது, வானவர்கள் அவரை அழைத்து, "அல்லாஹ்வின் ஒரு வாக்கியத்தை (வார்த்தையை) உறுதிப்படுத்துபவரும், முன்மாதிரியானவரும், (காமத்திலிருந்து) தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளும் திறன் கொண்டவரும், நல்லோர்களிடையே ஒரு நபியுமான யஹ்யாவின் (பிறப்பின்) மூலம் அல்லாஹ் உங்களுக்கு நற்செய்தியைக் கொண்டு வருகிறான்" என்றனர்.
قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَاَتِيْ عَاقِرٌ ۗ قَالَ كَذٰلِكَ اللّٰهُ يَفْعَلُ مَا يَشَاۤءُ
qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa qad balaganīyal-kibaru wamra'atī ‘āqir(un), qāla każālikallāhu yaf‘alu mā yasyā'(u).
அவர் (ஸகரியா) கூறினார், "என் இறைவா! நான் மிகவும் வயதானவனாகவும், என் மனைவி மலடியாகவும் இருக்கும் நிலையில், எனக்கு எப்படிப் பிள்ளைகள் பிறப்பார்கள்?" அவர் (அல்லாஹ்) கூறினார், "இவ்வாறு, அல்லாஹ் தான் நாடியதைச் செய்கிறான்."
قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗ قَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍ اِلَّا رَمْزًا ۗ وَاذْكُرْ رَّبَّكَ كَثِيْرًا وَّسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالْاِبْكَارِ ࣖ
qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡata ayyāmin illā ramzā(n), ważkur rabbaka kaṡīraw wa sabbiḥ bil-‘asyiyyi wal-ibkār(i).
அவர் (ஸகரியா) கூறினார், “என் இறைவா, எனக்கு ஒரு அத்தாட்சியைத் தருவாயாக.” அல்லாஹ் கூறினான், “உங்களுக்கான அத்தாட்சி என்னவென்றால், நீங்கள் மூன்று நாட்களுக்கு அத்தாட்சிகளைத் தவிர மனிதர்களிடம் பேசாமல் இருப்பதுதான். மேலும், உங்கள் இறைவனின் (பெயரை) அதிகமாகக் கூறுங்கள், மாலையிலும் காலையிலும் அவனைப் புகழ்ந்து பாடுங்கள்.”
ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ
Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.
(இதில் வாசிக்கப்படுவது) உம்முடைய இறைவன் தம் அடியானாகிய ஸக்கரியாவுக்குக் காட்டிய கருணையைப் பற்றிய விளக்கமாகும்.
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
அதாவது, அவன் தன் இறைவனிடம் மெல்லிய குரலில் பிரார்த்தனை செய்யும்போது.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
அவர் (ஸகரியா) கூறினார், “என் இறைவா, நிச்சயமாக என் எலும்புகள் பலவீனமாக உள்ளன, என் தலை நரைத்த முடியால் நிறைந்துள்ளது. ஆயினும், என் இறைவா, உன்னிடம் பிரார்த்தனை செய்வதில் நான் ஒருபோதும் ஏமாற்றமடைந்ததில்லை.”
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
மேலும், என் மரணத்திற்குப் பிறகு என் உறவினர்களைப் பற்றி நான் கவலைப்படுகிறேன், என் மனைவியோ மலடியாயிருக்கிறாள், எனவே உமது தரப்பிலிருந்து எனக்கு ஒரு குழந்தையை அருளும்.
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
என்னையும் யாக்கோபின் வம்சத்தையும் சுதந்தரித்துக்கொள்பவரைச் சுதந்தரித்து, என் ஆண்டவரே, அவரை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவராக ஆக்குவீராக.
يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا
yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).
(அல்லாஹ் கூறினான்), “ஓ ஸக்கரியா! யஹ்யா எனப் பெயரிடப்படவிருக்கும் ஒரு மகனைப் பற்றிய நற்செய்தியை உனக்குத் தெரிவிக்கிறோம்; இதற்கு முன் நாம் அவருக்கு அப்படி ஒரு பெயரைச் சூட்டியதில்லை.”
قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا
qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).
அவர் (ஸக்கரியா) கூறினார், “என் இறைவா! என் மனைவி மலடியாயிருக்க, நானும் மிகவும் முதுமை அடைந்துவிட்ட நிலையில், எனக்கு எப்படி ஒரு குழந்தை பிறக்கும்?”
قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا
qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).
அவர் (ஸகரியா) கூறினார், “என் இறைவா, எனக்கு ஒரு அத்தாட்சியைத் தா.” (அல்லாஹ்) கூறினான், “நீ ஆரோக்கியமாக இருந்தபோதிலும், மூன்று இரவுகளுக்கு மனிதர்களுடன் உரையாட முடியாததே உனக்கான அத்தாட்சியாகும்.”
فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا
fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).
ஆகவே அவர் மிஹ்ராபிலிருந்து தன் மக்களிடம் வெளியே வந்து, அவர்களை நோக்கி, "காலையிலும் மாலையிலும் உங்களை மகிமைப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்" என்று சைகை காட்டினார்.
يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ
yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).
"யா யஹ்யா! வேதத்தை (தோராவை) தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்." மேலும், அவன் (யாஹ்யா) குழந்தையாக இருந்தபோதே அவனுக்கு நாம் ஞானத்தை வழங்கினோம்.
وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ
wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).
மேலும், நம்மிடமிருந்து (பிறர் மீது) கருணையை உண்டாக்கி, (பாவத்திலிருந்து) அவர்களைத் தூய்மையாக்குகிறோம். மேலும் அவர் ஒரு பக்தியுள்ள மனிதராகவும் இருக்கிறார்.
وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا
wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).
மேலும் அவன் தன் பெற்றோரிடம் மிகுந்த பற்றுடன் இருந்தான், அவன் அகங்காரம் கொண்டவனாகவோ அல்லது கீழ்ப்படியாதவனாகவோ இருக்கவில்லை.
وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ
wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).
அவர் பிறந்த நாளிலும், அவர் இறந்த நாளிலும், அவர் மீண்டும் உயிரோடு எழுப்பப்பட்ட நாளிலும் அவருக்குச் செழிப்பு உண்டாவதாக.
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
மேலும், சகரியா தன் தேவனிடம், "என் தேவனே, நான் பிள்ளையில்லாமல் தனியாக வாழ விடாதீர், நீரே சிறந்த வாரிசு" என்று ஜெபித்த கதையை நினைவுகூருங்கள்.
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ
fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).
ஆகவே, நாம் அவருடைய பிரார்த்தனைக்கு பதிலளித்தோம்; அவருக்கு யஹ்யாவை அளித்தோம்; அவருடைய மனைவியைக் கருத்தரிக்கச் செய்தோம். நிச்சயமாக, அவர்கள் நன்மை செய்வதில் எப்போதும் விரைந்தனர்; நம்பிக்கையோடும் அச்சத்தோடும் நம்மிடம் பிரார்த்தனை செய்தனர். மேலும், அவர்கள் நமக்கு முன்னால் பணிவுள்ளவர்களாக இருந்தனர்.