اَوْ كَظُلُمٰتٍ فِيْ بَحْرٍ لُّجِّيٍّ يَّغْشٰىهُ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ سَحَابٌۗ ظُلُمٰتٌۢ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍۗ اِذَآ اَخْرَجَ يَدَهٗ لَمْ يَكَدْ يَرٰىهَاۗ وَمَنْ لَّمْ يَجْعَلِ اللّٰهُ لَهٗ نُوْرًا فَمَا لَهٗ مِنْ نُّوْرٍ ࣖ
au kaẓulumātin fī baḥril lujjiyyiy yagsyāhu maujum min fauqihī maujum min fauqihī saḥāb(un), ẓulumātum ba‘ḍuhā fauqa ba‘ḍ(in), iżā akhraja yadahū lam yakad yarāhā, wa mal lam yaj‘alillāhu lahū nūran famā lahū min nūr(in).
אדער (דער מצב פון די נישט-גלייבנדיקע) איז ווי פולשטענדיגע פינצטערניש אין א טיפן ים, וואס איז באדעקט מיט כוואליע נאך כוואליע, איבער וועלכער עס זענען (נאכאמאל) טונקעלע וואלקנס. דאס איז שטאק-פינסטערניש אין שיכטן. ווען ער נעמט ארויס זיין האנט קען ער עס קוים זען. ווער עס באקומט נישט ליכט (אנווייזונג) פון גאט, דעמאלט האט ער נישט דאס קלענסטע ליכט.