فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
ጧሉትም ሠራዊቱን ባመጣ ጊዜ "አላህ በወንዝ ይፈትናችኋል። ስለዚህ (ውሃውን) የሚጠጣ ሁሉ የእኔ ተከታይ አይደለም። የማይጠጣውም በእጁ ትንሽ ካልሰበሰበ በስተቀር የእኔ ተከታይ ነው።" ነገር ግን ከነሱ ጥቂቶች በስተቀር ጠጡት። እሱ (ጧሉት) እና ከእርሱ ጋር ያመኑት ወንዙን ሲያቋርጡ "ዛሬ በጃሉትና በሠራዊቱ ላይ ብርቱዎች አይደለንም" አሉ። አላህን እንደሚገናኙ የሚያምኑት "በአላህ ፈቃድ ስንት ትናንሽ ቡድኖች ትላልቅ ቡድኖችን አሸንፈዋል" ይላሉ። አላህም ከታጋሾች ጋር ነው።
وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ
wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).
በጃሉትና በሠራዊቱ ላይ ሲዘምቱ "ጌታችን ሆይ ትዕግስት ስጠን፣ እርምጃችንን አጠንክርልን፣ ከሃዲዎችንም እንድንጋፈጥ እርዳን" ብለው ጸለዩ።
رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوْبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً ۚاِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
rabbanā lā tuzig qulūbanā ba‘da iż hadaitanā wa hab lanā mil ladunka raḥmah(tan), innaka antal-wahhāb(u).
(እንዲህ ሲሉ ጸለዩ)፡- «ጌታችን ሆይ፣ ቅኑን መንገድ ከሰጠኸን በኋላ ልቦቻችንን ወደ ጥመት አታዘንብልብን፤ ከአንተም ዘንድ የሆነን ምህረት ስጠን፤ አንተ በእርግጥ ሰጪው ነህና።»
وَمَا مُحَمَّدٌ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۗ اَفَا۟ىِٕنْ مَّاتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ ۗ وَمَنْ يَّنْقَلِبْ عَلٰى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَّضُرَّ اللّٰهَ شَيْـًٔا ۗوَسَيَجْزِى اللّٰهُ الشّٰكِرِيْنَ
wa mā muḥammadun illā rasūl(un), qad khalat min qablihir-rusul(u), afa'im māta au qutilanqalabtum ‘alā a‘qābikum, wa may yanqalib ‘alā ‘aqibaihi falay yaḍurrallāha syai'ā(n), wa sayajzillāhusy-syākirīn(a).
መሐመድም መልክተኛ ብቻ ነበር፤ ከዚህ በፊት ብዙ ሐዋርያት አልፈዋል። ቢሞት ወይም ቢገደል (ከሃዲ) ትመለሳላችሁን? ወደኋላ የሚመለስ ሁሉ አላህን በምንም አይጎዳውም። አላህ አመስጋኞችን ይከፍላል።
وَكَاَيِّنْ مِّنْ نَّبِيٍّ قٰتَلَۙ مَعَهٗ رِبِّيُّوْنَ كَثِيْرٌۚ فَمَا وَهَنُوْا لِمَآ اَصَابَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوْا وَمَا اسْتَكَانُوْا ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰبِرِيْنَ
wa ka'ayyim min nabiyyin qātal(a), ma‘ahū ribbiyyūna kaṡīr(un), famā wahanū limā aṣābahum fī sabīlillāhi wa mā ḍa‘ufū wa mastakānū, wallāhu yuḥibbuṣ-ṣābirīn(a).
ስንት ነቢይ ከተከታዮቹ ጋር አብሮ ተዋጋ። በአላህ መንገድ ላይ በደረሰባቸው አደጋ አልተዳከሙም፣ ተስፋም አልቆረጡም፣ ለጠላትም አልተገዙም። አላህም ታጋሾችን ይወዳል።
وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ اِلَّآ اَنْ قَالُوْا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَا وَاِسْرَافَنَا فِيْٓ اَمْرِنَا وَثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ
wa mā kāna qauluhum illā an qālū rabbanagfir lanā żunūbanā wa isrāfanā fī amrinā wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).
ቃላቸውም "ጌታችን ሆይ ኃጢአታችንንና በጉዳዮቻችን ላይ ከመጠን ያለፈ ሥራችንን ይቅር በለን፤ አቋማችንንም አጽና፤ በከሐዲዎችም ላይ እርዳን" ከሚለው ጸሎት ሌላ ምንም አይደለም።
۞ اِذْ تُصْعِدُوْنَ وَلَا تَلْوٗنَ عَلٰٓى اَحَدٍ وَّالرَّسُوْلُ يَدْعُوْكُمْ فِيْٓ اُخْرٰىكُمْ فَاَثَابَكُمْ غَمًّا ۢبِغَمٍّ لِّكَيْلَا تَحْزَنُوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَآ اَصَابَكُمْ ۗ وَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ
iż tuṣ‘idūna wa lā talwūna ‘alā aḥadiw war-rasūlu yad‘ūkum fī ukhrākum fa aṡābakum gammam bigammil likailā taḥzanū ‘alā mā fātakum wa lā mā aṣābakum, wallāhu khabīrum bimā taṣna‘ūn(a).
(አስታውሱ)፤ ሮጣችሁ ማንንም ሳታዩ፣ ከሌሎች ጓደኞቻችሁ መካከል የነበረው መልእክተኛ (ሙሐመድ) (የሸሹት ቡድን) ሲጠራችሁ፣ ከዚያም አላህ ከሐዘን በኋላ ሀዘንን ፈጠረባችሁ፣ ስለዚህም ባመለጣችሁትና በደረሰባችሁ ነገር እንዳታዝኑ። አላህም የምትሠሩትን ሁሉ ያውቃል።
وَلَا تَهِنُوْا فِى ابْتِغَاۤءِ الْقَوْمِ ۗ اِنْ تَكُوْنُوْا تَأْلَمُوْنَ فَاِنَّهُمْ يَأْلَمُوْنَ كَمَا تَأْلَمُوْنَ ۚوَتَرْجُوْنَ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا يَرْجُوْنَ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا ࣖ
wa lā tahinū fibtigā'il-qaum(i), in takūnū ta'lamūna fa innahum ya'lamūna kamā ta'lamūn(a), wa tarjūna minallāhi mā lā yarjūn(a), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).
እነሱን (ጠላቶቻችሁን) በመከታተል አትድከሙ። ህመም ከተሰማችሁ፣ እነሱም (እናንተም) እንደሚሰቃዩ እወቁ፣ እርስዎም ከአላህ የማይጠብቁትን ነገር መጠበቅ ይችላሉ። አላህ ሁሉን አዋቂ፣ ሁሉን አዋቂ ነው።
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا لَقِيْتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوْا وَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَثِيْرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَۚ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā laqītum fi'atan faṡbutū ważkurullāha kaṡīral la‘allakum tufliḥūn(a).
እናንተ ያመናችሁ ሆይ! ወታደሮችን (ጠላቶችን) ካገኛችሁ በርቱና አላህን ብዙ ጊዜ (ዚክርና ጸልዩ) በሉ። በዚህም እድለኞች ትሆናላችሁ።
قَالُوْا لَا ضَيْرَ ۖاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَ ۚ
qālū lā ḍair(a), innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
«ወደ ጌታችን እንመለሳለንና የምንፈራው ነገር የለንም።» አሉ።
وَلَمَّا رَاَ الْمُؤْمِنُوْنَ الْاَحْزَابَۙ قَالُوْا هٰذَا مَا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَصَدَقَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ ۖوَمَا زَادَهُمْ اِلَّآ اِيْمَانًا وَّتَسْلِيْمًاۗ
wa lammā ra'al-mu'minūnal-aḥzāb(a), qālū hāżā mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū wa ṣadaqallāhu wa rasūluh(ū), wa mā zādahum illā īmānaw wa taslīmā(n).
አማኞቹም እነዚህን (አጋር) ቡድኖች ባዩ ጊዜ "ይህ አላህና መልክተኛው ቃል የገቡልን ነው" አሉ። አላህና መልክተኛውም እውነት ናቸው። ይህም እምነታቸውንና እስልምናቸውን ይጨምራል።
فَلَا تَهِنُوْا وَتَدْعُوْٓا اِلَى السَّلْمِۖ وَاَنْتُمُ الْاَعْلَوْنَۗ وَاللّٰهُ مَعَكُمْ وَلَنْ يَّتِرَكُمْ اَعْمَالَكُمْ
falā tahinū wa tad‘ū ilas-salm(i), wa antumul-a‘laun(a), wallāhu ma‘akum wa lay yatirakum a‘mālakum.
ስለዚህ ደካማ አትሁኑና ሰላምን ጠሩ ምክንያቱም እናንተ የበላይ ናችሁና አላህ ከእናንተ ጋር ነውና ከሥራችሁም ምንም አያጎድልም።