وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ
wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).
Ne libru (registru de hechos) ca raca dxiiñaʼ, óraque zuuyaluʼ ca pecador ca ridxíbicaʼ ni (cá) ndaaniʼ ni, ne riniʼcaʼ: «Pabiáʼ triste laanu, xi libru riʼ, gastiʼ qué riaana, nahuiiniʼ ne naroʼbaʼ peru guiráʼ ni cá luni», ne ridxelacaʼ (guiráʼ) ni bíʼnicabe (ni cá). Ne Señor stiluʼ qué runiná guirutiʼ.