وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اِنَّمَا كُنَّا نَخُوْضُ وَنَلْعَبُۗ قُلْ اَبِاللّٰهِ وَاٰيٰتِهٖ وَرَسُوْلِهٖ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِءُوْنَ
wa la'in sa'altahum layaqūlunna innamā kunnā nakhūḍū wa nal‘ab(u), qul abillāhi wa āyātihī wa rasūlihī kuntum tastahzi'ūn(a).
ហើយប្រសិនបើអ្នកសួរពួកគេ ពួកគេប្រាកដជានឹងឆ្លើយថា "តាមពិតទៅ យើងគ្រាន់តែលេងសើចលេងសើចប៉ុណ្ណោះ"។ ចូរអ្នកនិយាយថា "ហេតុអ្វីបានជាអ្នកតែងតែចំអកឱ្យអល់ឡោះ និងអាយ៉ាត់ៗរបស់ទ្រង់ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់?"
لَا تَعْتَذِرُوْا قَدْ كَفَرْتُمْ بَعْدَ اِيْمَانِكُمْ ۗ اِنْ نَّعْفُ عَنْ طَاۤىِٕفَةٍ مِّنْكُمْ نُعَذِّبْ طَاۤىِٕفَةً ۢ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا مُجْرِمِيْنَ ࣖ
lā ta‘tażirū qad kafartum ba‘da īmānikum, in na‘fu ‘an ṭā'ifatim minkum nu‘ażżib ṭā'ifatam bi'annahum kānū mujrimīn(a).
ពួកអ្នកមិនចាំបាច់សុំការអភ័យទោសទេ ព្រោះពួកអ្នកបានមិនជឿបន្ទាប់ពីបានជឿរួច។ ប្រសិនបើយើងអភ័យទោសឱ្យអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកអ្នក (ដោយសារតែពួកគេបានប្រែចិត្ត) យើងពិតជានឹងធ្វើទណ្ឌកម្មក្រុមមួយទៀត ពីព្រោះពួកគេពិតជាមនុស្សមានបាប។