188
Q.S Әл-Әраф (7:188)
قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).
Әйт (Мөхәммәд пәйгамбәр): "Мин үземә файда китерергә дә, зарарны кире кайтарырга да көчем җитми, Аллаһ теләгәннән башка. Әгәр мин яшерен нәрсәләрне белсәм, мөмкин кадәр күбрәк файда эшләр идем һәм миңа бернинди зыян да ирешмәс иде. Мин фәкать куркытучы һәм мөэминнәр өчен сөенеч бирүче генәмен."