وَاَعِدُّوْا لَهُمْ مَّا اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ قُوَّةٍ وَّمِنْ رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُوْنَ بِهٖ عَدُوَّ اللّٰهِ وَعَدُوَّكُمْ وَاٰخَرِيْنَ مِنْ دُوْنِهِمْۚ لَا تَعْلَمُوْنَهُمْۚ اَللّٰهُ يَعْلَمُهُمْۗ وَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ شَيْءٍ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ يُوَفَّ اِلَيْكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تُظْلَمُوْنَ
wa a‘iddū lahum mastaṭa‘tum min quwwatiw wa mir ribāṭil-khaili turhibūna bihī ‘aduwwallāhi wa ‘aduwwakum wa ākharīna min dūnihim, lā ta‘lamūnahum, allāhu ya‘lamuhum, wa mā tunfiqū min syai'in fī sabīlillāhi yuwaffa ilaikum wa antum lā tuẓlamūn(a).
ཁྱེད་རང་ལ་ཡོད་པའི་སྟོབས་ཤུགས་དང་ཨ་ལཱ་ཧའི་དགྲ་བོ་དང་། ཁྱེད་རང་གི་དགྲ་བོ། དེ་བཞིན་ཁྱེད་རང་གིས་མི་ཤེས་པའི་ཁོང་ཚོ་ལས་གཞན་པའི་དགྲ་བོ་རྣམས་ལ་འགོག་ཐུབ་པའི་རྟ་པ་ཚོའི་ཐོག་ནས་ཁོང་ཚོ་ལ་གདོང་ལེན་བྱེད་པར་ཁྱེད་རང་གི་ནུས་ཤུགས་ཡོད་ཚད་གྲ་སྒྲིག་བྱེད་དགོས། ཡིན་ནའང་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། ཁྱེད་རང་གིས་ཨ་ལཱ་ཧའི་ལམ་ལ་འགྲོ་གྲོན་གང་གཏོང་ཡང་ཁྱེད་རང་ལ་ལྡང་ཚད་ལྡན་པའི་དངུལ་སྤྲོད་རྒྱུ་དང་། ཁྱེད་རང་ལ་ནོར་འཁྲུལ་(གནོད་སྐྱོན་)མི་འབྱུང་།
لَهٗ مُعَقِّبٰتٌ مِّنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖ يَحْفَظُوْنَهٗ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتّٰى يُغَيِّرُوْا مَا بِاَنْفُسِهِمْۗ وَاِذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِقَوْمٍ سُوْۤءًا فَلَا مَرَدَّ لَهٗ ۚوَمَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّالٍ
lahū mu‘aqqibātum mim baini yadaihi wa min khalfihī yaḥfaẓūnahū min amrillāh(i), innallāha lā yugayyiru mā biqaumin ḥattā yugayyirū mā bi'anfusihim, wa iżā arādallāhu biqaumin sū'an falā maradda lah(ū), wa mā lahum min dūnihī miw wāl(in).
ཁོང་ལ་(མི་)ཆེད་དུ་རྟག་ཏུ་ཁོང་གི་གདོང་དང་རྒྱབ་ནས་སྲུང་སྐྱོབ་བྱེད་མཁན་གྱི་ལྷ་མོ་ཡོད། ཁོང་ཚོས་ཨ་ལཱ་ཧའི་བཀའ་ལྟར་སྲུང་སྐྱོབ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། དོན་དངོས་ཐོག་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་མི་རིགས་ཤིག་གི་གནས་སྟངས་དེ་ཁོང་ཚོས་རང་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྟངས་ལ་འགྱུར་བ་མ་གཏོང་བར་དུ་འགྱུར་བ་གཏོང་མི་སྲིད། གལ་ཏེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་མི་རིགས་ཤིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་བཟོ་འདོད་ཡོད་ན། དེ་ལ་སུས་ཀྱང་འགོག་ཐབས་བྱེད་མི་ཐུབ་པ་དང་། ཁོང་ལས་གཞན་ཁོང་ཚོར་སྲུང་སྐྱོབ་བྱེད་མཁན་མེད་པ་རེད།
وَمَنْ جَاهَدَ فَاِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهٖ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعٰلَمِيْنَ
wa man jāhada fa'innamā yujāhidu linafsih(ī), innallāha laganiyyun ‘anil-‘ālamīn(a).
སུ་ཞིག་གིས་ཇི་ཧ་ཌི་ལ་འབད་བརྩོན་བྱེད་ན་ཁོང་གི་ཇི་ཧ་ཌི་དེ་དངོས་གནས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཆེད་དུ་ཡིན། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་འཛམ་གླིང་ཚང་མའི་ནང་ནས་ཕྱུག་ཤོས་དེ་ཡིན།
وَاَنْ لَّيْسَ لِلْاِنْسَانِ اِلَّا مَا سَعٰىۙ
wa al laisa lil-insāni illā mā sa‘ā.
མི་དེ་ལ་ཁོ་རང་གིས་ལས་ཀ་བྱས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཐོབ་ཀྱི་ཡོད།
وَاَنَّ سَعْيَهٗ سَوْفَ يُرٰىۖ
wa anna sa‘yahū saufa yurā.
དངོས་གནས་ཁོའི་འབད་བརྩོན་སྟོན་རྒྱུ་ཡིན།
ثُمَّ يُجْزٰىهُ الْجَزَاۤءَ الْاَوْفٰىۙ
Ṡumma yujzāhul-jazā'al-aufā.
དེ་ནས་ཁོ་ལ་ལན་ཡང་དག་ཤོས་ཤིག་སྤྲོད་རྒྱུ་རེད།
فَاِذَا قُضِيَتِ الصَّلٰوةُ فَانْتَشِرُوْا فِى الْاَرْضِ وَابْتَغُوْا مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ وَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَثِيْرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
fa iżā quḍiyatiṣ-ṣalātu fantasyirū fil-arḍi wabtagū min faḍlillāhi ważkurullāha kaṡīral la‘allakum tufliḥūn(a).
མཆོད་འབུལ་བྱས་ཚར་རྗེས་ས་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཁ་གཏོར་ནས་ཨ་ལཱ་ཧའི་ཐུགས་རྗེ་འཚོལ་བ་དང་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡང་ཡང་དྲན་དགོས།
هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ ذَلُوْلًا فَامْشُوْا فِيْ مَنَاكِبِهَا وَكُلُوْا مِنْ رِّزْقِهٖۗ وَاِلَيْهِ النُّشُوْرُ
huwal-lażī ja‘ala lakumul-arḍa żalūlan famsyū fī manākibihā wa kulū mir rizqih(ī), wa ilaihin-nusyūr(u).
ཁྱེད་རང་ལ་འཛམ་གླིང་འདི་འཚོལ་ཞིབ་བྱེད་པར་སྟབས་བདེ་པོ་བཟོས་མཁན་དེ་ཁོང་གིས་ཡིན་པས་དེའི་ཟུར་ཚང་མ་འཚོལ་ཞིབ་བྱས་ནས་ཁོང་གི་འཚོ་བཅུད་ཁ་ཤས་ཟོས། ཁྱེད་རང་ཚོ་གསོན་པོར་ལངས་རྗེས་ཁོང་ལ་རྐྱངམ་གཅིག་ལོག་རྒྱུ་རེད།