وَاَنَّ هٰذَا صِرَاطِيْ مُسْتَقِيْمًا فَاتَّبِعُوْهُ ۚوَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ
wa anna hāżā ṣirāṭī mustaqīman fattabi‘ūh(u), wa lā tattabi‘us-subula fa tafarraqa bikum ‘an sabīlih(ī), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tattaqūn(a).
अनि वास्तवमा, यो मेरो सीधा मार्ग हो। त्यसो भए पछ्याउनुहोस्! (अन्य) मार्गहरूको अनुसरण नगर्नुहोस् जसले तपाईंलाई उहाँको मार्गबाट विचलित गर्नेछ। यसरी उहाँले तपाईंलाई आज्ञा दिनुभयो कि तपाईं भक्त बन्नुहोस्।
اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ
ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).
तिमीहरूका पालनकर्ताबाट तिमीहरूमाथि अवतरित भएको कुराको अनुसरण गर, र उहाँ बाहेक अरू कसैको नेताको रूपमा अनुसरण नगर। तिमीहरूले धेरै कम शिक्षा लिने गर्छौ।
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
अनि जब उनीहरूलाई हाम्रा आयतहरू स्पष्ट रूपमा पढेर सुनाइन्थ्यो, तब हामीसँग भेट हुने आशा नगर्नेहरूले भने, “यो कुरान बाहेक अरू कुनै किताब ल्याऊ वा यसलाई बदल।” (मुहम्मद) भनिदेऊ, “मलाई यो उचित छैन कि म यसलाई आफ्नै इच्छाले परिवर्तन गरूँ। म त केवल त्यसैको पालना गर्छु जुन ममाथि प्रकाशन गरिन्छ। यदि मैले आफ्नो पालनकर्ताको अवज्ञा गरें भने म महाप्रलयको सजायबाट साँच्चै डराउँछु।”
مَآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ مِنْ اَهْلِ الْقُرٰى فَلِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ وَلِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ كَيْ لَا يَكُوْنَ دُوْلَةً ۢ بَيْنَ الْاَغْنِيَاۤءِ مِنْكُمْۗ وَمَآ اٰتٰىكُمُ الرَّسُوْلُ فَخُذُوْهُ وَمَا نَهٰىكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوْاۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِۘ
mā afā'allāhu ‘alā rasūlihī min ahlil-qurā fa lillāhi wa lir-rasūli wa liżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), kailā yakūna dūlatam bainal-agniyā'i minkum, wa mā ātākumur-rasūlu fa khużūhu wa mā nahākum ‘anhu fantahū, wattaqullāh(a), innallāha syadīdul-‘iqāb(i).
अल्लाहले आफ्ना रसूल (जो धेरै देशका बासिन्दाहरूबाट आएका थिए) लाई दिएका लुटिएका धन (फै') अल्लाह, रसूल, आफन्त (रसूल), अनाथ, गरिब र यात्रामा रहेका मानिसहरूको लागि थियो, ताकि त्यो धन तिमीहरूमध्ये धनीहरूमा मात्र नफैलियोस्। रसूलले तिमीहरूलाई जे दिन्छन्, त्यसलाई स्वीकार गर। र उहाँले तिमीहरूलाई जे निषेध गर्नुहुन्छ, त्यसलाई त्याग। र अल्लाहसँग डराऊ। निस्सन्देह, अल्लाह सजाय दिनमा धेरै कठोर छ।