قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ
qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.
Алар (сихерчеләр) әйттеләр: "Безгә килгән ачык дәлилләргә һәм безне бар итүче Аллаһка нигезләнеп, сиңа буйсынмаячакбыз. Шуңа күрә нәрсә эшләргә теләсәң, шуны хәл ит. Чынлыкта, син бу дөньядагы тормыш турында гына карар кабул итә аласың."
قَالُوْا لَا ضَيْرَ ۖاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَ ۚ
qālū lā ḍair(a), innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
Алар әйттеләр: "Безгә куркырга бернәрсә дә юк, без Раббыбызга кайтачакбыз."
وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗ قُلْ اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ اَرَادَنِيَ اللّٰهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كٰشِفٰتُ ضُرِّهٖٓ اَوْ اَرَادَنِيْ بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكٰتُ رَحْمَتِهٖۗ قُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ ۗعَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُوْنَ
wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qul afara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi in arādaniyallāhu biḍurrin hal hunna kāsyifātu ḍurrihī au arādanī biraḥmatin hal hunna mumsikātu raḥmatih(ī), qul ḥasbiyallāh(u), ‘alaihi yatawakkalul-mutawakkilūn(a).
Әгәр син алардан: "Күкләрне һәм җирне кем яратты?" – дип сорасаң, алар, әлбәттә, "Аллаһ", – дип җавап бирерләр. Син аларга әйт: "Аллаһтан башка нәрсәгә гыйбадәт кылачагыгызны беләсезме? Әгәр Аллаһ миңа бәла-каза китерергә теләсә, алар бәлане бетерә алырлармы, яки Аллаһ миңа рәхмәт кылырга теләсә, алар Аның рәхмәтен тыя алырлармы?" – дип әйт: "Миңа Аллаһ җитә. Тәвәккәл итүчеләр Аңа буйсыналар".
فَسَتَذْكُرُوْنَ مَآ اَقُوْلُ لَكُمْۗ وَاُفَوِّضُ اَمْرِيْٓ اِلَى اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ بَصِيْرٌ ۢبِالْعِبَادِ
fa satażkurūna mā aqūlu lakum, wa ufawwiḍu amrī ilallāh(i), innallāha baṣīrum bil-‘ibād(i).
Аннары кайчан да булса мин сиңа әйткәннәрне искә төшерерсең. Мин үз эшемне Аллаһка тапшырам. Әлбәттә, Аллаһ бәндәләрен күрүче.