فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.
Ku raan cï athör gäm yecin cuëc, abï lueel an, “Löm, kuen athördiɛ̈.”
اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ
innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.
Ee yic, ɣɛn ë ŋic lɔn (aköl tök) ɣɛn abï thökdiɛ̈ yök.
فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ
fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).
Ku raan kënë atɔ̈ në pïïr de miɛt de piɔ̈u yic, .
كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ
kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).
(acï lueel tënë keek), "Camkë ku dekkë ke mit puɔ̈th rin käpath cïk looi nïn cï tëëk yiic."
فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖۙ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnih(ī).
Ku këya, raan cï wëlke lueel në yecin cuëc.
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَّسِيْرًاۙ
fa saufa yuḥāsabu ḥisābay yasīrā(n).
abï bɛ̈ɛ̈i në luŋ yic ke cïn kë rilic,
وَّيَنْقَلِبُ اِلٰٓى اَهْلِهٖ مَسْرُوْرًاۗ
wa yanqalibu ilā ahlihī masrūrā(n).
Ku abï dhuk tënë kacke (kɔc cï gam aya) ke mit puɔ̈u.