188
Q.S Ал-Аъроф (7:188)
قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Ман қудрати суд ва дафъи зиёнро барои худ надорам, магар он чи Худо бихоҳад. Агар ғайбро медонистам, ҳарчи бештар хайр мекардам ва ҳеҷ зараре ба ман намерасид. Ман танҳо бимдиҳанда ва башоратдиҳанда барои мӯъминон ҳастам».