اَلَا لِلّٰهِ الدِّيْنُ الْخَالِصُ ۗوَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۘ مَا نَعْبُدُهُمْ اِلَّا لِيُقَرِّبُوْنَآ اِلَى اللّٰهِ زُلْفٰىۗ اِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِيْ مَا هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ ەۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ مَنْ هُوَ كٰذِبٌ كَفَّارٌ
alā lillāhid-dīnul-khāliṣ(u), wal-lażīnattakhażū min dūnihī auliyā'(a), mā na‘buduhum illā liyuqarribūnā ilallāhi zulfā, innallāha yaḥkumu bainahum fī mā hum fīhi yakhtalifūn(a), innallāha lā yahdī man huwa kāżibun kaffār(un).
Hakiliya! Ala kelenpe lo be diinan saniyanin kɔnɔ (ka bɔ shirki la). Minw ye latangabaga wɛrɛw ta minw tɛ ale ye, olu y’a fɔ ko: “An t’u bato, nka an jigi b’a la k’u bena an gɛrɛ Ala la i n’a fɔ a be se ka kɛ cogo min na.” Can ra, Ala bɛna kiti tigɛ o ni ɲɔgɔn cɛ, o ta sɔsɔri ko ra. Tiɲɛ na, Ala tɛ galontigɛlaw ni kafiriw bila sira kan.