وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
आ जे लोक (अंसार) मदीना शहर पर कब्जा कएने छल आ ओकरा (मुहाजिरीन) के (आगमन) स पहिने विश्वास केने छल, ओ सब ओहि लोक स प्रेम करैत छल जे अपन जगह पर प्रवास केलक। आ जे किछु ओकरा सभ केँ (मुहाजिरीन) देल गेल छलैक ताहि लेल ओ सभ अपन हृदय मे इच्छा नहि रखैत छलाह; आरू वू (मुहाजिरीन) क॑ प्राथमिकता दै छै, खुद स॑ ऊपर, भले ही ओकरा भी जरूरत छै । आ जे कंजूस स अपना के बचा लैत अछि, तखन ओ सब भाग्यशाली लोक छथि।