۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ
yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).
Һинән (Мөхәммәттән) араҡы һәм ҡомарлы уйындар тураһында һораштылар. Әйт: «Икеһендә лә ҙур гонаһ бар, кешеләр өсөн ниндәйҙер файҙа бар. Әммә гонаһ файҙанан ҙурыраҡ». Һәм улар һинән нимә сарыф итергә тейешлеген һорай. «(Кәрәкле нәмәләрҙән) артыҡлыҡ» тип әйтегеҙ. Аллаһы Тәғәлә һеҙгә аяттарын шулай аңлата, һеҙ уйларһығыҙ:
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْاَنْصَابُ وَالْاَزْلَامُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِ فَاجْتَنِبُوْهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū innamal-khamru wal-maisiru wal-anṣābu wal-azlāmu rijsum min ‘amalisy-syaiṭāni fajtanibūhu la‘allakum tufliḥūn(a).
Эй һеҙ, иман килтергән кешеләр! Ысынлап та, араҡы эсеү, ҡомарлы уйындар уйнау, боттарға (ҡорбан салыу), уҡтар менән күп бәхет тартыу - йәмһеҙ эштәр һәм шайтандың эштәре иҫәбенә инә. Шуға күрә, бәхетле булһын өсөн, шул (ғәмәлдәрҙән) йыраҡ тороғоҙ.
وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا
wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).
Зинаға яҡын килмәгеҙ; (зина) ысынлап та йәмһеҙ эш, һәм насар юл.