وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Ә Мәҙинә ҡалаһын баҫып алған һәм улар (мөһәжирҙәр) (мөһәжирҙәр) килгәнгә тиклем иман килтергән кешеләр (ансарҙар), үҙ урындарына һижрәт иткәндәрҙе яраттылар. Һәм улар үҙҙәренә бирелгән нәмәләргә (мөһәжирҙәр) күңелдәренә нәфрәт һалманылар; һәм улар өҫтөнлөк бирә (Мөһәжир), үҙҙәренән өҫтөнөрәк, хатта улар ҙа мохтажлыҡ кисерһә лә. Ә кем үҙен һаманлыҡтан тота, тимәк, шул бәхетле кешеләр.