۞ وَوٰعَدْنَا مُوْسٰى ثَلٰثِيْنَ لَيْلَةً وَّاَتْمَمْنٰهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيْقَاتُ رَبِّهٖٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ۚوَقَالَ مُوْسٰى لِاَخِيْهِ هٰرُوْنَ اخْلُفْنِيْ فِيْ قَوْمِيْ وَاَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيْلَ الْمُفْسِدِيْنَ
wa wā‘adnā mūsā ṡalāṡīna lailataw wa atmamnāhā bi‘asyrin fa tamma mīqātu rabbihī arba‘īna lailah(tan), wa qāla mūsā li'akhīhi hārūnakhlufnī fī qaumī wa aṣliḥ wa lā tattabi‘ sabīlal-mufsidīn(a).
An Mir hunn dem Moses (dem Moses, deen d'Tora ginn huet) drësseg Nuechte versprach, an hunn d'Zuel vun den Nuechte mat zéng (méi Nuechte) fäerdeg gemaach, sou datt d'Zäit, déi Gott véierzeg Nuechte festgeluecht hat, perfekt war. An de Musa sot zu sengem Brudder (nämlech) dem Harun: "Ersetzt mech a (Féierung) vu mengem Vollek, a verbessert (dech selwer an däi Vollek), a folgt net dem Wee vun deenen, déi Schued maachen."
وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ
waj‘al lī wazīram min ahlī.
a maacht mech zu engem Dénger vu menger Famill,
اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ
usydud bihī azrī.
stäerkt meng Kraaft mat (der Existenz vun) him,
وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ
wa asyrik-hu fī amrī.
a maacht hien zu engem Frënd a mengen Affären,
كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ
kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).
fir datt mir Dech vill verherrlechen kënnen,
اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا
innaka kunta binā baṣīrā(n).
Wierklech, Dir gesitt alles (vun eiser Situatioun).
قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى
qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.
Hien (Allah) sot: "Tatsächlech, Är Ufro gouf erfëllt, O Musa!
وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ
wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.
An tatsächlech, virdru hat den Harun zu hinne gesot: "O mäi Vollek! Wierklech, Dir gouf nëmmen eng Prüfung (mat der Kallefstatue) ginn an tatsächlech, Ären Här ass (Allah) de Barmhäerzegsten, also folgt mir a befollegt meng Geboter."
قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى
qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.
Si hunn geäntwert: "Mir wäerten et net verloossen (a) weiderhin et (d'Kalfstatu) ubidden, bis de Moses bei eis zréckkënnt."
قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ
qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.
Hie (Moses) sot: "O Harun! Wat hält dech op, wann s du gesäis, datt si sech ofgeleeën hunn,
قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ
qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.
Hien (Harun) huet geäntwert: "O, Jong vu menger Mamm! Beréier mäi Baart net a mäi Kapp net. Ech hunn wierklech Angscht, datt Dir (zu mir) seet: 'Dir hutt d'Kanner vun Israel gespléckt an Dir hutt meng Botschaft net agehalen.'"
ثُمَّ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى وَاَخَاهُ هٰرُوْنَ ەۙ بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ
Ṡumma arsalnā mūsā wa akhāhu hārūn(a), bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).
Dunn hu mir de Moses a säi Brudder Harun mat eisen Zeeche a kloere Beweiser geschéckt,
اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا عَالِيْنَ ۚ
ilā fir‘auna wa mala'ihī fastakbarū wa kānū qauman ‘ālīn(a).
dem Pharao an de Leader vu sengem Vollek, awer si waren arrogant a si waren tatsächlech en arrogant Vollek.
فَقَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عٰبِدُوْنَ ۚ
fa qālū anu'minu libasyaraini miṡlinā wa qaumuhumā lanā ‘ābidūn(a).
Also soten si: "Ass et (ubruecht) fir eis un zwee Leit wéi eis ze gleewen, och wann hiert Vollek (d'Kanner vun Israel) eis Sklaven sinn?"
فَكَذَّبُوْهُمَا فَكَانُوْا مِنَ الْمُهْلَكِيْنَ
fa każżabūhumā fa kānū minal-muhlakīn(a).
Also hunn si béid ofgeleent, dofir ware si ënner deenen, déi zerstéiert goufen.
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ
wa laqad ātainā mūsal-kitāba la‘allahum yahtadūn(a).
An tatsächlech, Mir hunn dem Moses d'Buch (Tora) ginn, fir datt si (d'Kanner vun Israel) geleet kënne ginn.
وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ
wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).
A mäi Brudder Harun, hie ass méi eloquent wéi ech, also schéckt hien mat mir als mäin Helfer fir meng (Aussoen) ze bestätegen; tatsächlech fäerten ech, datt si mech verleegnen."
قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ
qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).
Hien (Allah) sot: "Mir wäerten dech mat dengem Brudder stäerken (hëllefen), a Mir wäerten iech béiden grouss Muecht ginn, sou datt si iech net erreeche kënnen; (Dir gitt allebéid fort) a bréngt Eist Wonner, Dir zwee an déi, déi iech folgen, wäerten gewannen."