وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِاَعْدَاۤىِٕكُمْ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَلِيًّا ۙوَّكَفٰى بِاللّٰهِ نَصِيْرًا
wallāhu a‘lamu bi'a‘dā'ikum, wa kafā billāhi waliyyaw wa kafā billāhi naṣīrā(n).
Ва Худо аз душманони шумо огоҳтар аст. Худо барои нигаҳбон будан кофист ва Худо барои ёвар будан кофист.
وَيَقُوْلُوْنَ طَاعَةٌ ۖ فَاِذَا بَرَزُوْا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ غَيْرَ الَّذِيْ تَقُوْلُ ۗ وَاللّٰهُ يَكْتُبُ مَا يُبَيِّتُوْنَ ۚ فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا
wa yaqūlūna ṭā‘ah(tun), fa iżā barazū min ‘indika bayyata ṭā'ifatum minhum gairal-lażī taqūl(u), wallāhu yaktubu mā yubayyitūn(a), fa a‘riḍ ‘anhum wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
Ва онҳо (мунофиқон) мегӯянд: «(Вазифаи мо танҳо) итоат кардан аст». Аммо, вақте ки аз паҳлӯи ту (эй Муҳаммад) берун рафтанд, баъзе аз онҳо шаб найрангҳоеро тарҳрезӣ карданд, ки ғайр аз он чизе, ки қаблан гуфта буданд. Худо найрангҳоеро, ки онҳо дар он шаб тарҳрезӣ кардаанд, сабт мекунад, пас аз онҳо рӯй гардонед ва бар Худо таваккал кунед. Худо барои нигаҳбон кофӣ аст.
قُلْ لَّنْ يُّصِيْبَنَآ اِلَّا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَنَاۚ هُوَ مَوْلٰىنَا وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
qul lay yuṣībanā illā mā kataballāhu lanā, huwa maulānā wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Ба мо чизе намерасад, магар он чи Худо барои мо муқаррар кардааст. Ӯ ҳомии мост ва мӯъминон танҳо ба Худо таваккал мекунанд».
وَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَدَعْ اَذٰىهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا
wa lā tuṭi‘il-kāfirīna wal-munāfiqīna wa da‘ ażāhum wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
Ва (эй Муҳаммад), аз кофирон ва мунофиқон итоат макун ва ба озору азоби онҳо парвое накун ва бар Худо таваккал кун ва Худо барои нигаҳбон кофӣ аст.
قُلْ اَعُوْذُ بِرَبِّ الْفَلَقِۙ
qul a‘ūżu birabbil-falaq(i).
Бигӯ: «Ба Худое, ки субҳро идора мекунад, паноҳ мебарам».
مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَۙ
min syarri mā khalaq(a).
аз бадии (махлуқоте), ки Ӯ офаридааст,