وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ لَا تَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَقُوْلُوْا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۗ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْكُمْ وَاَنْتُمْ مُّعْرِضُوْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla lā ta‘budūna illallāha wa bil-wālidaini iḥsānaw wa żil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wa qūlū lin-nāsi ḥusnaw wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), ṡumma tawallaitum illā qalīlam minkum wa antum mu‘riḍūn(a).
ང་ཚོས་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཕྲུག་ཚོའི་ཁས་ལེན་དེ་བླངས་པའི་སྐབས་ལ། "ཨ་ལཱ་ཧ་ལས་གཞན་ལ་ཕྱག་འཚལ་མ་དགོས། ཕ་མ་དང་སྤུན་མཆེད་དང་དྭ་ཕྲུག་དང་དབུལ་ཕོངས་ལ་ཡག་པོ་བྱེད་དགོས། དེ་ནས་ཁྱེད་རང་ཚོ་ཁྱེད་རང་གི་ཆ་ཤས་ཆུང་ཆུང་ཞིག་མ་གཏོགས་ཕྱིར་ལོག་བྱུང་བ་དང་། ཁྱེད་རང་ཚོ་(ད་དུང་ཡང་)ངོ་རྒོལ་བྱེད་མཁན་ཡིན།
۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ
wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).
དེ་བཞིན་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཁོང་ལ་འབོད་སྐུལ་མ་བྱེད། ཕ་མ་དང་ཉེ་འབྲེལ་གཉེན་ཉེ། དྭ་ཕྲུག དབུལ་ཕོངས་དང་ཁྱིམ་མཚེས་ཉེ་འགྲམ་དང་ཐག་རིང་གི་ལས་རོགས། ཨིབ་ན་ས་བིལ་དང་ཁྱེད་ཀྱི་གཡོག་པོ་ཚང་མར་བཟང་པོ་བྱོས། དོན་དངོས་ཐོག་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཆེ་འདོད་དང་ཆེ་འདོད་ཅན་གྱི་མི་རྣམས་ལ་དགའ་པོ་མེད།
۞ قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ مِّنْ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْ ۚوَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَۚ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ
qul ta‘ālau atlu mā ḥarrama rabbukum ‘alaikum allā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānā(n), wa lā taqtulū aulādakum min imlāq(in), naḥnu narzuqukum wa iyyāhum, wa lā taqrabul-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭan(a), wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum ta‘qilūn(a).
མུ་ཧ་མཱད་(Muhammad) ངས་ཁྱེད་ལ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱེད་ལ་གང་བཀག་འགོག་བྱས་པ་དེ་བཀླགས་རོགས། ཁོང་དང་མཉམ་དུ་གང་ཡང་མ་འགྲོ། ཁྱེད་རང་གི་ཕ་མ་ལ་ཡག་པོ་བྱོས། ཁྱེད་རང་གི་ཕྲུ་གུ་དབུལ་ཕོངས་ཡིན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མ་གསོད། ང་ཚོ་ནི་ཁྱེད་དང་ཁོ་ཚོར་འཚོ་སྐྱོང་བྱེད་མཁན་ཡིན། ཁྱེད་ཚོས་གོ་ཐུབ་པའི་ཆེད་དུ་བཀའ་གནང་ཡོད།
فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوْا مِصْرَ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ اٰمِنِيْنَ ۗ
falammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi abawaihi wa qāladkhulū miṣra in syā'allāhu āminīn(a).
དེ་ནས་ཁོང་ཚོ་ཡུ་སུབ་ཀྱི་ས་ཆ་དེར་འཛུལ་སྐབས་ཁོང་གིས་ཁོང་གི་ཕ་མ་གཉིས་ལ་འཐམ་ནས་ "དཀོན་མཆོག་གིས་ཐུགས་རྗེ་གནང་ན་ཨི་ཇིབ་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བདེ་འཇགས་ངང་འཛུལ་ཤོག" ཅེས་བཤད།
وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
དེ་ནས་ཁོང་གིས་ཕ་མ་གཉིས་རྒྱལ་པོའི་ཁྲི་ལ་བསྐྱལ་ཡོད། དེ་ནས་ཁོང་ཚོས་(ཚང་མས་)ཁོང་ལ་(ཡུ་སུ་ཧྥུ་)མགོ་བོ་བསྒུར། དེ་ནས་ཁོང་གིས་(ཡུ་སུཕ་) "ཨོ་ངའི་ཨ་ཕ། འདི་ནི་ངའི་སྔོན་གྱི་རྨི་ལམ་གྱི་དོན་འགྲེལ་ཡིན། དངོས་གནས་ངའི་གཙོ་བོས་དེ་དངོས་ཡོད་དུ་བསྒྱུར་ཡོད། དངོས་གནས་ངའི་གཙོ་བོས་ང་ལ་བཟང་པོ་བྱས་ཡོད། ཁོས་ང་ལ་བཙོན་ཁང་ནས་གློད་པ་དང་། ཁོས་ཁྱོད་གྲོང་གསེབ་ནས་འཁྱེར་སྐབས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ།
۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا
wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).
ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོས་ཁྱེད་ལ་ཁོང་ལས་གཞན་ལ་ཕྱག་འཚལ་མི་ཆོག་པ་དང་ཕ་མ་གཉིས་ལ་ཕན་ཐོགས་བྱེད་དགོས་པའི་བཀའ་གནང་ཡོད། གལ་ཏེ་ཁོང་ཚོ་གཅིག་གམ་གཉིས་ཀ་ཁྱེད་ཀྱི་བདག་སྐྱོང་འོག་རྒས་པར་གྱུར་ན། དེ་ནས་ཁོང་གཉིས་ཀར་ནམ་ཡང་"ཨ་"ཞེས་པའི་ཚིག་དེ་མ་བཤད་ཅིང་།
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ
wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).
དེ་ནས་ཁོང་གཉིས་ལ་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་དམའ་འབེབས་བྱས་ནས་ "ཨོ་ངའི་གཙོ་བོ་ལགས། ཁོང་གཉིས་ཀྱིས་ང་ལ་ཆུང་ཆུང་སྐབས་སློབ་སྟོན་བྱས་པ་ལྟར་ཁོང་གཉིས་ལ་བརྩེ་བ་བྱོས།"
وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا
wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).
དེ་བཞིན་ཁོ་རང་ཕ་མ་གཉིས་ལ་ཧ་ཅང་དད་པ་བརྟན་པོ་ཡོད་ལ། ཁོ་རང་ཆེ་འདོད་ཅན་གྱི་མི་ཞིག་མ་རེད།
وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا
wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).
ངའི་ཨ་མ་ལ་དད་པ་བརྟན་པོ་ཡོད། ཁོང་གིས་ང་ལ་ཆེ་འདོད་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅན་དུ་མ་བཟོས།
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا ۗوَاِنْ جَاهَدٰكَ لِتُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا ۗاِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi ḥusnā(n), wa in jāhadāka litusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā, ilayya marji‘ukum fa'unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
ང་ཚོས་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཕ་མ་ལ་ཡག་པོ་བྱེད་དགོས་པ་དེ་མ་བྱས་ཀ་མེད་དུ་བཟོས་ཡོད། གལ་ཏེ་ཁོང་ཚོས་ཁྱེད་ལ་ཁྱེད་ལ་ཤེས་བྱ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་དང་འབྲེལ་བ་བྱེད་པར་བཙན་ཤེད་བྱས་ན། ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོག་ནི་ང་ལ་གཅིག་པུ་ཡིན་པས་ངས་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་བྱས་པ་དེ་ཁྱོད་ལ་བཤད་རྒྱུ་ཡིན།
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).
ང་ཚོས་མི་ལ་ཕ་མ་གཉིས་ལ་བཀའ་བཏང་ཡོད། ཁོང་གི་ཨ་མས་ཁོང་ལ་ཞན་ཆ་ཆེ་རུ་འགྲོ་བཞིན་པའི་གནས་སྟངས་འོག་མངལ་ཆགས་ཡོད་པ་དང་། ལོ་གཉིས་ལ་སླེབས་སྐབས་ཁོང་ལ་ཨ་མའི་ནུ་མ་བཏོན་ཡོད། ང་དང་ཁྱོད་ཀྱི་ཕ་མ་ལ་བཀའ་དྲིན་ཆེ། ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོག་དེ་ང་ལ་ཁོ་ན་ཡིན།
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).
ང་ཚོས་མི་རྣམས་ལ་ཕ་མ་ལ་བཟང་པོ་བྱེད་དགོས་པའི་བཀའ་བཏང་ཡོད། ཁོང་གི་ཨ་མས་ཁོང་ལ་དཀའ་ངལ་གྱིས་མངལ་ཆགས་ཡོད་པ་དང་། ཁོང་ལ་དཀའ་ངལ་གྱིས་སྐྱེས་ཡོད། མངལ་ཆགས་པའི་དུས་ཡུན་ཟླ་བ་སུམ་ཅུ་ཡིན། དེར་བརྟེན་ཁོ་(བྱིས་པ)རྒན་རྒོན་དུ་གྱུར་ནས་ལོ་བཞི་བཅུ་ལ་སླེབས་སྐབས་ཁོས་སྨོན་ལམ་བཏབ། ཕྲུ་གུ། དངོས་གནས་ངས་ཁྱེད་ལ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་པ་དང་། དངོས་གནས་ང་ཁ་ཆེའི་གྲས་ཤིག་ཡིན།"