وَوَصّٰى بِهَآ اِبْرٰهٖمُ بَنِيْهِ وَيَعْقُوْبُۗ يٰبَنِيَّ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰى لَكُمُ الدِّيْنَ فَلَا تَمُوْتُنَّ اِلَّا وَاَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ ۗ
wa waṣṣā bihā ibrāhīmu banīhi wa ya‘qūb(u), yā baniyya innallāhaṣṭafā lakumud-dīna falā tamūtunna illā wa antum muslimūn(a).
மேலும், ஆபிரகாமும் யாக்கோபும் இந்த (வார்த்தையை) தம் மகன்களுக்கு விட்டுச் சென்றனர்: "என் பிள்ளைகளே! நிச்சயமாக அல்லாஹ் இந்த மார்க்கத்தை உங்களுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளான், எனவே நீங்கள் முஸ்லிமாக இல்லாவிட்டால் மரணிக்காதீர்கள்."
اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوْبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَنِيْهِ مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْۢ بَعْدِيْۗ قَالُوْا نَعْبُدُ اِلٰهَكَ وَاِلٰهَ اٰبَاۤىِٕكَ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
am kuntum syuhadā'a iż ḥaḍara ya‘qūbal-maut(u), iż qāla libanīhi mā ta‘budūna mim ba‘dī, qālū na‘budu ilāhaka wa ilāha ābā'ika ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa ilāhaw wāḥidā(n), wa naḥnu lahū muslimūn(a).
யாக்கோபுக்கு மரணம் வந்தபோது, அவர் தன் மகன்களிடம், “நான் இறந்த பிறகு நீங்கள் எதை வணங்குவீர்கள்?” என்று கேட்டதற்கு நீங்கள் சாட்சிகளாய் இருந்தீர்களா? அதற்கு அவர்கள், “நாங்கள் உமது தேவனையும், உங்கள் மூதாதையர்களான ஆபிரகாம், இஸ்மவேல், ஈசாக்கு ஆகியோரின் தேவனையும், அதாவது சர்வ வல்லமையுள்ள தேவனையும் வணங்குவோம்; நாங்கள் அவருக்கு மட்டுமே எங்களை அர்ப்பணிக்கிறோம்” என்று பதிலளித்தார்கள்.
اِذْ قَالَ يُوْسُفُ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لِيْ سٰجِدِيْنَ
iż qāla yūsufu li'abīhi yā abati innī ra'aitu aḥada ‘asyara kaukabaw wasy-syamsa wal-qamara ra'aituhum lī sājidīn(a).
யூசுஃப் தன் தந்தையிடம், "என் தந்தையே! நிச்சயமாக நான் பதினொரு நட்சத்திரங்களையும், சூரியனையும், சந்திரனையும் காண்பதாகக் கனவு கண்டேன்; அவை அனைத்தும் எனக்கு முன்பாகத் தலைவணங்குவதையும் கண்டேன்" என்று கூறியதை நினைவுகூருங்கள்.
قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).
அவர் (அவனுடைய தந்தை) கூறினார், "என் மகனே! உன் கனவுகளை உன் சகோதரர்களிடம் சொல்லாதே, அவர்கள் உன்னை அழிக்க சதி செய்வார்கள். நிச்சயமாக, ஷைத்தான் மனிதர்களுக்கு ஒரு தெளிவான எதிரி."
وَكَذٰلِكَ يَجْتَبِيْكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اٰلِ يَعْقُوْبَ كَمَآ اَتَمَّهَا عَلٰٓى اَبَوَيْكَ مِنْ قَبْلُ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبَّكَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ
wa każālika yajtabīka rabbuka wa yu‘allimuka min ta'wīlil-aḥādīṡi wa yutimmu ni‘matahū ‘alaika wa ‘alā āli ya‘qūba kamā atammahā ‘alā abawaika min qablu ibrāhīma wa isḥāq(a), inna rabbaka ‘alīmun ḥakīm(un).
ஆகவே, அல்லாஹ் உங்களைத் (ஒரு நபியாக) தேர்ந்தெடுத்து, கனவுகளுக்கான சில விளக்கங்களை உங்களுக்குக் கற்பித்து, அதற்கு முன் உங்கள் இரு தாத்தாக்களான ஆபிரகாம் மற்றும் இஸ்ஹாக் மீது தனது அருளைப் பூரணப்படுத்தியது போலவே, உங்கள் மீதும் யாக்கோபின் குடும்பத்தின் மீதும் தனது அருளைப் பூரணப்படுத்தினான். நிச்சயமாக, உங்கள் இறைவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன், பேரறிவாளன்.
۞ لَقَدْ كَانَ فِيْ يُوْسُفَ وَاِخْوَتِهٖٓ اٰيٰتٌ لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ
laqad kāna fī yūsufa wa ikhwatihī āyātul lis-sā'ilīn(a).
நிச்சயமாக, யூசுப் மற்றும் அவரது சகோதரர்களின் வரலாற்றில், கேட்பவர்களுக்கு (அல்லாஹ்வின் ஆற்றலின்) அடையாளங்கள் உள்ளன.
اِذْ قَالُوْا لَيُوْسُفُ وَاَخُوْهُ اَحَبُّ اِلٰٓى اَبِيْنَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ ۗاِنَّ اَبَانَا لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ
iż qālū layūsufu wa akhūhu aḥabbu ilā abīnā minnā wa naḥnu ‘uṣbah(tun), inna abānā lafī ḍalālim mubīn(in).
"உண்மையில், நாங்கள் ஒரே (வலுவான) குழுவாக இருந்தபோதிலும், எங்களை விட யூசுஃபையும் அவரது சகோதரர் (புன்யாமீன்) அவர்களுடைய தந்தையால் அதிகமாக நேசிக்கப்பட்டார். உண்மையில், எங்கள் தந்தை ஒரு பெரிய தவறைச் செய்தார்," என்று அவர்கள் கூறியபோது...
ۨاقْتُلُوْا يُوْسُفَ اَوِ اطْرَحُوْهُ اَرْضًا يَّخْلُ لَكُمْ وَجْهُ اَبِيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا مِنْۢ بَعْدِهٖ قَوْمًا صٰلِحِيْنَ
uqtulū yūsufa awiṭraḥūhu arḍay yakhlu lakum wajhu abīkum wa takūnū mim ba‘dihī qauman ṣāliḥīn(a).
யூசுஃபைக் கொன்றுவிடு அல்லது அவனை எங்காவது தூக்கி எறிந்துவிடு. அப்போது உன் தந்தையின் கவனம் உன் மீது விழும். அதன் பிறகு நீ ஒரு நல்ல மனிதனாக மாறிவிடுவாய்.
قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ لَا تَقْتُلُوْا يُوْسُفَ وَاَلْقُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ
qāla qā'ilum minhum lā taqtulū yūsufa wa alqūhu fī gayābatil-jubbi yaltaqiṭhu ba‘ḍus-sayyārati in kuntum fā‘ilīn(a).
அவர்களில் ஒருவன், “யூசுஃபைக் கொல்லாதீர்கள்; நீங்கள் விரும்பினால், பயணிகளில் சிலர் அவனை எடுத்துக்கொள்ளும்படி, அவனைக் கிணற்றின் அடியில் எறிந்துவிடுங்கள்” என்றான்.
قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّ۫ا عَلٰى يُوْسُفَ وَاِنَّا لَهٗ لَنٰصِحُوْنَ
qālū yā abānā mā laka lā ta'mannā ‘alā yūsufa wa innā lahū lanāṣiḥūn(a).
அவர்கள், "எங்கள் தந்தையே! நாங்கள் அனைவரும் யூசுஃபின் நன்மைக்கே விரும்புகிறோமே, ஏன் அவரை நம்ப மறுக்கிறீர்கள்?" என்றார்கள்.
اَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا يَّرْتَعْ وَيَلْعَبْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ
arsilhu ma‘anā gaday yarta‘ wa yal‘ab wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).
நாளை காலை அவனை எங்களுடன் செல்ல விடுங்கள், அவன் மகிழ்ச்சியாகவும் குதூகலமாகவும் விளையாடட்டும், நாங்கள் அவனை நிச்சயம் கவனித்துக்கொள்வோம்.
قَالَ اِنِّيْ لَيَحْزُنُنِيْٓ اَنْ تَذْهَبُوْا بِهٖ وَاَخَافُ اَنْ يَّأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَاَنْتُمْ عَنْهُ غٰفِلُوْنَ
qāla innī layaḥzununī an tażhabū bihī wa akhāfu ay ya'kulahuż-żi'bu wa antum ‘anhu gāfilūn(a).
அவர் (யாக்கோபு) சொன்னார், “உண்மையில், நீங்கள் அவனுடன் (யோசேப்புடன்) செல்வது எனக்கு மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது; நீங்கள் அவனைப் புறக்கணிக்கும்போது, அவன் ஓநாய்களால் தின்னப்படுவானோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.”
قَالُوْا لَىِٕنْ اَكَلَهُ الذِّئْبُ وَنَحْنُ عُصْبَةٌ اِنَّآ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ
qālū la'in akalahuż-żi'bu wa naḥnu ‘uṣbatun innā iżal lakhāsirūn(a).
உண்மையில் அவர்கள், "நாம் வலிமையான கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், அவனை ஒரு ஓநாய் தின்றுவிட்டால், நிச்சயமாக இழப்புகளைச் சந்திப்பது நாமாகத்தான் இருப்போம்" என்று கூறினார்கள்.
فَلَمَّا ذَهَبُوْا بِهٖ وَاَجْمَعُوْٓا اَنْ يَّجْعَلُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِاَمْرِهِمْ هٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
falammā żahabū bihī wa ajma‘ū ay yaj‘alūhu fī gayābatil-jubb(i), wa auḥainā ilaihi latunabbi'annahum bi'amrihim hāżā wa hum lā yasy‘urūn(a).
ஆகவே, அவர்கள் அவனைப் பிடித்து, கிணற்றின் அடியில் போடுவதற்குச் சம்மதித்தபோது, நாம் அவனிடம், "அவர்கள் அறியாத இந்நேரம், நீ நிச்சயமாக இந்தச் செயலைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறுவாய்" என்று வெளிப்படுத்தினோம்.
وَجَاۤءُوْٓ اَبَاهُمْ عِشَاۤءً يَّبْكُوْنَۗ
wa jā'ū abāhum ‘isyā'ay yabkūn(a).
பின்பு அவர்கள் மாலையில் அழுதுகொண்டே தங்கள் தகப்பனிடம் வந்தார்கள்.
قَالُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوْسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَاَكَلَهُ الذِّئْبُۚ وَمَآ اَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا وَلَوْ كُنَّا صٰدِقِيْنَ
qālū yā abānā innā żahabnā nastabiqu wa taraknā yūsufa ‘inda matā‘inā fa akalahuż-żi'b(u), wa mā anta bimu'minil lanā wa lau kunnā ṣādiqīn(a).
அவர்கள் சொன்னார்கள், "எங்கள் தந்தையே! நிச்சயமாக, நாங்கள் பந்தயத்திற்குச் சென்றோம்; யூசுஃபை எங்கள் பொருட்களுக்கு அருகில் விட்டுச் சென்றோம். பின்னர், அவன் ஓநாய்களால் தின்னப்பட்டான்; நாங்கள் உண்மையைச் சொன்னாலும், நீர் நிச்சயமாக எங்களை நம்ப மாட்டீர்."
وَجَاۤءُوْ عَلٰى قَمِيْصِهٖ بِدَمٍ كَذِبٍۗ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗوَاللّٰهُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ
wa jā'ū ‘alā qamīṣihī bidamin każib(in), qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), wallāhul musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).
மேலும் அவர்கள், போலி இரத்தக் கறை படிந்த அவருடைய அங்கியைச் சுமந்து வந்தார்கள். அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், "நிச்சயமாக, நீங்கள் மட்டுமே உங்கள் காரியங்களில் உள்ள தீமையை நன்மையாகக் காண்கிறீர்கள்; எனவே பொறுமையே எனக்குச் சிறந்தது. நீங்கள் விவரித்ததற்கு எதிராக அல்லாஹ் ஒருவனிடமே உதவி தேடுங்கள்."
قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَنِيْ بِهِمْ جَمِيْعًاۗ اِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), ‘asallāhu ay ya'tiyanī bihim jamī‘ā(n), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், "உண்மையில், நன்மை தீமைகளைக் காண்பவர் நீங்கள் ஒருவரே. எனவே, (என் பொறுமை) சிறந்த பொறுமையாகும். அல்லாஹ் அவை அனைத்தையும் என்னிடம் கொண்டு வருவான் என்று நம்புகிறேன். நிச்சயமாக, அவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன், மகா ஞானி."
وَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰٓاَسَفٰى عَلٰى يُوْسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنٰهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيْمٌ
wa tawallā ‘anhum wa qāla yā asafā ‘alā yūsufa wabyaḍḍat ‘aināhu minal-ḥuzni fa huwa kaẓīm(un).
அவன் (யாக்கோபு) அவர்களை (தன் பிள்ளைகளை) விட்டு விலகி, “ஐயோ, யோசேப்புக்காக என் துக்கம்!” என்றான். துக்கத்தினால் அவன் கண்கள் வெளுத்தன. அவன் தன் பிள்ளைகள் மீதுள்ள கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு, மௌனமாக இருந்தான்.
قَالُوْا تَاللّٰهِ تَفْتَؤُا تَذْكُرُ يُوْسُفَ حَتّٰى تَكُوْنَ حَرَضًا اَوْ تَكُوْنَ مِنَ الْهٰلِكِيْنَ
qālū tallāhi tafta'u tażkuru yūsufa ḥattā takūna ḥaraḍan au takūna minal-hālikīn(a).
அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, உங்களுக்குக் கடுமையான நோய் ஏற்படும் வரை அல்லது நீங்கள் மரணமடைபவர்களில் ஒருவராக ஆகும் வரை, நீங்கள் யூசுஃபை நினைவுகூருவதை நிறுத்த மாட்டீர்கள்."
قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், “எனது துன்பத்தையும் துயரத்தையும் குறித்து நான் அல்லாஹ்விடம் மட்டுமே முறையிடுகிறேன்; நீங்கள் அறியாததை நான் அல்லாஹ்விடமிருந்து அறிவேன்.”
يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ
yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).
என் பிள்ளைகளே! நீங்கள் செல்லுங்கள்; யூசுஃபையும் அவரது சகோதரர்களையும் பற்றிய செய்திகளைத் தேடுங்கள். அல்லாஹ்வின் கருணையைக் குறித்து நீங்கள் நம்பிக்கை இழக்காதீர்கள். நிச்சயமாக, அல்லாஹ்வின் கருணையைக் குறித்து நம்பிக்கை இழப்பவர்கள் நிராகரிப்பவர்களே ஆவர்.
وَلَمَّا فَصَلَتِ الْعِيْرُ قَالَ اَبُوْهُمْ اِنِّيْ لَاَجِدُ رِيْحَ يُوْسُفَ لَوْلَآ اَنْ تُفَنِّدُوْنِ
wa lammā faṣalatil-‘īru qāla abūhum innī la'ajidu rīḥa yūsufa lau lā an tufannidūn(i).
அந்த வணிகக் குழு (எகிப்து தேசத்திலிருந்து) புறப்பட்டுச் சென்றபோது, அவர்களுடைய தந்தை, "உண்மையாகவே நான் யூசுஃபின் வாசனையை உணர்ந்தேன்; நீங்கள் என்மீது மனத்தளர்ச்சி இருப்பதாகக் குற்றம் சாட்டாமல் இருந்திருந்தால், நிச்சயமாக நீங்கள் என்னை நியாயப்படுத்தியிருப்பீர்கள்" என்றார்.
قَالُوْا تَاللّٰهِ اِنَّكَ لَفِيْ ضَلٰلِكَ الْقَدِيْمِ
qālū tallāhi innaka lafī ḍalālikal-qadīm(i).
அவர்கள் (அவனுடைய குடும்பத்தினர்) கூறினார்கள், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நீ இன்னும் உன் பழைய தவறுகளிலேயே இருக்கிறாய்."
فَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَ الْبَشِيْرُ اَلْقٰىهُ عَلٰى وَجْهِهٖ فَارْتَدَّ بَصِيْرًاۗ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْۙ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
falammā an jā'al-basyīru alqāhu ‘alā wajihihī fartadda baṣīrā(n), qāla alam aqul lakum, innī a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
ஆகவே, நற்செய்தியைக் கொண்டு வந்தவர் வந்தபோது, அவர் (யாக்கோபின்) முகத்தில் (அந்த ஆடையை) துடைத்தார், உடனே அவன் பார்வை பெற்றான். அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், "நீங்கள் அறியாததை அல்லாஹ்விடமிருந்து நான் அறிவேன் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்லவில்லையா?"
قَالُوْا يٰٓاَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَآ اِنَّا كُنَّا خٰطِـِٕيْنَ
qālū yā abānastagfir lanā żunūbanā innā kunnā khāṭi'īn(a).
அவர்கள், "எங்கள் தந்தையே! எங்கள் பாவங்களுக்காக எங்களுக்காக மன்னிப்புக் கோருங்கள், நிச்சயமாக நாங்கள் குற்றவாளிகள் (பாவிகள்)" என்றார்கள்.
قَالَ سَوْفَ اَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّيْ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ
qāla saufa astagfiru lakum rabbī, innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).
அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், "நான் என் இறைவனிடம் உங்களுக்காக மன்னிப்புக் கேட்பேன். நிச்சயமாக, அவன் மிகவும் மன்னிப்பவனாகவும், மிகவும் கருணையுள்ளவனாகவும் இருக்கிறான்."
فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوْا مِصْرَ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ اٰمِنِيْنَ ۗ
falammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi abawaihi wa qāladkhulū miṣra in syā'allāhu āminīn(a).
ஆகவே, அவர்கள் யூசுஃப் இருந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அவன் தன் பெற்றோரை அணைத்துக்கொண்டு, அவர்களுக்காக ஓர் இடத்தை ஆயத்தப்படுத்தி, "இஸ்லாமிய நாடினால், நீங்கள் எகிப்து தேசத்திற்குள் பாதுகாப்பாக நுழைவீர்கள்" என்று கூறினான்.
وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
மேலும் அவர் தன் பெற்றோரை அரியணையில் ஏற்றினார். அவர்கள் அனைவரும் அவருக்கு (யூசுஃபிற்கு) தலைவணங்கினர். அவர் (யூசுஃப்) கூறினார், "என் தந்தையே! இது எனது முந்தைய கனவின் விளக்கமாகும். நிச்சயமாக என் இறைவன் அதை மெய்ப்பித்துவிட்டான். நிச்சயமாக என் இறைவன் எனக்கு நன்மை செய்தான்; அவன் என்னைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்தபோதும், ஷைத்தான் எனக்கும் என் சகோதரர்களுக்கும் இடையிலான உறவுகளைச் சிதைத்த பிறகு உங்களைக் கிராமத்திலிருந்து அழைத்து வந்தபோதும். நிச்சயமாக என் இறைவன் தான் நாடியவற்றில் மென்மையானவன். நிச்சயமாக அவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன், பேரறிவாளன்."
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا
falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).
ஆகவே, அவர் (இப்ராஹீம்) அவர்களிடமிருந்தும், அல்லாஹ்வைத் தவிர அவர்கள் வணங்கியவற்றிலிருந்தும் தம்மை விலக்கிக் கொண்டபோது, நாம் அவருக்கு இஸ்ஹாக்கையும் யாக்கோபையும் வழங்கினோம். மேலும், அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் நபியாக நியமித்தோம்.
وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ
wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).
மேலும், நாம் அவர்களுக்கு நமது கருணையைப் பொழிந்து, அவற்றை நல்ல மற்றும் மேன்மையான வார்த்தைகளாக ஆக்கினோம்.
وَاذْكُرْ عِبٰدَنَآ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِى الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ
ważkur ‘ibādanā ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūba ulil-aidī wal-abṣār(i).
மேலும், பெரும் ஆற்றலும் (உயர்ந்த) அறிவும் உடைய நமது அடியார்களான ஆபிரகாம், இஸ்ஹாக் மற்றும் யாக்கோபை நினைவுகூருங்கள்.