اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ
al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
(Атап әйткәндә) улар рәсүлгә эйәреп, пәйғәмбәр, кем өмми (уҡый һәм яҙа алмай) кемдең (исеме) улар Тәүрат һәм Һөйөнөслө Хәбәрҙә яҙылғанын таба, улар бар, кем уларҙы дөрөҫ эшләргә бойора һәм насарлыҡты тыя, һәм кем рөхсәт итә, бөтә нәмәне улар өсөн яҡшы һәм уларҙы азат итә, тип, был өсөн уларҙы. Ә уға иман килтергәндәр, уны ололағандар, уға ярҙам иткәндәр һәм үҙенә индерелгән яҡты нурға (Ҡөрьәнгә) эйәргәндәргә килгәндә, улар – бәхетле кешеләр.
وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
Мөһәжирҙәр һәм ансарҙар араһында иң беренсе булып (ислам динен ҡабул иткәндәр) һәм уларға яҡшы эйәргәндәр Аллаһ уларҙан риза булды, улар ҙа Аллаһтан риза булды. Аллаһ уларға аҫтында йылғалар ағып ятҡан йәннәттәр әҙерләгән. Улар унда мәңге ҡаласаҡ. Был ҙур еңеү.
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
Ысынлап та, ауыр ваҡыттарҙа пәйғәмбәргә эйәргән мөһәжирҙәрҙең һәм ансарҙарҙың тәүбәләрен Аллаһ Тәғәлә ҡабул иткән, уларҙың бер төркөмөнөң йөрәге ситкә борола яҙғандан һуң, шунан һуң Аллаһ Тәғәлә уларҙың тәүбәләрен ҡабул иткән. Ысынлап та, Аллаһ уларға ҡарата рәхимле, рәхимле!
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Ә Мәҙинә ҡалаһын баҫып алған һәм улар (мөһәжирҙәр) (мөһәжирҙәр) килгәнгә тиклем иман килтергән кешеләр (ансарҙар), үҙ урындарына һижрәт иткәндәрҙе яраттылар. Һәм улар үҙҙәренә бирелгән нәмәләргә (мөһәжирҙәр) күңелдәренә нәфрәт һалманылар; һәм улар өҫтөнлөк бирә (Мөһәжир), үҙҙәренән өҫтөнөрәк, хатта улар ҙа мохтажлыҡ кисерһә лә. Ә кем үҙен һаманлыҡтан тота, тимәк, шул бәхетле кешеләр.
وَالَّذِيْنَ جَاۤءُوْ مِنْۢ بَعْدِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِاِخْوَانِنَا الَّذِيْنَ سَبَقُوْنَا بِالْاِيْمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِيْ قُلُوْبِنَا غِلًّا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا رَبَّنَآ اِنَّكَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
wal-lażīna jā'ū mim ba‘dihim yaqūlūna rabbanagfir lanā wa li'ikhwāninal-lażīna sabaqūnā bil-īmāni wa lā taj‘al fī qulūbinā gillal lil-lażīna āmanū rabbanā innaka ra'ūfur raḥīm(un).
Уларҙан һуң килгәндәр (мөһәжирҙәр һәм ансарҙар) доға ҡылды: «Эй, Раббыбыҙ, беҙҙе һәм беҙҙән алда иман килтергән ҡәрҙәштәребеҙҙе ғәфү ит, иман килтергәндәргә ҡарата күңелдәребеҙгә яуызлыҡ һалма.