۞ اَفَتَطْمَعُوْنَ اَنْ يُّؤْمِنُوْا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُوْنَ كَلَامَ اللّٰهِ ثُمَّ يُحَرِّفُوْنَهٗ مِنْۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوْهُ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
afa taṭma‘ūna ay yu'minū lakum wa qad kāna farīqum minhum yasma‘ūna kalāmallāhi ṡumma yuḥarrifūnahū mim ba‘di mā ‘aqalūhu wa hum ya‘lamūn(a).
तर तुमकां (मुसलमान) खरेंच आशेतात की ते तुमचेर विस्वास दवरतले, जेन्ना तांचो एक पंगड अल्लाचें उतर आयकता, मागीर तें समजून घेतले उपरांत बदलतात, तेन्नाच तांकां तें खबर आसता?
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(पूण) तांणी आपलें उतर मोडलें म्हणून आमी तांकां शाप दिलो आनी तांचीं काळजां आमी कठीण केलीं. तांकां (अल्लाचें) उतर ताचे सुवातेर सावन बदलपाक आवडटा, आनी तांकां शिटकावणी दिल्ल्या कांय संदेशांक ते (हेतून) विसरतात. तुमकां (हे मुहंमद) तांचे मदलो एक ल्हानसो गट सोडल्यार (जो विश्वासघात करिनात) सोडून तांचे कडल्यान विश्वासघात दिसतलो, देखून तांकां माफ करात आनी तांकां सोडून दिवचें. खरेंच अल्ला बरें करपी लोकांचो मोग करता.
۞ يٰٓاَيُّهَا الرَّسُوْلُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِيْنَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْكُفْرِ مِنَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِاَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوْبُهُمْ ۛ وَمِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا ۛ سَمّٰعُوْنَ لِلْكَذِبِ سَمّٰعُوْنَ لِقَوْمٍ اٰخَرِيْنَۙ لَمْ يَأْتُوْكَ ۗ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ مِنْۢ بَعْدِ مَوَاضِعِهٖۚ يَقُوْلُوْنَ اِنْ اُوْتِيْتُمْ هٰذَا فَخُذُوْهُ وَاِنْ لَّمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُوْا ۗوَمَنْ يُّرِدِ اللّٰهُ فِتْنَتَهٗ فَلَنْ تَمْلِكَ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ اَنْ يُّطَهِّرَ قُلُوْبَهُمْ ۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ ۖوَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
yā ayyuhar-rasūlu lā yaḥzunkal-lażīna yusāri‘ūna fil-kufri minal-lażīna qālū āmannā bi'afwāhihim wa lam tu'min qulūbuhum - wa minal-lażīna hādū - sammā‘ūna lil-każibi sammā‘ūna liqaumin ākharīna lam ya'tūk(a), yuḥarrifūnal-kalima mim ba‘di mawāḍi‘ih(ī), yaqūlūna in ūtītum hāżā fa khużhu wa illam tu'tauhu faḥżarū, wa may yuridillāhu fitnatahū falan tamlika lahū minallāhi syai'ā(n), ulā'ikal-lażīna lam yuridillāhu ay yuṭahhira qulūbahum, lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).
हे रसूल (मुहम्मद)! ते आपल्या अविश्वासांत सर्त करतात म्हणून दुख्ख जावचें न्हय. म्हणल्यार जे (पाखंडी) तोंडान म्हणटात, "आमी विस्वास दवरला" जरी तांचीं काळजां अजून विस्वास दवरनात तरी, आनी तशेंच जे ज्यू खरेंच (खबरें) फट आयकूंक आवडटात आनी खरेंच तुमचे कडेन केन्नाच आयूंक नाशिल्ल्या हेर लोकांचें (उणें) आयकूंक आवडटात. तांणी उतरां (तोराह) खऱ्या अर्थांतल्यान बदललीं. तांणी म्हणलें, "तुमकां दिल्लें हें जर (जें बदललां) तें मान्य करात आनी हें न्हय अशें कितेंय दिल्यार मागीर जतनाय घेयात." कोणाक अल्लाक ताका वाट चुकपाक दिवपाची इत्सा आसल्यार तुमकां अल्लाकडल्यान (ताका मजत करपाक) कितेंय न्हयकारूंक मेळचें ना. ते अशे लोक, जांकां देव आतां तांचें काळीज शुध्द करूंक सोदना. ह्या संसारांत तांचो अपमान जातलो आनी परलोकांत तांकां व्हड ख्यास्त भोगची पडटली.