وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).
Беҙ Мусаға ҡырҡ төн бирергә вәғәҙә биргәнен (хәтерләгеҙ). Һуңынан һеҙ (Исраил балалары) быҙауҙы (ҡорбан итеп) һын яһанығыҙ һәм һеҙ (ҡорбан итеп) быҙауҙы (ҡорбан итеп) яһанығыҙ һәм һеҙ залимдар булдығыҙ.
ثُمَّ عَفَوْنَا عَنْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
Ṡumma ‘afaunā ‘ankum mim ba‘di żālika la‘allakum tasykurūn(a).
Шунан һуң Беҙ һеҙҙе был хәлдән һуң ғәфү иттек, һеҙ шөкөр итерһегеҙ.
وَاِذْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ
wa iż ātainā mūsal-kitāba wal-furqāna la‘allakum tahtadūn(a).
Һәм (иҫеңдә тотоғоҙ), Мусаға китап һәм Фурҡан бирҙек, һеҙ тура юлға баҫырһығыҙ.
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).
Һәм (хәтерләйһегеҙме) Муса үҙ халҡына: «Эй, халҡым, һеҙ үҙегеҙгә быҙау һүрәтен (ҡорбан итеп) яһап, үҙегеҙгә золом ҡылдығыҙ, шуға күрә Барлыҡҡа килтергәнегеҙгә тәүбә итегеҙ һәм үҙегеҙҙе үлтерегеҙ.
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ
wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).
Һәм һин: «Эй, Муса, Аллаһты асыҡ күрмәйенсә, һиңә ышанмаясаҡбыҙ», – тигәс, һин ҡарап торғанда йәшен һуҡты.
ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
Ṡumma ba‘aṡnākum mim ba‘di mautikum la‘allakum tasykurūn(a).
Һуңынан, Беҙ һеҙҙе үлгәндән һуң терелттек, һеҙ шөкөр итерһегеҙ.
وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
Беҙ һеҙгә болоттар менән күләгәләнек һәм һеҙгә манн һәм сәлүә индерҙек. Беҙ биргән ризыҡтан яҡшылыҡ (ризыҡ) ашағыҙ. Улар беҙгә ғәҙелһеҙлек ҡылманы, ә үҙҙәренә ғәҙелһеҙлек ҡылды.
وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).
Беҙ: «Был ергә инегеҙ, унда булған ризыҡтарҙы үҙегеҙ теләгәнсә тәмле итеп ашағыҙ, уның ҡапҡаһынан баш эйеп инегеҙ һәм: «Беҙҙе (гонаһтарыбыҙҙан) ҡотҡарығыҙ», — тип әйткәйнек, һис шикһеҙ, Беҙ һеҙҙең хаталарығыҙҙы ғәфү итербеҙ.
فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ
fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).
Шунан һуң залим халыҡ бойороҡто үҙҙәренә бойоролмаған (икенсе бойороҡ) менән алмаштырҙы. Шулай итеп, Беҙ залимдарға күктән бәлә-ҡаза төшөрҙөк, сөнки улар (һәр ваҡыт) боҙоҡ эштәр ҡылды.
۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
Муса үҙ халҡы өсөн һыу һорағас, Беҙ: «Таяғың менән ҡаяға һуҡ!» Шулай итеп, унан ун ике шишмә урғылып сыҡҡан. Һәр ырыу үҙенең (тейешле) эскән урынын белә. Аллаһтың (бирелгән) ризығынан ашағыҙ һәм эсегеҙ, ер йөҙөндә зыян килтереп яуызлыҡ ҡылмағыҙ.
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ
wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
Һин: «Эй, Муса, беҙ бер генә ризыҡҡа түҙә алмайбыҙ, беҙҙең өсөн Раббыңдан һора, Ул беҙгә ерҙә үҫкән нәмәләрҙән: үләндәрҙән, ҡыярҙан, һарымһаҡтан, ҡороттан һәм һуғандан бирһен», — тинең. Ул (Муса) әйтте: «Һеҙ яҡшы нәмәгә алмашҡа насар нәмә һорайһығыҙмы? Шунан һуң улар хурлыҡ һәм ярлылыҡҡа дусар булды, һәм улар (тағы) Аллаһтың асыуына дусар булды. Был (булды) сөнки улар Аллаһтың аяттарын инҡар итте һәм пәйғәмбәрҙәрҙе хаҡһыҙ (ғәҙел сәбәпһеҙ) үлтерҙе. Был уларҙың буйһонмауҙары һәм тәртип боҙоуҙары арҡаһында булды. Ысынлап та, иман килтергәндәр, йәһүдтәр, христиандар һәм сәбәләр, кем (улар араһынан) Аллаһҡа һәм Ҡиәмәт көнөнә иман килтерһә, изге эштәр ҡылһа, уларға Раббылары тарафынан әжер биреләсәк, уларҙан ҡурҡыу юҡ, һәм улар ҡайғырмай.
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ جَعَلَ فِيْكُمْ اَنْۢبِيَاۤءَ وَجَعَلَكُمْ مُّلُوْكًاۙ وَّاٰتٰىكُمْ مَّا لَمْ يُؤْتِ اَحَدًا مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż ja‘ala fīkum ambiyā'a wa ja‘alakum mulūkā(n), wa ātākum mā lam yu'ti aḥadam minal-‘ālamīn(a).
Муса үҙ халҡына: «Эй, халҡым, Аллаһтың һеҙгә биргән ниғмәтен иҫкә төшөрөгөҙ, Ул һеҙҙең арағыҙға пәйғәмбәрҙәр тәғәйенләне, һеҙҙе ирекле халыҡ итте һәм һеҙгә башҡа халыҡтар араһында бер кемгә лә бирелмәгән нәмәләрҙе бирҙе!»
يٰقَوْمِ ادْخُلُوا الْاَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِيْ كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوْا خٰسِرِيْنَ
yā qaumidkhulul-arḍal-muqaddasatal-latī kataballāhu lakum wa lā tartaddū ‘alā adbārikum fa tanqalibū khāsirīn(a).
Эй, халҡым! Аллаһы Тәғәлә һеҙгә билдәләгән изге ергә (Фәләстингә) инегеҙ һәм (дошмандан ҡурҡып) кире боролмағыҙ, юғиһә һеҙ еңелеүсе булырһығыҙ.
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّ فِيْهَا قَوْمًا جَبَّارِيْنَۖ وَاِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَا حَتّٰى يَخْرُجُوْا مِنْهَاۚ فَاِنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَا فَاِنَّا دٰخِلُوْنَ
qālū yā mūsā inna fīhā qauman jabbārīn(a), wa innā lan nadkhulahā ḥattā yakhrujū minhā, fa iy yakhrujū minhā fa innā dākhilūn(a).
Улар: «Эй, Муса, ысынлап та, ул илдә бик көслө һәм ҡаты бәғерле кешеләр йәшәй, улар унан сыҡмайынса беҙ унда инмәйәсәкбеҙ, әгәр улар унан сыҡһа, беҙ ҙә инәсәкбеҙ», — тинеләр.
قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوْا عَلَيْهِمُ الْبَابَۚ فَاِذَا دَخَلْتُمُوْهُ فَاِنَّكُمْ غٰلِبُوْنَ ەۙ وَعَلَى اللّٰهِ فَتَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
qāla rajulāni minal-lażīna yakhāfūna an‘amallāhu ‘alaihimadkhulū ‘alaihimul-bāb(a), fa iżā dakhaltumūhu fa innakum gālibūn(a), wa ‘alallāhi fa tawakkalū in kuntum mu'minīn(a).
Аллаһ тарафынан ниғмәтләнгән тәҡүәлеләрҙән ике кеше әйтте: «Уларға илдең ҡапҡаһынан һөжүм итегеҙ, әгәр ҙә унда инһәгеҙ, һис шикһеҙ, еңерһегеҙ.
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
Улар: «Эй, Муса, улар унда булғанда, беҙ унда бер ҡасан да инмәйбеҙ, шуға күрә Раббың менән бергә бар һәм икегеҙ менән дә һуғышығыҙ, беҙ бында ғына ҡалайыҡ», — тинеләр.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ لَآ اَمْلِكُ اِلَّا نَفْسِيْ وَاَخِيْ فَافْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقَوْمِ الْفٰسِقِيْنَ
qāla rabbi innī lā amliku illā nafsī wa akhī fafruq bainanā wa bainal-qaumil-fāsiqīn(a).
Ул (Муса): «Эй, Раббым, мин үҙемде һәм ағайымды ғына идара итәм, шуға күрә беҙҙе шул яуыз кешеләрҙән айыр», — тигән.
قَالَ فَاِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ اَرْبَعِيْنَ سَنَةً ۚيَتِيْهُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ
qāla fa innahā muḥarramatun ‘alaihim arba‘īna sanah(tan), yatīhūna fil-arḍ(i), falā ta'sa ‘alal qaumil-fāsiqīn(a).
(Аллаһ) әйтте: «(Әгәр шулай булһа), тимәк, (ер) уларға ҡырҡ йылға тыйылған, (был ваҡыт эсендә) улар ер йөҙөндә буталып йөрөйәсәк.
ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ
Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).
Уларҙан һуң Беҙ Мусаны Үҙебеҙҙең дәлилдәребеҙ менән Фирғәүенгә һәм уның халҡының башлыҡтарына ебәрҙек, һуңынан улар дәлилдәрҙе ялғанға сығарҙы. Шуға күрә зыян килтереүселәр менән нимә булыуына иғтибар итегеҙ.
وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
Һәм Муса: «Эй, Фирғәүен, мин бөтә ғәләмдәрҙең Раббыһы тарафынан ебәрелгән илсемен.
حَقِيْقٌ عَلٰٓى اَنْ لَّآ اَقُوْلَ عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَرْسِلْ مَعِيَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
Ḥaqīqun ‘alā allā aqūla ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), qad ji'tukum bibayyinatim mir rabbikum fa arsil ma‘iya banī isrā'īl(a).
Мин Аллаһ Тәғәлә тураһында дөрөҫөн әйтергә бурыслымын. Ысынлап та, мин һеҙгә Раббығыҙҙан асыҡ дәлилдәр менән килдем, Исраил балалары минең менән бергә барығыҙ».
قَالَ اِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِاٰيَةٍ فَأْتِ بِهَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qāla in kunta ji'ta bi'āyatin fa'ti bihā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).
Ул (Фирғәүен) яуап бирҙе: «Әгәр ҙә һинең дәлилдәр килтереүең дөрөҫ булһа, һин дөрөҫ һөйләүселәрҙән икәнлегеңде күрһәт!»
فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۖ
fa alqā ‘aṣāhu fa iżā hiya ṡu‘bānum mubīn(un).
Шунан (Муса) таяғын ырғытты, ҡапыл таяҡ ысын ҙур йыланға әйләнде.
وَّنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَاۤءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ࣖ
wa naza‘a yadahū fa iżā hiya baiḍā'u lin-nāẓirīn(a).
Һәм ул ҡулын сығарҙы, һәм ҡапыл уны күргәндәр өсөн аҡ (ялтырап) булып китте.
قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌۙ
qālal-mala'u min qaumi fir‘auna inna hāżā lasāḥirum ‘alīm(un).
Фирғәүен халҡының башлыҡтары: «Был кеше ысынлап та зирәк сихырсы!
يُّرِيْدُ اَنْ يُّخْرِجَكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ ۚ فَمَاذَا تَأْمُرُوْنَ
yurīdu ay yukhrijakum min arḍikum, fa māżā ta'murūn(a).
һеҙҙе ерегеҙҙән ҡыуып сығарырға теләгән кеше» (Фирғәүен әйтте): «Улайһа, һеҙ нимә тәҡдим итәһегеҙ?»
قَالُوْآ اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَاَرْسِلْ فِى الْمَدَاۤىِٕنِ حٰشِرِيْنَۙ
qālū arjih wa akhāhu wa arsil fil-madā'ini ḥāsyirīn(a).
(Башлыҡтар) яуап бирҙе: «Уны һәм уның ағаһын (бер аҙ ваҡытҡа) тотоғоҙ һәм (сихырсыларҙы) йыйыу өсөн ҡалаларға бер нисә кеше ебәрегеҙ.
يَأْتُوْكَ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ
ya'tūka bikulli sāḥirin ‘alīm(in).
һиңә бөтә аҡыллы тылсымсыларҙы килтерһендәр өсөн».
وَجَاۤءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوْٓا اِنَّ لَنَا لَاَجْرًا اِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغٰلِبِيْنَ
wa jā'as-saḥaratu fir‘auna qālū inna lanā la'ajran in kunnā naḥnul-gālibīn(a).
Сихырсылар Фирғәүен янына килде. Улар: “(Беҙгә) сауап биреләсәкме, әгәр еңһәк?”
قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ
qāla na‘am wa innakum laminal-muqarrabīn(a).
Ул (Фирғәүен) яуап бирҙе: «Эйе, ысынында һин (миңә) яҡындар араһында булырға тейешһең».
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ نَحْنُ الْمُلْقِيْنَ
qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna naḥnul-mulqīn(a).
Улар (сихырсылар): «Эй, Муса, тәүҙә һин ырғытырһыңмы, әллә беҙ ырғытырбыҙмы?»
قَالَ اَلْقُوْاۚ فَلَمَّآ اَلْقَوْا سَحَرُوْٓا اَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوْهُمْ وَجَاۤءُوْ بِسِحْرٍ عَظِيْمٍ
qāla alqū, falammā alqau saḥarū a‘yunan-nāsi wastarhabūhum wa jā'ū bisiḥrin ‘aẓīm(in).
Ул (Муса) яуап бирҙе: «Уны (беренсе) ташлағыҙ!» Шулай итеп, улар уны ырғытҡандан һуң, халыҡтың күҙҙәрен сихырлап, халыҡты ҡурҡытты, сөнки улар ҙур (иҫ киткес) тылсым күрһәтте.
۞ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَلْقِ عَصَاكَۚ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُوْنَۚ
wa auḥainā ilā mūsā an alqi ‘aṣāk(a), fa iżā hiya talqafu mā ya'fikūn(a).
Беҙ Мусаға: «Таяғыңды ырғыт!» Шулай итеп, ҡапыл уларҙың бөтә ялған һүҙҙәрен йотто.
فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَۚ
fa waqa‘al-ḥaqqu wa baṭala mā kānū ya‘malūn(a).
Шул саҡта хәҡиҡәт иҫбатланды, уларҙың бөтә эштәре бушҡа булды.
فَغُلِبُوْا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوْا صٰغِرِيْنَۚ
fa gulibū hunālika wanqalabū ṣāgirīn(a).
Шулай итеп, улар шул урында еңелде һәм ерәнес халыҡҡа әйләнде.
وَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَۙ
wa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).
Сихырсылар шунда уҡ йығылып сәждәгә киттеләр.
قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
qālū āmannā birabbil-‘ālamīn(a).
Улар: «Бөтөн ғәләмдәрҙең Раббыһына иман килтерҙек.
قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ
qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).
Фирғәүен: "Ни өсөн һеҙ уға ышанаһығыҙ, мин һеҙгә рөхсәт биргәнсе? Ысынында, был, ысынлап та, һеҙ был ҡалала, унда йәшәүселәрҙе ҡыуып сығарыу өсөн уйлаған хәйлә. Һуңыраҡ белерһегеҙ (ҡылған эштәрегеҙҙең эҙемтәләрен)
لَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَاُصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعِيْنَ
la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfin ṡumma la'uṣallibannakum ajma‘īn(a).
Мин һеҙҙең ҡулдарығыҙҙы һәм аяҡтарығыҙҙы мотлаҡ рәүештә ҡырҡып ташлайым (уң ҡул һәм һул аяҡты йәки киреһенсә), шунан барығыҙҙы ла арҡысаҡҡа ҡаҙаҡлайым».
قَالُوْٓا اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَۙ
qālū innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
Улар (сихырсылар) яуап бирҙе: «Ысынлап та, беҙ Раббыбыҙға ҡайтасаҡбыҙ.
وَمَا تَنْقِمُ مِنَّآ اِلَّآ اَنْ اٰمَنَّا بِاٰيٰتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاۤءَتْنَا ۗرَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّتَوَفَّنَا مُسْلِمِيْنَ ࣖ
wa mā tanqimu minnā illā an āmannā bi'āyāti rabbinā lammā jā'atnā, rabanā afrig ‘alainā ṣabraw wa tawaffanā muslimīn(a).
Һин беҙҙән үс алманың, сөнки улар беҙгә килгәндә Раббыбыҙ аяттарына ышандыҡ».
وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اَتَذَرُ مُوْسٰى وَقَوْمَهٗ لِيُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ وَيَذَرَكَ وَاٰلِهَتَكَۗ قَالَ سَنُقَتِّلُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَنَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْۚ وَاِنَّا فَوْقَهُمْ قٰهِرُوْنَ
wa qālal-mala'u min qaumi fir‘auna atażaru mūsā wa qaumahū liyufsidū fil-arḍi wa yażaraka wa ālihatak(a), qāla sanuqattilu abnā'ahum wa nastaḥyī nisā'ahum, wa innā fauqahum qāhirūn(a).
Фирғәүен халҡының башлыҡтары: «Һеҙ Мусаға һәм уның халҡына был ерҙә (Мысырҙа) бәлә-ҡаза килтерергә рөхсәт итәһегеҙме, үҙегеҙҙе һәм илаһтарығыҙҙы ташлап китәһегеҙме?» (Фирғәүен) яуап бирҙе: «Беҙ уларҙың улдарын үлтерәсәкбеҙ, ҡыҙҙарын йәшәтәсәкбеҙ, һәм улар өҫтөнән беҙҙең тулы хакимлыҡҡа эйәбеҙ».
قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ
qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).
Муса үҙ халҡына: «Аллаһтан ярҙам һорағыҙ һәм сабыр итегеҙ, ысынлап та, был ер Аллаһтыҡы, Ул уны Үҙенең ҡолдары араһынан теләгән кешегә мираҫ итеп бирәсәк.
قَالُوْٓا اُوْذِيْنَا مِنْ قَبْلِ اَنْ تَأْتِيَنَا وَمِنْۢ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا ۗقَالَ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ ࣖ
qālū ūżīnā min qabli an ta'tiyanā wa mim ba‘di mā ji'tanā, qāla ‘asā rabbukum ay yuhlika ‘aduwwakum wa yastakhlifakum fil-arḍi fa yanẓura kaifa ta‘malūn(a).
Улар (Муса халҡы): «Беҙҙе һин беҙгә килгәнгә тиклем дә, килгәндән һуң да фирғәүен йәберләнек», — тинеләр. (Муса) яуап бирҙе: «Раббығыҙ дошмандарығыҙҙы юҡ итер һәм һеҙҙе ерҙә хәлиф итер, шунан һуң һеҙҙең нисек эшләгәнегеҙҙе күрер».
وَلَقَدْ اَخَذْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِيْنَ وَنَقْصٍ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ
wa laqad akhażnā āla fir‘auna bis-sinīna wa naqṣim minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yażżakkarūn(a).
Һәм, ысынлап та, Беҙ Фирғәүенде һәм уның халҡын күп йыллыҡ ҡоролоҡ һәм емешһеҙлек менән язаланыҡ, улар ғибрәт алһын өсөн.
فَاِذَا جَاۤءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوْا لَنَا هٰذِهٖ ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَّطَّيَّرُوْا بِمُوْسٰى وَمَنْ مَّعَهٗۗ اَلَآ اِنَّمَا طٰۤىِٕرُهُمْ عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ
fa iżā jā'athumul-ḥasanatu qālū lanā hāżihī, wa in tuṣibhum sayyi'atuy yaṭṭayyarū bimūsā wa mam ma‘ah(ū), alā innamā ṭā'iruhum ‘indallāhi wa lākinna aksṡarahum lā ya‘lamūn(a).
Һуңынан уларға яҡшылыҡ килһә, улар: «Был беҙҙең тырышлыҡ арҡаһында», — тиҙәр. Әгәр бәләгә тарыһалар, бәхетһеҙлекте Мусаға һәм уның эйәрселәренә япһарғандар. Бел: уларҙың яҙмышы Аллаһ ҡулында, ләкин уларҙың күбеһе белмәй.
وَقَالُوْا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهٖ مِنْ اٰيَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَاۙ فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ
wa qālū mahmā ta'tinā bihī min āyatil litasḥaranā bihā, famā naḥnu laka bimu'minīn(a).
Һәм улар (Мусаға): «Беҙҙе сихырлар өсөн ниндәй генә дәлил килтерһәгеҙ ҙә, беҙ һиңә ышанмаясаҡбыҙ», – тинеләр.
فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوْفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ اٰيٰتٍ مُّفَصَّلٰتٍۗ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ
fa arsalnā ‘alaihimuṭ-ṭūfāna wal-jarāda wal-qummala waḍ-ḍafādi‘a wad-dama āyātim mufaṣṣalāt(in), fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).
Шуға күрә Беҙ уларға асыҡ дәлилдәр итеп тайфундар, саранча, бурһыҡ, баҡа һәм ҡан (эсәр һыу ҡанға әйләнгән) ебәрҙек, әммә улар барыбер маҡтанды һәм улар гонаһлы халыҡ ине.
وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوْا يٰمُوْسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ لَىِٕنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۚ
wa lammā waqa‘a ‘alihimur-rijzu qālū yā mūsad‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), la'in kasyafta ‘annar-rijza lanu'minanna laka wa lanursilanna ma‘aka banī isrā'īl(a).
Әгәр ҙә улар ғазапҡа дусар булғас, улар: «Эй, Муса, беҙҙе Раббыңдан һора, Уның һиңә биргән вәғәҙәһе буйынса.
فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ اِلٰٓى اَجَلٍ هُمْ بَالِغُوْهُ اِذَا هُمْ يَنْكُثُوْنَ
falammā kasyafnā ‘anhumur-rijza ilā ajalin hum bāligūhu iżā hum yankuṡūn(a).
Әммә Беҙ уларҙан язаны алып ташлағандан һуң, улар үтәргә тейешле ваҡыт сиге асыҡланғансы, улар вәғәҙәләрен боҙған.
فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ
fantaqamnā minhum fa agraqnāhum fil-yammi bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).
Шуға күрә Беҙ уларҙың ҡайһы берҙәрен язаға тарттырҙыҡ, һуңынан аяттарыбыҙҙы ялғанға сығарып, аяттарыбыҙҙы иғтибарһыҙ ҡалдырғандары өсөн уларҙы диңгеҙгә батырҙыҡ.
وَاَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِيْنَ كَانُوْا يُسْتَضْعَفُوْنَ مَشَارِقَ الْاَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنٰى عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۙ بِمَا صَبَرُوْاۗ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهٗ وَمَا كَانُوْا يَعْرِشُوْنَ
wa auraṡnal-qaumal-lażīna kānū yustaḍ‘afūna masyāriqal-arḍi wa magāribahal-latī bāraknā fīhā, wa tammat kalimatu rabbikal-ḥusnā ‘alā banī isrā'īl(a), bimā ṣabarū, wa dammarnā mā kāna yaṣna‘u fir‘aunu wa qaumuhū wa mā kānū ya‘risyūn(a).
Беҙ йәберләнгән кешеләргә Ерҙең бәрәкәтен биргән көнсығыш һәм көнбайыш өлөшөн васыят иттек. Исраил балалары өсөн сабырлыҡтары арҡаһында изге Раббыңдың һүҙе (вәғәҙә булараҡ) камиллашты. Беҙ Фирғәүен менән уның халҡының барлыҡҡа килтергән һәм төҙөгән нәмәләрен һәләк иттек.
فَمَآ اٰمَنَ لِمُوْسٰىٓ اِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّنْ قَوْمِهٖ عَلٰى خَوْفٍ مِّنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهِمْ اَنْ يَّفْتِنَهُمْ ۗوَاِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِى الْاَرْضِۚ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الْمُسْرِفِيْنَ
famā āmana limūsā illā żurriyyatum min qaumihī ‘alā khaufim min fir‘auna wa mala'ihim ay yaftinahum, wa inna fir‘auna la‘ālin fil-arḍ(i), wa innahū laminal-musrifīn(a).
Тимәк, Фирғәүен һәм уның етәкселәре (халҡы) үҙҙәрен йәберләүенән ҡурҡҡан халҡының тоҡомдарынан башҡа Мусаға бер кем дә ышанмаған. Һәм, ысынлап та, Фирғәүен ерҙә ысынлап та тиранлыҡ ҡылды, һәм ысынлап та, тәртип боҙоусыларҙан булды.
وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ
wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).
Муса: «Эй, халҡым, әгәр һеҙ Аллаһҡа ышанһағыҙ, әгәр ҙә һеҙ ысынлап та мосолман булһағыҙ, Уға тәүәккәл итегеҙ», — тине.
فَقَالُوْا عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَا ۚرَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fa qālū ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Шунан һуң улар: «Беҙ Аллаһҡа тәүәккәлләнек, йә Раббыбыҙ, беҙҙе залим халыҡ өсөн ғәйбәт яһама!
وَنَجِّنَا بِرَحْمَتِكَ مِنَ الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ
wa najjinā biraḥmatika minal-qaumil-kāfirīn(a).
һәм беҙҙе Үҙеңдең рәхмәтең менән кафырҙарҙан ҡотҡар».
وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰى وَاَخِيْهِ اَنْ تَبَوَّاٰ لِقَوْمِكُمَا بِمِصْرَ بُيُوْتًا وَّاجْعَلُوْا بُيُوْتَكُمْ قِبْلَةً وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa auḥainā ilā mūsā wa akhīhi an tabawwa'ā liqaumikumā bimiṣra buyūtaw waj‘alū buyūtakum qiblataw wa aqīmuṣ-ṣalāh(ta), wa basysyiril-mu'minīn(a).
Беҙ Мусаға һәм уның ағаһына: «Мысырҙа халҡығыҙ өсөн бер нисә йорт алығыҙ, өйҙәрегеҙҙе ғибәҙәт ҡылығыҙ, намаҙ уҡығыҙ һәм мөьминдәрҙе бәхетле итегеҙ», — тип үәхи иттек.
وَقَالَ مُوْسٰى رَبَّنَآ اِنَّكَ اٰتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَمَلَاَهٗ زِيْنَةً وَّاَمْوَالًا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ رَبَّنَا لِيُضِلُّوْا عَنْ سَبِيْلِكَ ۚرَبَّنَا اطْمِسْ عَلٰٓى اَمْوَالِهِمْ وَاشْدُدْ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْا حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ
wa qāla mūsā rabbanā innaka ātaita fir‘auna wa mala'ahū zīnataw wa amwālan fil-ḥayātid-dun-yā, rabbanā liyuḍillū ‘an sabīlik(a), rabbanaṭmis ‘alā amwālihim wasydud ‘alā qulūbihim falā yu'minū ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).
Муса: «Эй, Раббыбыҙ, Һин Фирғәүенгә һәм уның халҡының етәкселәренә донъя тормошонда аҫылташтар һәм байлыҡ бирҙең. Эй Раббыбыҙ, улар (кешеләрҙе) Һинең юлыңдан яҙҙырҙы.
قَالَ قَدْ اُجِيْبَتْ دَّعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيْمَا وَلَا تَتَّبِعٰۤنِّ سَبِيْلَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ
qāla qad ujībad da‘watukumā fastaqīmā wa lā tattabi‘ānni sabīlal-lażīna lā ya‘lamūn(a).
Аллаһ Тәғәлә: «Ысынлап та, һеҙҙең үтенесегеҙ ҡабул булды, шуға күрә икегеҙҙе лә тура юлда тотоғоҙ һәм бер ҡасан да белмәгәндәрҙең юлынан бармағыҙ», — тине.
۞ وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُوْدُهٗ بَغْيًا وَّعَدْوًا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ اٰمَنْتُ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا الَّذِيْٓ اٰمَنَتْ بِهٖ بَنُوْٓا اِسْرَاۤءِيْلَ وَاَنَا۠ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atba‘ahum fir‘aunu wa junūduhū bagyaw wa ‘adwā(n), ḥattā iżā adrakahul-garaqu qāla āmantu annahū lā ilāha illal-lażī āmanat bihī banū isrā'īla wa ana minal-muslimīn(a).
Беҙ Исраил балаларын диңгеҙ аръяғында ҡотҡарҙыҡ, һуңынан Фирғәүен һәм уның ғәскәре улар артынан эйәрҙе, йәберләү һәм йәберләү өсөн. Шулай итеп, Фирғәүен һыуға батып үлергә лә өлгөргәндә, ул: «Мин ышанам, Исраил балалары ышанған Алланан башҡа илаһ юҡ, һәм мин мосолмандарҙан (тапшырыу)», — тигән.
اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ
Āl'āna wa qad ‘aṣaita qablu wa kunta minal-mufsidīn(a).
Ниңә хәҙер генә (ышанаһығыҙмы), ысынында һеҙ күптән тыңлауһыҙ булып йөрөгәнһегеҙ, ә һеҙ зыян килтереүселәрҙән.
فَالْيَوْمَ نُنَجِّيْكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُوْنَ لِمَنْ خَلْفَكَ اٰيَةً ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ اٰيٰتِنَا لَغٰفِلُوْنَ ࣖ
fal yauma nunajjīka bibadanika litakūna liman khalfaka āyah(tan), wa inna kaṡīram minan-nāsi ‘an āyātinā lagāfilūn(a).
Шулай булғас, бөгөн Беҙ һинең тәнеңде ҡотҡарҙыҡ, һинән һуң килгәндәргә ғибрәт булһын өсөн, әммә күпселек кешеләр Беҙҙең аяттарыбыҙға (ҡөҙрәткә) ҡолаҡ һалмай.
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا
wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).
Муса үҙенең хеҙмәтсеһенә: «Мин ике диңгеҙ осрашҡансы йөрөүҙән туҡтамайым, йәки оҙаҡ йылдар йөрөйәсәкмен», — тигән.
فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
Шулай итеп, ике диңгеҙҙең осрашыуына килгәс, балыҡты онотҡандар, шуға күрә (балыҡ) һикереп, диңгеҙгә юл тотҡан.
فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا
falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).
Шул урындан үткәс, Муса хеҙмәтсеһенә: «Беҙҙең ризыҡты бында килтер, беҙ юлдан арыныҡ», — тине.
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
Ул (ярҙамсы) яуап бирҙе: «Беләһеңме, беҙ ҡаяла һыйыныу урыны эҙләгәндә, мин балыҡты оноттом һәм шайтандан башҡа бер нәмә лә иҫкә төшөрөргә мәжбүр итмәне, һәм (балыҡ) диңгеҙгә бик сәйер юл алды».
قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ
qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).
Ул (Муса): «Беҙ эҙләгән (урын) шул», — тигән. Шунан икеһе лә үҙҙәренең тәүге эҙҙәре буйлап ҡайтып китте.
فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا
fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).
Шунан һуң улар икеһе лә ҡолдарыбыҙ араһынан бер ҡол менән осраштылар, уға Беҙ уға Үҙебеҙҙең яҡтан рәхмәт бирҙек һәм уға Үҙебеҙҙең яҡтан ғилем өйрәттек.
قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا
qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).
Муса уға: «Һин миңә өйрәткән ғилемде өйрәтһен өсөн, һиңә эйәрергә мөмкинме?»
قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
Ул яуап бирҙе: “Ысынлап та, һин .
وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا
wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).
Ә нимәгәлер нисек түҙерһең, был хаҡта белемең етмәгәс?”
قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا
qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).
Ул (Муса): «Аллаһ бирһә, һин мине сабыр кеше итеп табырһың, һәм мин һиңә бер ниндәй ҙә ҡаршылыҡ күрһәтмәйәсәкмен», — тигән.
قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ
qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).
Ул: «Әгәр һин миңә эйәрһәң, мин һиңә аңлатҡансы, бер нәмә тураһында ла һорама.
فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
Шулай итеп, улар икеһе лә атланы, тик икеһе лә кәмәгә ултырғас, ул унда соҡор яһаны. Ул (Муса): «Ниңә һеҙ кәмәгә тишек эшләнегеҙ, пассажирҙарҙы батырырға?» Ысынлап та, һин ҙур хата яһаның.
قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
Ул: «Мин һиңә, ысынлап та, миңә түҙә алмаҫһың, тип әйтмәнемме?»
قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا
qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).
Ул (Муса): «Мине онотҡаным өсөн язалама һәм эштәремдә бер ниндәй ҙә ауырлыҡтар йөкмәтмә», — тигән.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
Шулай итеп, икеһе лә атланы; икеһе бер егет менән осрашҡансы, ул уны үлтергән. Ул (Муса): «Ниңә һин саф йәнде үлтерәһең, ә ул икенсе кешене үлтергән өсөн түгел?
۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
Ул: «Миңә ҡарата түҙә алмаҫһың, тип әйтмәнемме ни?»
قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا
qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).
Ул (Муса) әйтте: «Әгәр ҙә мин һеҙҙән был хәлдән һуң нимәлер тураһында һораһам, тимәк, миңә һеҙҙең менән бергә йөрөргә рөхсәт итмәгеҙ, ысынында һеҙгә минең һылтауҙарымды ҡабул итергә етерлек (сабырлыҡ) булды».
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Шулай итеп, икеһе лә юлға сыҡты; шулай итеп, икеһе лә бер ил халҡы янына килгәндә, икеһе лә халыҡтың ҡунаҡ итеүен һораған, әммә улар (ул ил халҡы) уларҙы ҡунаҡ итергә теләмәгән, шунан икеһе лә емерелергә яҙған йорттар диуарҙарын тапҡан (ул илдә), шунан ул уларҙы тура килтергән. Ул (Муса): «Әгәр теләһәгеҙ, уның өсөн әжер һорай алаһығыҙ», — тигән.
قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا
qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
Ул: «Минең менән һеҙҙең аралағы айырылышыу ошо була, мин һеҙгә күтәрә алмаған эшегеҙҙе аңлатырмын.
اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا
ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).
Кәмәгә килгәндә, ул диңгеҙҙә эшләгән ярлыларҙыҡы ине; Мин уны юҡ итергә ниәтләнем, сөнки уларҙан алда һәр кәмәне баҫып алырлыҡ батша бар ине.
وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ
wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).
Ә егеткә (кафырға) килгәндә, уның ата-әсәһе мөьминдәр ине, уларҙы аҙаштырыуға һәм кәферлеккә мәжбүр итеүенән ҡурҡтыҡ.
فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا
fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).
Шунан һуң беҙ Раббыһы уны унан да сафлығы менән яҡшыраҡ һәм (ата-әсәһенә) шәфҡәтлерәк икенсе берәүҙе алмаштырыуын теләнек.
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
Ә диуарға килгәндә, ул ҡалалағы ике етем малайҙыҡы ине, уның аҫтында уларға ҡараған хазина, уларҙың аталары тәҡүә кеше ине. Шулай булғас, Раббың уларҙың өлгөрөүҙәренә ирешеүҙәрен һәм Раббыңдан рәхмәт итеп үҙ хазиналарын сығарыуҙарын теләне. Минең был эшем үҙ теләгемдән түгел ине. Һеҙ күтәрә алмаған ғәмәлдәрҙең аңлатмаһы шулдыр».
وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ
wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.
Ә Муса тураһындағы хикәйәт һеҙгә барып еттеме?
اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى
iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).
Ҡасан ул (Муса) утты күреп, ғаиләһенә әйтте: «Ҡалығыҙ (бында), ысынлап та, мин утты күрәм, өмөтләнәм, мин һеҙгә бер аҙ ялҡын килтерә алам йәки мин ут урынында тура юл алам».
فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ
falammā atāhā nūdiya yā mūsā.
Шулай итеп, уның янына (ут урынына) килгәс, уға: «Эй, Муса!
اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ
innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
Ысынлап та, мин һинең Аллаң, шуға күрә ике ҡарғышыңды ебәр. Сөнки ысынлап та һин изге үҙәндә, Тыуа.
وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى
wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.
Һәм Мин һеҙҙе һайланым, шуға күрә (һеҙгә) вәхи ителәсәк нәмәләрҙе тыңлағыҙ.
اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ
innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.
Ысынлап та, Мин – Аллаһ, Минән башҡа илаһ юҡ, шуға күрә Миңә ғибәҙәт ҡылығыҙ һәм Мине иҫкә алыу өсөн намаҙҙар уҡығыҙ.
اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى
innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.
Ысынлап та, Ҡиәмәт көнө килер, һәр кем эшләгән эшенә ҡарап әжер-сауап алһын өсөн (ваҡытты) сер итеп һаҡлармын.
فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى
falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.
Шуға күрә Ҡиәмәт көнөнә ышанмаған кешеләр һәм улар нәфсеһенә эйәргән кешеләр һеҙҙе (Ҡиәмәт көнөнән) йөҙ бормағыҙ, был һеҙҙе һәләк итә».
وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى
wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.
— Ә уң ҡулыңда нимә бар, эй, Муса?
قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى
qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.
Ул (Муса): «Был минең таяғым, мин уға таянам, һәм мин уның менән кәзәләремде ризыҡ өсөн (япраҡтарҙы) ҡырҡып ташлайым, һәм минең өсөн тағы ла башҡа файҙалар бар», — тигән.
فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى
fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.
Шунан (Муса) таяҡты ырғыта, ҡапыл ул тиҙ генә һөйрәлеп йөрөгән йыланға әйләнә.
قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى
qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.
Ул (Аллаһ): «Уны тотоғоҙ һәм ҡурҡмағыҙ, Беҙ уны элекке хәленә ҡайтарырбыҙ, — тине.
وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ
waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.
һәм ҡулды ҡултыҡ аҫтына һалһаң, бер ниндәй ҙә етешһеҙлектәрһеҙ аҡ (нурлы) сығасаҡ, тағы бер мөғжизә кеүек,
لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ
linuriyaka min āyātinal-kubrā.
бөйөклөгөбөҙҙөң аяттарын һиңә күрһәтер өсөн.
اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ
iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.
Фирғәүенгә бар; ул ысынлап та һыҙыҡты үтте».
قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ
qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.
Ул (Муса) әйтте: «Эй, Раббым, күкрәгемде киңәйт,
وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ
waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.
һәм телемдән ҡатылыҡты алып ташла,
وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ
waj‘al lī wazīram min ahlī.
һәм мине ғаиләмдең хеҙмәтсеһе ит,
وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ
wa asyrik-hu fī amrī.
һәм минең эштәремдә уны дуҫ ит,
كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ
kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).
шулай итеп, беҙ Һине күп данларбыҙ,
اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا
innaka kunta binā baṣīrā(n).
Ысынлап та, Һин (беҙҙең хәлде) барыһын да күрәһең».
قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى
qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.
Ул (Аллаһ): «Ысынлап та, һинең һорауың ҡабул булды, эй, Муса!
وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).
Беҙ Мусаның әсәһенә илһам бирҙек: «Уны (Мусаны) имергә, әгәр ҙә һин уның өсөн борсолһаң, уны Нил йылғаһына ташла.
فَالْتَقَطَهٗٓ اٰلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُوْنَ لَهُمْ عَدُوًّا وَّحَزَنًاۗ اِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا كَانُوْا خٰطِـِٕيْنَ
faltaqaṭahū ālu fir‘auna liyakūna lahum ‘aduwwaw wa ḥazanā(n), inna fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā kānū khāṭi'īn(a).
Шулай итеп, уны (киләсәктә) улар өсөн дошман һәм һағыш булһын өсөн, фирғәүен ғаиләһе күтәреп ала. Ысынлап та, Фирғәүен менән Һаман һәм уларҙың ғәскәре ғәйепле булғандар.
وَقَالَتِ امْرَاَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِّيْ وَلَكَۗ لَا تَقْتُلُوْهُ ۖعَسٰٓى اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
wa qālatimra'atu fir‘auna qurratu ‘ainil lī wa lak(a), lā taqtulūh(u), ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladaw wa hum lā yasy‘urūn(a).
Ә Фирғәүендең ҡатыны: "(Ул) минең күңелемә лә, һиңә лә йыуаныс. Үлтермә, өмөт итәбеҙ, ул беҙгә файҙалы булыр йәки беҙ уны бала итеп алабыҙ", - ти, ә улар быны һиҙмәй ҙә ҡала.
وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).
Ә Мусаның әсәһенең күңеле бушап ҡалды. Ысынлап та, ул уны (Муса тураһындағы серҙе) асырға яҙҙы, әгәр Беҙ уның күңелен нығытмаһаҡ, ул (Аллаһ вәғәҙәһенә) иман килтергәндәрҙән булыр ине.
وَقَالَتْ لِاُخْتِهٖ قُصِّيْهِۗ فَبَصُرَتْ بِهٖ عَنْ جُنُبٍ وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ ۙ
wa qālat li'ukhtihī quṣṣīh(i), fabaṣurat bihī ‘an junubiw wa hum lā yasy‘urūn(a).
Ул (Мусаның әсәһе) Мусаның апаларына: «Уға (Мусаға) эйәрегеҙ», – тине. Тимәк, ул (Муса) быны алыҫтан күрҙе, әммә улар быны һиҙмәне.
۞ وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِنْ قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰٓى اَهْلِ بَيْتٍ يَّكْفُلُوْنَهٗ لَكُمْ وَهُمْ لَهٗ نٰصِحُوْنَ
wa ḥarramnā ‘alaihil-marāḍi‘a min qablu faqālat hal adullukum ‘alā ahli baitiy yakfulūnahū lakum wa hum lahū nāṣiḥūn(a).
Беҙ уға (Мусаға) быға тиклем имеҙергә теләгән ҡатындарҙы имеҙергә ҡамасауланыҡ; шунан һуң ул (Мусаның ағаһы): «Мин һиңә уны һинең өсөн ҡараясаҡ һәм уның менән яҡшы мөнәсәбәттә була алырлыҡ ғаилә күрһәтәйемме?»
فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).
Шулай итеп, Беҙ уны (Мусаны) әсәһе янына ҡайтарҙыҡ, уның күңеле шат булһын, ҡайғырмаһын, Аллаһ вәғәҙәһенең хаҡ икәнен белһен өсөн, әммә уларҙың күбеһе белмәй.