حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهٖ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوْذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيْحَةُ وَمَآ اَكَلَ السَّبُعُ اِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْۗ وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَاَنْ تَسْتَقْسِمُوْا بِالْاَزْلَامِۗ ذٰلِكُمْ فِسْقٌۗ اَلْيَوْمَ يَىِٕسَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ دِيْنِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِۗ اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُمْ وَاَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِيْ وَرَضِيْتُ لَكُمُ الْاِسْلَامَ دِيْنًاۗ فَمَنِ اضْطُرَّ فِيْ مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّاِثْمٍۙ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
Ḥurrimat ‘alaikumul-maitatu wad-damu wa laḥmul-khinzīri wa mā uhilla ligairillāhi bihī wal-munkhaniqatu wal-mauqūżatu wal-mutaraddiyatu wan-naṭīḥatu wa mā akalas-sabu‘u illā mā żakkaitum, wa mā żubiḥa ‘alan-nuṣubi wa an tastaqsimū bil-azlām(i), żālikum fisq(un), al-yauma ya'isal-lażīna kafarū min dīnikum falā takhsyauhum wakhsyaun(i), al-yauma akmaltu lakum dīnakum wa atmamtu ‘alaikum ni‘matī wa raḍītu lakumul-islāma dīnā(n), fa maniḍṭurra fī makhmaṣatin gaira mutajānifil li'iṡm(in), fa innallāha gafūrur raḥīm(un).
Бар шумо ҳаром аст, ки мурдор, хун, гӯшти хук ва (гӯшти) ҳайвоноте, ки ба номи Аллоҳ кушта нашудаанд, буғӣ кардашуда, задашуда, афтидашуда, шох задашуда, пора-пора кардашуда аз ҷониби ҳайвоноти ваҳшӣ, магар онҳое, ки шумо фурсат доред, ки онҳоро забҳ кунед. Ва (инчунин) ҳаром аст, ки барои бутҳо кушта шаванд. Ва (инчунин) фолбинӣ бо азлам (тирҳо), (зеро) ин кори бад аст. Имрӯз кофирон аз (шикасти) дини шумо ноумед шудаанд, пас аз онҳо натарсед, балки аз Ман битарсед. Имрӯз дини шуморо барои шумо комил кардам ва неъматҳои худро барои шумо пурра кардам ва Исломро ба дини шумо писандидаам. Аммо ҳар ки аз сабаби гуруснагӣ маҷбур шавад, на аз сабаби гуноҳ кардан, пас Аллоҳ бахшанда ва меҳрубон аст.
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).
Ва кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё оёти Ӯро дурӯғ мешуморад? Зеро ситамкорон бадбахтанд.
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ قَالَ اُوْحِيَ اِلَيَّ وَلَمْ يُوْحَ اِلَيْهِ شَيْءٌ وَّمَنْ قَالَ سَاُنْزِلُ مِثْلَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ تَرٰٓى اِذِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ غَمَرٰتِ الْمَوْتِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَاسِطُوْٓا اَيْدِيْهِمْۚ اَخْرِجُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ اَلْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ غَيْرَ الْحَقِّ وَكُنْتُمْ عَنْ اٰيٰتِهٖ تَسْتَكْبِرُوْنَ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au qāla ūḥiya ilayya wa lam yūḥa ilaihi syai'uw wa man qāla sa'unzilu miṡla mā anzalallāh(u), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna fī gamarātil-mauti wal-malā'ikatu bāsiṭū aidīhim, akhirjū anfusakum, al-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum taqūlūna ‘alallāhi gairal-ḥaqqi wa kuntum ‘an āyātihī tastakbirūn(a).
Кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё мегӯяд: «Ба ман ваҳй шудааст», дар ҳоле ки ба ӯ ҳеҷ чиз ваҳй нашуда аст, ва касе, ки мегӯяд: «Ман он чиро, ки Худо нозил кардааст, нозил мекунам», (чӣ қадар бад хоҳад буд), агар бубинӣ, ки ситамкорон дар ранҷи марг қарор доранд, дар ҳоле ки фариштагон бо дастонашон ба онҳо мезананд (ва мегӯянд: «Ҷони худро берун кун!»), имрӯз шуморо бо азобе хоркунанда мукофот медиҳанд, зеро шумо бар Худо суханони нодуруст гуфтед ва ба оёти Ӯ фахр кардед.
قُلْ اِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْاِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَاَنْ تُشْرِكُوْا بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ سُلْطٰنًا وَّاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
qul innamā ḥarrama rabbiyal-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭana wal-iṡma wal-bagya bigairil-ḥaqqi wa an tusyrikū billāhi mā lam yunazzil bihī sulṭānaw wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Парвардигори ман танҳо корҳои зишт ва нопоки ошкор ва пинҳон, корҳои гуноҳ ва корҳои ношоистаро бе сабаби узрнок манъ мекунад ва шуморо аз шарикӣ бо Худо чизеро, ки Ӯ сабабе барои он нафиристодааст, манъ мекунад ва шуморо аз он ки дар бораи Худо чизеро, ки намедонед, бигӯед, манъ мекунад».
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُقَدِّمُوْا بَيْنَ يَدَيِ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tuqaddimū baina yadayillāhi wa rasūlihī wattaqullāh(a), innallāha samī‘un ‘alīm(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худову паёмбараш пешӣ нагиред ва аз Худо битарсед, зеро Худо шунаво ва доност!