اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ
al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).
अल्लाहस्य स्तुतिः भवतु यः पुस्तकं (अल-कुरान) स्वस्य सेवकानां कृते अवतरितवान् अस्ति तथा च सः तत् कुटिलं न कृतवान्;
قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ
qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).
ऋजुमार्गदर्शनरूपेण तस्मात् अतीव दुःखदं दण्डं चेतयितुं, सुकृतं कुर्वतां विश्वासिनां कृते शुभं फलं प्राप्नुयुः इति शुभसमाचारं दातुं च।
وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ
wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).
तथा च ये वदन्ति यत् "अल्लाहः बालकं गृहीतवान्" इति चेतयितुं।
مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا
mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).
न तेषां ज्ञानं किञ्चिदपि न च पूर्वजाः। तेषां मुखात् निर्गच्छन्ति वचनं कथं कुरूपम्; ते अनृतं विना किमपि न वदन्ति।
فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا
fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).
तदा कदाचित् भवन्तः (मुहम्मदः) स्वस्य हानिं करिष्यन्ति यतोहि तेषां निवृत्तेः अनन्तरं भवन्तः दुःखिताः भविष्यन्ति, यदि ते एतस्मिन् सूचनायां (कुरानस्य) विश्वासं न कुर्वन्ति।
اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا
innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).
ननु वयं पृथिव्यां सर्वं तेषां कृते अलङ्काररूपेण कृतवन्तः येन तेषां परीक्षणं कर्तुं शक्नुमः यत् तेषु कः कर्म श्रेष्ठः इति ज्ञातुं शक्नुमः।
وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ
wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).
तस्य च उपरि यत् अस्ति तत् (अपि) वन्ध्यं शुष्कं भूमिं च करिष्यामः।
اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا
am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).
किं भवन्तः मन्यन्ते यत् ये जनाः गुहासु निवसन्ति, (येषां च) रकीमाः सन्ति, ते अस्माकं अद्भुतानां (महत्त्वस्य) चिह्नानां मध्ये सन्ति?
اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا
iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).
(स्मरतु) यदा युवकाः गुहायां शरणं गतवन्तः तदा ते प्रार्थितवन्तः यत्, "अस्माकं भगवन्। भवतः दयां ददातु, अस्माकं कार्येषु अस्माकं कृते सम्पूर्णं ऋजुं मार्गदर्शनं कुरु" इति।