۞ اَفَتَطْمَعُوْنَ اَنْ يُّؤْمِنُوْا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُوْنَ كَلَامَ اللّٰهِ ثُمَّ يُحَرِّفُوْنَهٗ مِنْۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوْهُ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
afa taṭma‘ūna ay yu'minū lakum wa qad kāna farīqum minhum yasma‘ūna kalāmallāhi ṡumma yuḥarrifūnahū mim ba‘di mā ‘aqalūhu wa hum ya‘lamūn(a).
अतः किं भवन्तः (मुसलमाना:) वास्तवमेव आशां कुर्वन्ति यत् ते भवतः विश्वासं करिष्यन्ति, यदा तेषां समूहः अल्लाहस्य वचनं शृणोति, तदा ते तत् अवगत्य तत् परिवर्तयन्ति, यदा ते तत् जानन्ति?
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(किन्तु) तेषां प्रतिज्ञाभङ्गात् वयं तान् शापं दत्तवन्तः, तेषां हृदयं च कठिनं कृतवन्तः। ते (अल्लाहस्य) शब्दं तस्य स्थानात् परिवर्तयितुं रोचन्ते, ते च (इच्छया) केचन सन्देशान् विस्मरन्ति येन तेभ्यः चेतावनी दत्ता आसीत्। भवन्तः (हे मुहम्मद) तेषां मध्ये एकं लघुसमूहं (ये द्रोहं न कुर्वन्ति) विहाय तेभ्यः विश्वासघातं द्रक्ष्यन्ति, अतः तान् क्षमस्व, तान् त्यजन्तु। ननु अल्लाहः तेषां प्रेम करोति ये भद्रं कुर्वन्ति।
۞ يٰٓاَيُّهَا الرَّسُوْلُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِيْنَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْكُفْرِ مِنَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِاَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوْبُهُمْ ۛ وَمِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا ۛ سَمّٰعُوْنَ لِلْكَذِبِ سَمّٰعُوْنَ لِقَوْمٍ اٰخَرِيْنَۙ لَمْ يَأْتُوْكَ ۗ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ مِنْۢ بَعْدِ مَوَاضِعِهٖۚ يَقُوْلُوْنَ اِنْ اُوْتِيْتُمْ هٰذَا فَخُذُوْهُ وَاِنْ لَّمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُوْا ۗوَمَنْ يُّرِدِ اللّٰهُ فِتْنَتَهٗ فَلَنْ تَمْلِكَ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ اَنْ يُّطَهِّرَ قُلُوْبَهُمْ ۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ ۖوَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
yā ayyuhar-rasūlu lā yaḥzunkal-lażīna yusāri‘ūna fil-kufri minal-lażīna qālū āmannā bi'afwāhihim wa lam tu'min qulūbuhum - wa minal-lażīna hādū - sammā‘ūna lil-każibi sammā‘ūna liqaumin ākharīna lam ya'tūk(a), yuḥarrifūnal-kalima mim ba‘di mawāḍi‘ih(ī), yaqūlūna in ūtītum hāżā fa khużhu wa illam tu'tauhu faḥżarū, wa may yuridillāhu fitnatahū falan tamlika lahū minallāhi syai'ā(n), ulā'ikal-lażīna lam yuridillāhu ay yuṭahhira qulūbahum, lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).
हे रसूल (मुहम्मद) ! अविश्वासे स्पर्धां कुर्वन्ति इति कारणेन दुःखं मा कुरुत। अर्थात् ये (पाखण्डिनः) मुखेन वदन्ति यत् "वयं विश्वासं कृतवन्तः" यद्यपि तेषां हृदयं अद्यापि न विश्वसिति, अपि च ये यहूदिनः यथार्थतः (वार्ता) असत्यं श्रोतुं रोचन्ते, यथार्थतया च अन्येषां जनानां (वचनं) श्रोतुं रोचन्ते ये भवतः समीपं कदापि न आगताः। ते (तोराह) शब्दान् स्वस्य यथार्थार्थात् परिवर्तयन्ति स्म। ते अवदन्-यदि एतत् भवद्भ्यः दत्तं (परिवर्तितं) तत् गृहाण, यदि च भवतः किमपि न एतत् दत्तं तर्हि सावधानाः भवन्तु। यस्य अल्लाहः तं भ्रष्टं गन्तुं इच्छति, सः अल्लाहस्य किमपि (तस्य साहाय्यं कर्तुं) किञ्चित् अपि अङ्गीकारं कर्तुं न शक्ष्यति। ते जनाः सन्ति येषां हृदयं परमेश् वरः शुद्धिं कर्तुम् न इच्छति। इह लोके ते अपमानं प्राप्नुयुः परलोके महदं दण्डं प्राप्नुयुः।