اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَشْتَرُوْنَ بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًاۙ اُولٰۤىِٕكَ مَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ اِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللّٰهُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَلَا يُزَكِّيْهِمْ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innal-lażīna yaktumūna mā anzalallāhu minal-kitābi wa yasytarūna bihī ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika mā ya'kulūna fī buṭūnihim illan-nāra wa lā yukallimuhumullāhu yaumal-qiyāmati wa lā yuzakkīhim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).
Онҳо, ки китоберо, ки Худо нозил кардааст, пинҳон мекунанд ва онро ба баҳои андаке мефурӯшанд, шикамҳои худро ҷуз оташи ҷаҳаннам намехӯранд ва Худо дар рӯзи қиёмат онҳоро намепазирад ва покашон намекунад ва онҳоро азоби дарднок аст.
وَاِنْ تُطِعْ اَكْثَرَ مَنْ فِى الْاَرْضِ يُضِلُّوْكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنْ يَّتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَ
wa in tuṭi‘ akṡara man fil-arḍi yuḍillūka ‘an sabīlillāh(i), iy yattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in hum illā yakhruṣ ūn(a).
Ва агар аз аксари мардуми ин замин пайравӣ кунӣ, туро аз роҳи Худо гумроҳ мекунанд. Он чӣ онҳо пайравӣ мекунанд, танҳо гумон аст ва дурӯғ мебофанд.
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ الَّذِيْٓ اٰتَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَاَتْبَعَهُ الشَّيْطٰنُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِيْنَ
watlu ‘alaihim naba'al-lażī ātaināhu āyātinā fansalakha minhā fa atba‘ahusy-syaiṭānu fa kāna minal-gāwīn(a).
Ва (эй Муҳаммад), хабари касеро, ки ба ӯ оятҳои Худро додаем, барояшон бихон, сипас аз оятҳо дур мешавад, сипас шайтон ӯро пайгирӣ мекунад (то он даме, ки васваса шавад), сипас аз гумроҳон мегардад.
وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).
Ва агар мехостем, бо ин (оят) (мартабаи ӯро) баланд мебурдем, аммо ӯ ба дунё майл дошт ва аз паи хоҳишҳои худ рафт, пас мисоли ӯ мисли саг аст, ки агар ӯро ронӣ, забонашро берун мекашӣ ва агар ӯро раҳо кунӣ, забонашро низ берун мекашад. Ин мисоли касоне аст, ки оёти моро дурӯғ мешуморанд. Пас, ин қиссаҳоро бигӯ, то онҳо фикр кунанд.