بَلٰى مَنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهٗٓ اَجْرُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۖ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ ࣖ
balā man aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinun falahū ajruhū ‘inda rabbih(i), wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
ना! जो कोण स्वताक पुरायपणान अल्लाक शरण दिता, आनी तो बरें करता, ताका ताचें इनाम ताच्या प्रभू कडेन मेळटलें आनी तांकां भंय ना आनी ते दुख्ख करिनात.
لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
दुबळ्यांक, दुयेंतांक आनी जें खर्च करतले तें मेळनाशिल्ल्यांक (झुजांत वचूंक नाशिल्ल्यान) पाप ना, जर ते अल्ल आनी ताच्या दूता कडेन प्रामाणीक आसत जाल्यार. बरें करपी लोकांक दोश दिवपाक कसलेंच कारण ना. आनी अल्ला क्षमाशील, दयाळू,
وَالَّذِيْنَ صَبَرُوا ابْتِغَاۤءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْفَقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً وَّيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِۙ
wal-lażīna ṣabarubtigā'a wajhi rabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa anfaqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyataw wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata ulā'ika lahum ‘uqbad-dār(i).
आनी जे आपल्या प्रभूच्या सुखाची आस्त बाळगून धीर धरतात, प्रार्थना करतात आनी आमी दिल्ल्या पोटाचो एक भाग गुपीत वा उक्त्यान खर्च करतात आनी बऱ्या वांगडा वायट न्हयकारतात, तेच (बरें) शेवट मेळोवपी मनीस.
وَمَنْ جَاهَدَ فَاِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهٖ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعٰلَمِيْنَ
wa man jāhada fa'innamā yujāhidu linafsih(ī), innallāha laganiyyun ‘anil-‘ālamīn(a).
आनी जो जिहादा खातीर यत्न करता, ताचो जिहाद खऱ्या अर्थान स्वता खातीर. खरेंच अल्ला सगळ्या संवसारांतलो सगळ्यांत गिरेस्त (कांयच गरज ना).
وَالَّذِيْنَ جَاهَدُوْا فِيْنَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
wal-lażīna jāhadū fīnā lanahdiyannahum subulanā, wa innallāha lama‘al-muḥsinīn(a).
आनी जे आमचे खातीर (मान्यताय मागतात) यत्न करतात, तांकां आमी आमचीं मार्गां दाखयतले. आनी खरेंच अल्ला बरें करपी लोकां वांगडा आसता.
وَجَزٰۤؤُا سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۚفَمَنْ عَفَا وَاَصْلَحَ فَاَجْرُهٗ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَ
wa jazā'u sayyi'atin sayyi'atum miṡluhā, faman ‘afā wa aṣlaḥa fa ajruhū ‘alallāh(i), innahū lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).
आनी वायटाचें इनाम म्हणल्यार योग्य वायट, पूण जो कोण माफ करता आनी बरें करता (वायट करपी लोकांक) मागीर ताचो इनाम अल्लाचो आसतलो. खरेंच ताका अन्यायी लोक आवडनात.
لَا يَنْهٰىكُمُ اللّٰهُ عَنِ الَّذِيْنَ لَمْ يُقَاتِلُوْكُمْ فِى الدِّيْنِ وَلَمْ يُخْرِجُوْكُمْ مِّنْ دِيَارِكُمْ اَنْ تَبَرُّوْهُمْ وَتُقْسِطُوْٓا اِلَيْهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
lā yanhākumullāhu ‘anil-lażīna lam yuqātilūkum fid-dīni wa lam yukhrijūkum min diyārikum an tabarrūhum wa tuqsiṭū ilaihim, innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
धर्माच्या गजालींनी तुमचे कडेन झगडनात आनी तुमच्या मूळ गांवांतल्यान भायर काडनात तांकां बरें करपाक आनी न्याय दिवपाक अल्ला तुमकां मना करीना. खरेंच अल्ला न्यायान वागपी लोकांचो मोग करता.
فَاَمَّا مَنْ اَعْطٰى وَاتَّقٰىۙ
fa ammā man a‘ṭā wattaqā.
देखून जो कोण (अल्लाच्या मार्गांत आपली संपत्ती) दिता आनी पुण्यशील आसता,