وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ
wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).
আৰু কিতাপখন (কৰ্মৰ লিপি) ৰখা হয়, তেতিয়া আপুনি পাপীসকলক তাত (লিখিত) ভয় কৰা দেখিব, আৰু তেওঁলোকে কয়, "আমি কিমান দুখীয়া, এই কিতাপখন কি, সৰু-ডাঙৰ একোৱেই নাথাকে কিন্তু সকলো লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে," আৰু তেওঁলোকে (সকলো) যি কৰিছে (লিখিছে) তাক বিচাৰি পায়। আৰু তোমাৰ প্ৰভুৱে কাৰো ওপৰত অন্যায় নকৰে।