وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ
wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).
او (موږ) سلیمان ته یو ډېر قوي باد تابع کړ چې د هغه په امر به یې په هغه ځمکه کې الوته چې موږ هغه ته برکت ورکړی و، او موږ په هر څه پوه یو.
وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ
wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).
او (همدارنګه موږ سلیمان ته د شیطانانو یوه ډله وسپارله چې د هغه لپاره یې (په سمندر کې) غوټه وهله او له دې پرته یې نور کارونه هم کول؛ او موږ د هغوی ساتونکي یو.
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).
او په رښتيا چې موږ داود او سليمان ته علم ورکړى و؛ او دواړو وويل: "د هغه الله ستاينه ده چې موږ ته يې پر خپلو ډېرو مؤمنو بندګانو فضيلت راکړى دى."
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
او سلیمان علیه السلام د داود علیه السلام وارث شو، او هغه (سلیمان علیه السلام) وویل: "ای خلکو! موږ ته د مرغانو ژبه ورزده شوې ده او موږ ته هر څه راکړل شوي دي. په حقیقت کې، (ټول) دا په ریښتیا سره یوه ریښتینې ډالۍ ده."
وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُوْدُهٗ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ
wa ḥusyira lisulaimāna junūduhū minal-jinni wal-insi waṭ-ṭairi fahum yūza‘ūn(a).
او سلیمان خپل لښکر د جناتو، انسانانو او مرغانو څخه راټول کړ، او هغوی په ترتیب سره ودرول.
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
تر دې چې کله دوی د میږیانو درې ته ورسېدل، نو یوې میږی وویل: "ای میږیانو! خپلو ځالو ته ننوځئ، هسې نه چې سلیمان او د هغه لښکر په تاسو باندې په داسې حال کې وخېژي چې دوی به نه پوهېږي."
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ
fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).
نو هغه (سلیمان) وخندل او وخندل ځکه چې د مېږي خبرې یې واورېدې. او دعا یې وکړه، "ای زما ربه، ما ته الهام راکړه چې ستا د هغو نعمتونو شکر ادا کړم چې تا پر ما او زما مور او پلار راکړي دي او هغه نیک کارونه وکړم چې ستا خوښ دي؛ او ما په خپل فضل سره د خپلو نیکو بندګانو په لیکو کې داخل کړه."
وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ
wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).
او هغه مرغۍ وڅېړلې او ويې ويل، "ولې زه هودپو نه ګورم، ایا هغه د هغو کسانو په ډله کې دی چې غیر حاضر دي؟"
لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).
زه به خامخا هغه ته سخته سزا ورکړم یا به یې ووژنم، پرته لدې چې هغه زما سره د څرګند دلیل لپاره راشي."
فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيْدٍ فَقَالَ اَحَطْتُّ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ ۢبِنَبَاٍ يَّقِيْنٍ
famakaṡa gaira ba‘īdin faqāla aḥaṭtu bimā lam tuḥiṭ bihī wa ji'tuka min saba'im binaba'iy yaqīn(in).
نو ډېر وخت وروسته (هود علیه السلام راغی)، بیا یې وویل: "ما یو څه وموندل چې تاسو یې لا نه پوهیږئ. زه د سبا له ځمکې څخه تاسو ته د قناعت وړ خبر راوړم."
اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ
innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).
په حقیقت کې، ما یوه ښځه وموندله چې پر دوی واکمنه وه، او هغې ته هرڅه ورکړل شوي وو او یو لوی تخت یې درلود.
وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ
wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).
ما (هود علیه السلام) هغه او د هغه قوم د لمر عبادت کاوه، نه د الله جل جلاله؛ او شیطان د دوی (ناوړه) عملونه دوی ته ښکلي کړي دي، په دې توګه یې دوی د (الله جل جلاله) له لارې منع کړي دي، نو دوی هدایت نه مومي.
اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ
allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).
دوی (هم) د هغه الله عبادت نه کوي چې په اسمانونو او ځمکه کې پټ شیان راوباسي او هغه څه پوهیږي چې تاسو یې پټوئ او هغه څه چې تاسو یې ښکاره کوئ.
اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ۩
allāhu lā ilāha illā huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
الله، له هغه پرته بل معبود نشته، هغه رب چې لوی عرش لري."
۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).
هغه (سلیمان) وویل: "موږ به وګورو چې ته رښتیا وایې یا ته له دروغجنو څخه یې."
اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ
iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).
زما دا لیک له ځان سره یوسه، بیا یې پر هغوی وغورځوه، بیا له هغوی څخه مخ واړوه، بیا هغه څه ته غوږ ونیسه چې دوی یې وايي."
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ
qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).
هغه (بلقیس) وویل: "ای عزتمندو! په حقیقت کې، ماته یو عزتمن لیک لیږل شوی دی."
اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ
innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).
په حقیقت کې (لیک) د سلیمان علیه السلام له خوا و چې ویل یې: "د الله په نوم چې ډېر مهربان او رحم کوونکی دی،"
اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ
allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).
زما په وړاندې تکبر مه کوئ او زما خوا ته د اطاعت کوونکو په توګه راشئ."
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ
qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).
هغه (بلقیس) وویل: "ای معززو! په دې قضیه کې زما پام وکړئ. زه هیڅکله د کومې قضیې په اړه پریکړه نه کوم تر هغه چې تاسو (زما په مجلس کې) حاضر نه شئ."
قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ
qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).
هغوی ځواب ورکړ: "موږ ډېر ځواک او زړورتیا لرو (د جګړې لپاره)، خو پرېکړه ستا ده؛ نو فکر وکړه چې څه امر کوې."
قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ
qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).
هغه (بلقیس) وویل: "په حقیقت کې، کله چې پاچاهان یو هیواد فتح کړي، نو خامخا به یې ویجاړ کړي، او د هغه شریف اوسیدونکي به ذلیل کړي؛ او دا هغه څه دي چې دوی به یې کوي."
وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ
wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).
او په یقین سره، زه به هغوی ته د ډالیو سره قاصدونه واستوم، او (زه) به انتظار وکړم چې قاصدان به څه راوړي."
فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ
falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).
نو کله چې (پیغام وړونکي) سلیمان ته ورسېدل، هغه (سلیمان) وویل: "ایا ته به ماته شتمني راکړې؟ هغه څه چې الله ماته راکړي دي له هغه څه څخه غوره دي چې الله تاته درکړي دي؛ خو ته په خپل ډالۍ فخر کوې."
اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ
irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).
بیرته هغوی ته راشئ! بېشکه، موږ به خامخا له داسې لښکر سره ورشو چې دوی به یې مقابله ونشي کولی، او موږ به یې له هغه ځمکې (سبا) څخه په ذلت سره وباسو او دوی به په ذلت سره (اسیر) شي.
قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ
qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).
هغه (سلیمان) وویل: "اې شهزادګانو! ستاسو څخه څوک کولی شي خپل تخت ماته راوړي مخکې لدې چې دوی ماته راشي او ځانونه تسلیم کړي؟"
قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ
qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).
عفریت د جن وویل: "زه به یې تاسو ته د خپلې څوکۍ څخه د پورته کیدو دمخه درکړم؛ او په حقیقت کې، زه د دې کولو لپاره کافي ځواکمن یم او باور کیدی شي."
قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ
qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).
هغه چا چې د کتاب علم درلود، وویل: "زه به ستاسو د سترګو د رپېدو دمخه تخت درکړم." نو کله چې هغه (سلیمان) تخت د خپل مخ په وړاندې ولید، نو ویې ویل: "دا زما د رب له فضل څخه دی چې ما وازمایي، ایا زه شکر کوم یا ناشکري کوم. څوک چې شکر کوي، نو په حقیقت کې هغه د خپل ځان (ښه والي) شکر کوي، او څوک چې کفر کوي، نو په حقیقت کې زما رب خورا شتمن او لوی دی."
قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ
qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).
هغه (سلیمان) وویل: "د هغې تخت هغې ته بدل کړه؛ موږ به وګورو چې هغه (بلقیس) دا پیژني یا نور یې نه پیژني."
فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ
falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).
نو کله چې هغه (بلقیس) راغی، نو له هغه څخه وپوښتل شول، "ایا دا ستا تخت دی؟" هغه (بلقیس) ځواب ورکړ، "لکه څنګه چې دا هغه دی." (او بلقیس وویل)، "موږ ته مخکې پوهه ورکړل شوې ده او موږ هغه کسان یو چې (الله ته) تسلیم یو."
وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ
wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).
او د الله تعالی پرته د بل چا عبادت کولو عادت هغه (د اسلام له زیږون څخه) منع کړ، په حقیقت کې هغه (بلقیس) د کافرانو څخه و.
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
هغه (بلقیس) ته وویل شول چې "ماڼۍ ته ننوځه" نو کله چې هغه (بلقیس) (د ماڼۍ فرش) ولید، نو هغه فکر وکړ چې دا د اوبو یو لوی حوض دی، او هغه خپل دوه خوسکي (پوښلي) ښکاره کړل. هغه (سلیمان) وویل: "په حقیقت کې دا یوازې د ماڼۍ فرش دی چې په شیشه پوښل شوی دی." هغه (بلقیس) وویل: "ای زما ربه، په حقیقت کې ما په ځان ظلم کړی دی. زه د سلیمان سره د ټولو کایناتو رب الله ته تسلیم کیږم."
وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَّرَوَاحُهَا شَهْرٌۚ وَاَسَلْنَا لَهٗ عَيْنَ الْقِطْرِۗ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَّعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهٖۗ وَمَنْ يَّزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيْرِ
wa lisulaimānar-rīḥa guduwwuhā syahruw wa rawāḥuhā syahr(un), wa asalnā lahū ‘ainal-qiṭr(i), wa minal-jinni may ya‘malu baina yadaihi bi'iżni rabbih(ī), wa may yazig minhum ‘an amrinā nużiqhu min ‘ażābis-sa‘īr(i).
او موږ د سلیمان لپاره بادونه تابع کړل، د هغه سهار سفر د یوې میاشتې سفر په څیر و، او د هغه ماښام سفر د یوې میاشتې سفر په څیر و، او موږ د هغه لپاره ویلې شوې مسو بهولې. او ځینې پیریان وو چې د خپل رب په اجازه یې د هغه په وړاندې کار کاوه. او هر څوک چې زموږ له امر څخه سرغړونه وکړي، موږ به هغه ته د اور د عذاب خوند وڅکو.
يَعْمَلُوْنَ لَهٗ مَا يَشَاۤءُ مِنْ مَّحَارِيْبَ وَتَمَاثِيْلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُوْرٍ رّٰسِيٰتٍۗ اِعْمَلُوْٓا اٰلَ دَاوٗدَ شُكْرًا ۗوَقَلِيْلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُوْرُ
ya‘malūna lahū mā yasyā'u mim maḥārība wa tamāṡīla wa jifānin kal-jawābi wa qudūrir-rāsiyāt(in), i‘malū āla dāwūda syukrā(n), wa qalīlum min ‘ibādiyasy-syakūr(u).
دوی (جنات) د سلیمان لپاره د هغه څه سره سم کار کاوه چې هغه یې غوښتل، په شمول د لوړو ودانیو جوړول، مجسمې، هغه لوښي چې (د حوضونو په څیر) لوی وو او هغه لوښي چې (په بخارۍ کې) پاتې وو. ای د داود کورنۍ، د شکر کولو لپاره کار وکړئ. او زما له بندګانو څخه ډېر لږ شکر کوونکي دي.
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
نو کله چې موږ په هغه (سلیمان) مرګ مقرر کړ، نو د هغه مرګ بل چا نه وو ښودلی مګر د هغه لکۍ چې د هغه لکۍ یې خوړلې وه. نو کله چې هغه ولوېد، نو پېریانو پوه شول چې که دوی په غیب پوه شي نو دوی به په سپکاوي عذاب کې نه پاتې کېدل.
وَوَهَبْنَا لِدَاوٗدَ سُلَيْمٰنَۗ نِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌۗ
wa wahabnā lidāwūda wa sulaimān(a), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).
او داود ته مو (یو زوی) سلیمان ورکړ، هغه تر ټولو غوره بنده و، په حقیقت کې هغه ډېر فرمانبردار و.
اِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصّٰفِنٰتُ الْجِيَادُۙ
iż ‘uriḍa ‘alaihi bil-‘asyiyyiṣ-ṣāfinātul-jiyād(u).
(یاد کړئ) کله چې یوه ماسپښین هغه ته (اسونه) وښودل شول چې اهلي وو، (مګر) په منډه وهلو کې ډېر ګړندي وو،
فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
بیا یې وویل: "په حقیقت کې، زه ټول ښه شیان (اسونه) خوښوم، کوم چې ما د خپل رب (لویوالی) یادوي، تر هغه چې لمر لویږي."
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
"ټول اسونه بیرته ماته راولئ." بیا یې د اسونو پښې او غاړې پرې کړې.
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
او په رښتيا موږ سليمان ازموينه واخيسته او هغه مو په خپل تخت باندې د يوې بدنې (ناروغۍ له امله کمزوری) په توګه وغورځاوه، بيا يې توبه وكړه.
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
هغه وويل: "ای زما ربه، ما ته بښنه وکړه او داسې پاچاهي راکړه چې له ما وروسته بل څوک ونلري. په حقيقت کې ته ورکوونکی يې."
فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيْحَ تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖ رُخَاۤءً حَيْثُ اَصَابَۙ
fasakhkharnā lahur-rīḥa tajrī bi'amrihī rukhā'an ḥaiṡu aṣāb(a).
بیا موږ هغه ته باد تابع کړ چې د هغه په امر سره ښه چلېده هر ځای چې هغه غوښتل،
وَالشَّيٰطِيْنَ كُلَّ بَنَّاۤءٍ وَّغَوَّاصٍۙ
wasy-syayāṭīna kulla bannā'iw wa gawwāṣ(in).
او (موږ هم هغه ته تسلیم کړل) شیطانان، ټول جوړونکي او غوطه خورونکي،
وَّاٰخَرِيْنَ مُقَرَّنِيْنَ فِى الْاَصْفَادِ
wa ākharīna muqarranīna fil-aṣfād(i).
او نور (شیطانان) چې په زنځیرونو کې تړل شوي دي.
هٰذَا عَطَاۤؤُنَا فَامْنُنْ اَوْ اَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ
hāżā ‘aṭā'unā famnun au amsik bigairi ḥisāb(in).
دا زموږ ډالۍ ده؛ نو (نورو ته یې ورکړئ یا یې (د ځان لپاره) وساتئ پرته له حسابه.
وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ ࣖ
wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).
او په حقیقت کې، هغه زموږ په نږدې ځای او د بیرته راستنیدو لپاره ښه ځای لري.