۞ اَفَتَطْمَعُوْنَ اَنْ يُّؤْمِنُوْا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُوْنَ كَلَامَ اللّٰهِ ثُمَّ يُحَرِّفُوْنَهٗ مِنْۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوْهُ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
afa taṭma‘ūna ay yu'minū lakum wa qad kāna farīqum minhum yasma‘ūna kalāmallāhi ṡumma yuḥarrifūnahū mim ba‘di mā ‘aqalūhu wa hum ya‘lamūn(a).
אַזוי האָפסטו (מוסלמענער) טאַקע אַז זיי וועלן גלויבן אין דיר, ווען אַ גרופּע פון זיי הערט דאָס וואָרט פון אַלאַ, דאַן טוישן זיי עס נאָכדעם וואָס זיי פארשטייען עס, בשעת זיי ווייסן עס?
مِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖ وَيَقُوْلُوْنَ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَّرَاعِنَا لَيًّاۢ بِاَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِى الدِّيْنِۗ وَلَوْ اَنَّهُمْ قَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَقْوَمَۙ وَلٰكِنْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًا
minal-lażīna hādū yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ihī wa yaqūlūna sami‘nā wa ‘aṣainā wasma‘ gaira musmi‘iw wa rā‘inā layyam bi'alsinatihim wa ṭa‘nan fid-dīn(i), wa lau annahum qālū sami‘nā wa aṭa‘nā wasma‘ wanẓurnā lakāna khairal lahum wa aqwam(a), wa lākil la‘anahumullāhu bikufrihim falā yu'minūna illā qalīlā(n).
(דאס הייסט) צווישן די יידן, וואָס טוישן די ווערטער פון זייער אָרט. און זיי האָבן געזאָגט, "מיר האָבן געהערט, אָבער מיר וועלן נישט פאָלגן." און (זיי האָבן אויך געזאָגט), "הערט," בשעת (דו מוכאַמאַד טאַקע) האָט גאָרנישט געהערט. און (זיי זאָגן), "ראַאַ'ינאַ" דרייט איר צונג און פאַרדאַמט רעליגיע. אויב זיי וואָלטן געזאָגט, "מיר הערן און פאָלגן, און הערן, און באַצאָלן ופמערקזאַמקייט צו אונדז," דאָס וואָלט געווען בעסער פֿאַר זיי און מער ריכטיק, אָבער אַלאַה האָט זיי פֿאַרשאָלטן, צוליב זייער אומגלויבן. זיי גלויבן נישט אַחוץ אַ גאָר קליינע גרופּע.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ يَدُ اللّٰهِ مَغْلُوْلَةٌ ۗغُلَّتْ اَيْدِيْهِمْ وَلُعِنُوْا بِمَا قَالُوْا ۘ بَلْ يَدٰهُ مَبْسُوْطَتٰنِۙ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاۤءُۗ وَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۗ وَاَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۗ كُلَّمَآ اَوْقَدُوْا نَارًا لِّلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللّٰهُ ۙوَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًاۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wa qālatil-yahūdu yadullāhi maglūlah(tun), gullat aidīhim wa lu‘inū bimā qālū, bal yadāhu mabsūṭatān(i), yunfiqu kaifa yasyā'(u), wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), wa alqainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), kullamā auqadū nāral lil-ḥarbi aṭfa'ahallāh(u), wa yas‘auna fil-arḍi fasādā(n), wallāhu lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
און די יידן האבן געזאגט, "גאט'ס הענט זענען געבונדן." אין פאַקט, עס זענען זייערע הענט וואָס זענען געבונדן און זיי זענען די וואָס זענען פארשאלטן צוליב וואָס זיי האָבן געזאָגט, כאָטש ביידע הענט פון אַלאַה זענען אָפֿן; ער גיט שפּייז ווי ער וויל. און (דער קוראַן) וואָס איז געשיקט געוואָרן צו דיר פון דיין האר וועט זיכער פאַרגרעסערן די אומפאָלגזאַמקייט און אומגלויבן פון רובֿ פון זיי. און מיר האָבן געפֿירט פיינטשאַפט און האַס צווישן זיי ביזן טאָג פון תחיית המתים. יעדעס מאָל ווען זיי האָבן אָנגעצונדן אַ פייַער פון מלחמה, האָט אַלאַה עס אויסגעלאָשן. און זיי פּרוּוון (צו פאַראורזאַכן) חורבן אויף דער ערד. און אַלאַה האט נישט ליב די וואָס טוען שאָדן.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ عُزَيْرُ ِۨابْنُ اللّٰهِ وَقَالَتِ النَّصٰرَى الْمَسِيْحُ ابْنُ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ قَوْلُهُمْ بِاَفْوَاهِهِمْۚ يُضَاهِـُٔوْنَ قَوْلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۗقَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۚ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa qālatil-yahūdu ‘uzairunibnullāhi wa qālatin-naṣāral-masīḥubnullāh(i), żālika qauluhum bi'afwāhihim, yuḍāhi'ūna qaulal-lażīna kafarū min qabl(u), qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
און די יידן האבן געזאגט, "עוזיייר דער זון פון אללא," און די קריסטן האבן געזאגט, "דער משיח, דער זון פון אללא." דאס זענען די ווערטער וואס קומען ארויס פון זייערע מיילער. זיי האבן נאכגעמאכט די ווערטער פון פריערדיגע נישט-גלייבנדע. אללא פארשאלט זיי; ווי אזוי האבן זיי זיך אפגעקערט?