اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ
al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
(එනම්) තමන් සතුව ඇති තව්රාත් සහ ඉන්ජිල්හි ලියා ඇති (නම) දකින, යහපත් දේ කිරීමට අණ කරන, අයහපත් දේ තහනම් කරන, තමන්ට යහපත් සියල්ලට ඉඩ දෙන, අයහපත් සියල්ල තහනම් කරන, තමන් මත ඇති බරින් සහ විලංගුවලින් ඔවුන් නිදහස් කරන, උම්මි (කියවීමට හා ලිවීමට නොහැකි) නබිවරයා වන රසූල්වරයා අනුගමනය කරන අය. ඔහු කෙරෙහි විශ්වාස කරන, ඔහුව මහිමයට පත් කරන, ඔහුට උදව් කරන සහ ඔහුට පහළ කරන ලද දීප්තිමත් ආලෝකය (අල් කුර්ආනය) අනුගමනය කරන අය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඔවුන් වාසනාවන්ත ජනතාවයි.
وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
මුහාජිරින්වරුන්ගෙන් සහ අන්සාර්වරුන්ගෙන් (ඉස්ලාම් ආගමට හැරුණු) පළමුවැන්නන් සහ ඔවුන්ව හොඳින් අනුගමනය කළ අය ගැන අල්ලාහ් සතුටු විය. ඔවුන් අල්ලාහ් ගැන සතුටු විය. අල්ලාහ් ඔවුන්ට යටින් ගංගා ගලා යන උයන් සූදානම් කර ඇත. ඔවුන් එහි සදහටම රැඳී සිටිනු ඇත. එයම ඉමහත් ජයග්රහණයකි.
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
නියත වශයෙන්ම අල්ලාහ් නබිතුමාගේ, මුහාජිර්වරුන්ගේ සහ අන්සාර්වරුන්ගේ පසුතැවිල්ල පිළිගත්තේය. ඔවුන් දුෂ්කර කාලවලදී නබිතුමා අනුගමනය කළ අතර, ඔවුන්ගෙන් පිරිසකගේ හදවත් හැරී යාමට ආසන්න වූ පසු, අල්ලාහ් ඔවුන්ගේ පසුතැවිල්ල පිළිගත්තේය. නියත වශයෙන්ම අල්ලාහ් ඔවුන්ට ඉතාමත් කරුණාවන්ත, දයාවන්තය.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
මදීනා නගරය අත්පත් කරගෙන සිටි සහ ඔවුන්ට (මුහාජිරින්) පැමිණීමට පෙර විශ්වාස කළ (අන්සාර්) ජනයා, ඔවුන්ගේ ස්ථානයට සංක්රමණය වූ අයට ආදරය කළහ. තවද ඔවුන්ට (මුහාජිරින්) ලබා දුන් දේ සඳහා ඔවුන් තම හදවත් තුළ ආශාවන් ඇති කර නොගත්හ; තවද ඔවුන් අවශ්යතාවයෙන් සිටියද, තමන්ට වඩා (මුහාජිරින්) ප්රමුඛත්වය ගත්හ. තවද කවුරුන් මසුරුකමෙන් වැළකී සිටින්නේද, ඔවුන් වාසනාවන්තයින්ය.
وَالَّذِيْنَ جَاۤءُوْ مِنْۢ بَعْدِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِاِخْوَانِنَا الَّذِيْنَ سَبَقُوْنَا بِالْاِيْمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِيْ قُلُوْبِنَا غِلًّا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا رَبَّنَآ اِنَّكَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
wal-lażīna jā'ū mim ba‘dihim yaqūlūna rabbanagfir lanā wa li'ikhwāninal-lażīna sabaqūnā bil-īmāni wa lā taj‘al fī qulūbinā gillal lil-lażīna āmanū rabbanā innaka ra'ūfur raḥīm(un).
තවද ඔවුන්ගෙන් පසු පැමිණි අය (මුහාජිරින් සහ අන්සාර්) මෙසේ ප්රාර්ථනා කළහ: “අපගේ ස්වාමීනි, අපට සහ අපට පෙර විශ්වාස කළ අපගේ සහෝදරයින්ට සමාව දෙන්න, තවද විශ්වාස කළ අය කෙරෙහි අපගේ හදවත් තුළ වෛරයක් ඇති නොකරන්න. අපගේ ස්වාමීනි, නියත වශයෙන්ම ඔබ ඉතාමත් කරුණාවන්ත, අසමසම දයාවන්තයාය.”