وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
மேலும் (நினைவு கூருங்கள்), அல்லாஹ் யாருக்கு அருள்புரிந்தானோ, நீங்களும் அவருக்கு அருள்புரிந்தாரோ, அவரிடம் (முஹம்மது), "உன் மனைவியை வைத்துக்கொள், அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சு" என்று நீங்கள் கூறியபோது, அல்லாஹ் வெளிப்படுத்துவதை உங்கள் உள்ளத்தில் மறைத்துக்கொண்டு, நீங்கள் மக்களுக்கு அஞ்சினீர்கள்; உங்களால் அஞ்சப்படுவதற்கு அல்லாஹ்வே அதிக தகுதியுடையவனாக இருந்தபோதிலும். எனவே, ஸைத் தன் மனைவிக்கான தேவைகளை முடித்துக்கொண்டபோது (அவளை விவாகரத்து செய்தபோது), நாம் உங்களை அவளுக்கு (ஸைனபிற்கு) மணம் புகட்டினோம்; இதன் மூலம், தத்தெடுக்கப்பட்ட பிள்ளைகள் தங்கள் மனைவிகளுக்கான தேவைகளை முடித்திருந்தால், விசுவாசிகள் அவர்களின் மனைவிகளை மணப்பதற்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இருக்காது. மேலும் அல்லாஹ்வின் கட்டளை நிச்சயமாக நிறைவேறும்.
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
அல்லாஹ் தமக்காக விதித்த விஷயத்தில் நபிக்கு எவ்வித எதிர்ப்பும் இருக்கவில்லை. (இதை) முந்தைய நபிமார்களுக்கு அல்லாஹ் தனது சுன்னாவாக விதித்துள்ளான். மேலும், அல்லாஹ்வின் விதி என்பது நிச்சயமாக நடைமுறைக்கு வரும் ஒரு விதியாகும்.