وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اِنَّمَا كُنَّا نَخُوْضُ وَنَلْعَبُۗ قُلْ اَبِاللّٰهِ وَاٰيٰتِهٖ وَرَسُوْلِهٖ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِءُوْنَ
wa la'in sa'altahum layaqūlunna innamā kunnā nakhūḍū wa nal‘ab(u), qul abillāhi wa āyātihī wa rasūlihī kuntum tastahzi'ūn(a).
ಮತ್ತು ನೀವು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ, "ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಕೇವಲ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಮತ್ತು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು." ಹೇಳಿ, "ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಲಾಹ್, ಅವನ ವಚನಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ ದೂತನನ್ನು ಏಕೆ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?"
لَا تَعْتَذِرُوْا قَدْ كَفَرْتُمْ بَعْدَ اِيْمَانِكُمْ ۗ اِنْ نَّعْفُ عَنْ طَاۤىِٕفَةٍ مِّنْكُمْ نُعَذِّبْ طَاۤىِٕفَةً ۢ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا مُجْرِمِيْنَ ࣖ
lā ta‘tażirū qad kafartum ba‘da īmānikum, in na‘fu ‘an ṭā'ifatim minkum nu‘ażżib ṭā'ifatam bi'annahum kānū mujrimīn(a).
ನೀವು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟ ನಂತರ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದವರಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ನಾವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರನ್ನು (ಅವರು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟ ಕಾರಣ) ಕ್ಷಮಿಸಿದರೆ, ನಾವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಂಪನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪಾಪಿಗಳು.