فَهَزَمُوْهُمْ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَقَتَلَ دَاوٗدُ جَالُوْتَ وَاٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهٗ مِمَّا يَشَاۤءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْاَرْضُ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ
fahazamūhum bi'iżnillāh(i), wa qatala dāwūdu jālūta wa ātāhullāhul-mulka wal-ḥikmata wa ‘allamahū mimmā yasyā'(u), wa lau lā daf‘ullāhin-nāsa ba‘ḍahum biba‘ḍil lafasadatil-arḍu wa lākinnallāha żū faḍlin ‘alal-‘ālamīn(a).
དེར་བརྟེན་ཁོང་ཚོས་ཨ་ལཱ་ཧའི་ཆོག་མཆན་ཐོབ་ནས་ཁོང་ལ་ཕམ་པར་བརྒྱབ་སྟེ་དཱ་ཝུད་ཀྱིས་ཇ་ལུཊ་བསད་པ་རེད། དེ་ནས་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་ལ་(Dawud)རྒྱལ་ཁབ་དང་ཤེས་རབ་སྤྲད་དེ་ཁོང་གི་འདོད་པ་ལྟར་སློབ་སྟོན་བྱས། གལ་ཏེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་མི་ཁ་ཤས་གཞན་དང་མཉམ་དུ་སྲུང་སྐྱོབ་མ་བྱས་ན་འཛམ་གླིང་འདི་ངེས་པར་དུ་གཏོར་བརླག་འགྲོ་རྒྱུ་རེད། འོན་ཀྱང་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་རང་བྱུང་ཁམས་ཚང་མར་བྱིན་རླབས་ཡོད།
وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا
wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོས་ལྷ་ཡུལ་དང་ས་གཞིའི་སྟེང་དུ་སུ་ཡོད་མེད་ལེགས་པར་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། དོན་དངོས་ཐོག ང་ཚོས་ལུང་སྟོན་པ་ཁ་ཤས་ལ་ཁ་ཤས་ལས་ལྷག་པའི་དབང་ཆ་སྤྲད་ཡོད།
وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
དེ་བཞིན་(དཱ་ཝུད་དང་སུ་ལེ་མན་གྱི་སྒྲུང་དྲན་དགོས།) ཁོང་གཉིས་ཀྱིས་ས་ཞིང་དེའི་སྐོར་ལ་ཐག་གཅོད་བྱས། རྒྱུ་མཚན་ནི་(ས་ཞིང་དེ་)ཁོང་ཚོའི་མི་རིགས་ལ་དབང་བའི་རྭ་ཅོ་ཡིས་གནོད་སྐྱོན་བཏང་ཡོད། ང་ཚོས་ཁོང་ཚོས་ཐག་གཅོད་བྱས་པ་དེ་མཐོང་ཡོད།
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
ང་ཚོས་སུ་ལེ་མཱན་ལ་(ཁྲིམས་ལུགས་གཏན་འཁེལ་ཅན་ཞིག)གོ་རྟོགས་སྤྲད་ཡོད། ང་ཚོས་མི་རེ་རེར་ཤེས་རབ་དང་ཤེས་བྱ་སྤྲད་དེ་རི་དང་བྱིའུ་ཚང་མ་དཱ་ཝུད་དང་མཉམ་དུ་གཟི་བརྗིད་ལྡན་པར་བྱས། དེ་བཞིན་ང་ཚོ་ནི་དེ་ལྟར་བྱེད་མཁན་ཡིན།
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
ང་ཚོས་དཱ་ཝུད་ལ་ང་ཚོའི་ཕྱོགས་ནས་ལག་རྟགས་ཤིག་སྤྲད་ཡོད། (ང་ཚོས་) "ཨོ་རི་དང་བྱ། དཱ་ཝུད་དང་མཉམ་དུ་ཡང་ཡང་མཐོ་རུ་གཏོང་།" ང་ཚོས་ཁོང་གི་ཆེད་དུ་ལྕགས་དེ་འཇམ་པོ་བཟོས་ཡོད།
اَنِ اعْمَلْ سٰبِغٰتٍ وَّقَدِّرْ فِى السَّرْدِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
ani‘mal sābigātiw wa qaddir fis-sardi wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna baṣīr(un).
དེ་ཡང་) དམག་ཆས་ཆེན་པོ་ཞིག་བཟོས་ནས་དྲ་རྒྱ་ཚད་འཇལ་དགོས། བྱ་བ་བཟང་པོ་བྱེད་པ་དང༌། དོན་དངོས་ཐོག ང་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་བྱེད་པ་དེ་མཐོང་མཁན་ཡིན།
اِصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوٗدَ ذَا الْاَيْدِۚ اِنَّهٗٓ اَوَّابٌ
iṣbir ‘alā mā yaqūlūna ważkur ‘abdanā dāwūda żal-aid(i), innahū awwāb(un).
ཁོང་ཚོས་གང་བཤད་པར་བཟོད་སྒོམ་བྱེད་དགོས། ང་ཚོའི་བྲན་གཡོག་དཱ་ཝུད་ལ་སྟོབས་ཤུགས་ཡོད་པར་དྲན་དགོས། དོན་དངོས་ཐོག་ཁོ་རང་ཧ་ཅང་ཁ་ཉན་མཁན་ཞིག་རེད།
اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ
innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).
དོན་དངོས་ཐོག ང་ཚོ་ནི་དགོང་མོ་དང་ཞོགས་པར་ཁོང་དང་མཉམ་དུ་གཟི་བརྗིད་བྱེད་པར་རི་བོ་རྣམས་དབང་དུ་བསྡུས་པ་ཡིན།
وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ
waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).
དེ་བཞིན་(ང་ཚོས་ཀྱང་བསྡུ་རུབ་བྱས་པའི་གནས་སྟངས་ནང་)བྱིའུ་རྣམས་དབང་དུ་བསྡུས་ཡོད། ཁོང་ཚོ་རེ་རེ་བཞིན་(ཨ་ལཱ་ཧ་ལ)ཧ་ཅང་ཁ་ཉན་མཁན་རེད།
وَشَدَدْنَا مُلْكَهٗ وَاٰتَيْنٰهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ
wa syadadnā mulkahū wa ātaināhul-ḥikmata wa faṣlal-khiṭāb(i).
ང་ཚོས་ཁོང་གི་རྒྱལ་ཁབ་སྲ་བརྟན་དུ་བཏང་ནས་གནད་དོན་ཐག་གཅོད་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཤེས་རབ་སྤྲད་ཡོད།
۞ وَهَلْ اَتٰىكَ نَبَؤُا الْخَصْمِۘ اِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَۙ
wa hal atāka naba'ul-khaṣm(i), iż tasawwarul-miḥrāb(a).
མི་རབ་ཀྱི་གྱང་ལ་འཛེགས་སྐབས་འཁྲུག་པ་རྒྱག་མཁན་གྱི་གནས་ཚུལ་ཁྱེད་ལ་སླེབས་ཡོད་དམ།
اِذْ دَخَلُوْا عَلٰى دَاوٗدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوْا لَا تَخَفْۚ خَصْمٰنِ بَغٰى بَعْضُنَا عَلٰى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَآ اِلٰى سَوَاۤءِ الصِّرَاطِ
iż dakhalū ‘alā dāwūda fafazi‘a minhum qālū lā takhaf, khaṣmāni bagā ba‘ḍunā ‘alā ba‘ḍin faḥkum bainanā bil-ḥaqqi wa lā tusyṭiṭ wahdinā ilā sawā'iṣ-ṣirāṭ(i).
དེ་ནས་ཁོང་ཚོ་ཌ་ཝུད་ལ་ཐུག་པར་འཛུལ་སྐབས་ཁོང་ཁོང་ཚོའི་(སླེབས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་)ཧང་སངས་པར་གྱུར། ཁོང་ཚོས་ "མ་འཇིགས་ཤིག (ང་ཚོ་) གཉིས་ཀ་འགལ་ཟླ་ཡོད། ང་ཚོ་ཁ་ཤས་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ལ་དྲང་བདེན་མེད་པ་བྱས་ཡོད། དེར་བརྟེན་ང་ཚོའི་བར་ལ་དྲང་བདེན་གྱིས་ཁྲིམས་ཐག་གཅོད་ནས་བདེན་པ་ལས་མ་ལྡོག་པར་ང་ཚོ་ལམ་དྲང་པོར་འཁྲིད་རོགས།"
اِنَّ هٰذَآ اَخِيْ ۗ لَهٗ تِسْعٌ وَّتِسْعُوْنَ نَعْجَةً وَّلِيَ نَعْجَةٌ وَّاحِدَةٌ ۗفَقَالَ اَكْفِلْنِيْهَا وَعَزَّنِيْ فِى الْخِطَابِ
inna hāżā akhī, lahū tis‘uw wa tis‘ūna na‘jataw wa liya na‘jatuw wāḥidah(tun), faqāla aqfilnīhā wa ‘azzanī fil-khiṭāb(i).
ངའི་སྤུན་མཆེད་ལ་རྭ་མོ་དགུ་བཅུ་དགུ་ཡོད་པ་དང་། ང་ལ་རྭ་མོ་གཅིག་ལས་མེད། དེ་ནས་ཁོང་གིས་"(ཁྱེད་ཀྱི་རྭ་དེ་)ང་ལ་སྤྲོད་དང་། ཁོང་གིས་རྩོད་གླེང་ནང་ང་ལ་ཕམ་པར་བརྒྱབ་པ་རེད།"
قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩
qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).
ཁྱེད་ཀྱི་རྭ་དེ་ཁོང་གི་རྭ་ལ་ཁ་སྣོན་བྱེད་དགོས་པའི་རེ་བ་བཏོན་ནས་ཁོང་གིས་ཁྱེད་ལ་ནོར་འཁྲུལ་བཟོས་ཡོད། དོན་དངོས་ཐོག མཉམ་འབྲེལ་བྱེད་མཁན་གྱི་མི་མང་པོ་ཞིག་གིས་གཞན་ལ་ནོར་འཁྲུལ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། དཱ་ཝུད་ཀྱིས་ང་ཚོས་ཁོ་ལ་ཚོད་ལྟ་བྱེད་བཞིན་ཡོད་པའི་དོགས་པ་བྱས། དེ་བས་ཁོང་གིས་ཁོང་གི་གཙོ་བོ་ལ་དགོངས་ཡང་ཞུས་རྗེས་མར་འགྱེལ་ནས་འགྱོད་པ་སྐྱེས་པ་རེད།
فَغَفَرْنَا لَهٗ ذٰلِكَۗ وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ
fa gafarnā lahū żālik(a), wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).
དེ་ནས་ང་ཚོས་(ཁོའི་ནོར་འཁྲུལ་)དགོངས་ཡང་གནང་ཡོད། དོན་དངོས་ཐོག་ཁོང་ལ་ང་ཚོ་དང་ཧ་ཅང་ཉེ་བའི་གནས་བབ་དང་ཕྱིར་ལོག་བྱེད་སའི་ས་ཆ་ཡག་པོ་ཞིག་ཡོད།
يٰدَاوٗدُ اِنَّا جَعَلْنٰكَ خَلِيْفَةً فِى الْاَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوٰى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَضِلُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۢبِمَا نَسُوْا يَوْمَ الْحِسَابِ ࣖ
yā dāwūdu innā ja‘alnāka khalīfatan fil-arḍi faḥkum bainan nāsi bil-ḥaqqi wa lā tattabi‘il-hawā fa yuḍillaka ‘an sabīlillāh(i), innal-lażīna yaḍillūna ‘an sabīlillāhi lahum ‘ażābun syadīdum bimā nasū yaumal-ḥisāb(i).
༼ཨལ་ལཱ་ཡིས་བཤད་དོན།༽ "ཨོ་ཌ་ཝུད་! ང་ཚོས་ཁྱེད་རང་འཛམ་གླིང་ཐོག་གི་ཁ་ལི་ཕ་(དབང་འཛིན་པ)བཟོས་ཡོད། དེར་བརྟེན་མི་རྣམས་ཀྱི་བར་ལ་དྲང་བདེན་གྱིས་ཁྲིམས་ཐག་གཅོད་དགོས། ཁྱེད་རང་གི་འདོད་པ་ལྟར་མ་བྱེད། རྒྱུ་མཚན་ནི་དེས་ཁྱེད་རང་ཨ་ལཱ་ཧའི་ལམ་ནས་ཕྱིར་ལོག་པར་འཁྲིད་སྲིད།