فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
तखन शैतान दुनू गोटे केँ जन्नत सँ बाहर निकालि देलकनि आ ओतहि रहैत हुनका सभ केँ ओहि ठाम सँ निकालि देल गेलनि। आ हम कहलियनि, “नीचाँ जाउ! अहाँ सभ मे सँ किछु गोटे एक-दोसरक दुश्मन छी।आ पृथ्वी पर अहाँ सभ केँ किछु समयक लेल निवास आ भोग भेटत।”
قُلْنَا اهْبِطُوْا مِنْهَا جَمِيْعًا ۚ فَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
qulnahbiṭū minhā jamī‘ā(n), fa'immā ya'tiyannakum minnī hudan faman tabi‘a hudāya falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
हम कहलियनि, "अहाँ सभ, स्वर्ग सँ उतरू! तखन जँ हमर मार्गदर्शन सही मे अहाँ सभ लग आबि जायत, तखन जे कियो हमर मार्गदर्शनक पालन करत, ओकरा लेल कोनो डर नहि होयत आ ने ओ सभ दुखी होयत।"