وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌۚ وَعَلَى الْاَعْرَافِ رِجَالٌ يَّعْرِفُوْنَ كُلًّا ۢ بِسِيْمٰىهُمْۚ وَنَادَوْا اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ سَلٰمٌ عَلَيْكُمْۗ لَمْ يَدْخُلُوْهَا وَهُمْ يَطْمَعُوْنَ
wa bainahumā ḥijāb(un), wa ‘alal-a‘rāfi rijāluy ya‘rifūna kullam bisīmāhum, wa nādau aṣḥābal-jannati an salāmun ‘alaikum, lam yadkhulūhā wa hum yaṭma‘ūn(a).
Һәм икеһенең (ожмах һәм тамуҡ халҡының) араһында пәрҙә һәм Әғрәф (иң бейек урын) өҫтөндә бер-береһен белгән кешеләр бар, һәр береһенең үҙ аяттары бар. Улар күктә йәшәүселәргә: «Сәләмүн ғәләйкүм» (сәләм һеҙгә) тип өндәштеләр. Әлегә инә алмайҙар, әммә тиҙҙән (инергә) теләйҙәр.
۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Ҡараштары йәһәннәм халҡына йүнәлтелһә, улар: «Раббыбыҙ, беҙҙе шул залимдар араһына индермә!»
وَاِذْ اَخَذَ رَبُّكَ مِنْۢ بَنِيْٓ اٰدَمَ مِنْ ظُهُوْرِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَاَشْهَدَهُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْۚ اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْۗ قَالُوْا بَلٰىۛ شَهِدْنَا ۛاَنْ تَقُوْلُوْا يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اِنَّا كُنَّا عَنْ هٰذَا غٰفِلِيْنَۙ
wa iż akhaża rabbuka mim banī ādama min ẓuhūrihim żurriyyatahum wa asyhadahum ‘alā anfusihim, alastu birabbikum, qālū balā - syahidnā - an taqūlū yaumal-qiyāmati innā kunnā ‘an hāżā gāfilīn(a).
Раббың Әҙәм нәҫелен аналыҡ муйынсағынан (умыртҡа һөйәгенән) нәҫелдәрен сығарғанда һәм Аллаһ уларҙың рухтарына ҡаршы шаһитлыҡ иткәндә: «Мин һеҙҙең Раббығыҙ түгелме ни?» Улар: «Эйе (Һин беҙҙең Раббыбыҙ, беҙ шаһитлыҡ итәбеҙ», — тип яуап бирҙеләр. (Беҙ шулай эшләнек), Ҡиәмәт көнөндә һеҙ: «Ысынлап та, ул ваҡытта беҙ быға иғтибарһыҙ инек», — тип әйтмәҫ өсөн.
اَوْ تَقُوْلُوْٓا اِنَّمَآ اَشْرَكَ اٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِّنْۢ بَعْدِهِمْۚ اَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُوْنَ
au taqūlū innamā asyraka ābā'unā min qablu wa kunnā żurriyyatam mim ba‘dihim, afatuhlikunā bimā fa‘alal-mubṭilūn(a).
Йәки һеҙ әйтмәҫ өсөн: «Беҙҙең ата-бабаларыбыҙ борон-борондан Аллаға тиңдәш тотҡандар, ә беҙ уларҙан һуң (килгән) нәҫелдәрбеҙ.
وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ
wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).
Әгәр ҙә Беҙ теләһәк, һәр йәнгә тура юл күрһәтер инек, ләкин Минән: «Мин йәһәннәмде бергә ендәр һәм кешеләр менән тултырасаҡмын», - тигән һүҙ (фарман) яҙылған.