۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَهِلَّةِ ۗ قُلْ هِيَ مَوَاقِيْتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِاَنْ تَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ ظُهُوْرِهَا وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقٰىۚ وَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ اَبْوَابِهَا ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
yas'alūnaka ‘anil-ahillah(ti), qul hiya mawāqītu lin-nāsi wal-ḥajj(i), wa laisal-birru bi'an ta'tul-buyūta min ẓuhūrihā wa lākinnal-birra manittaqā, wa'tul-buyūta min abwābihā, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).
Һинән (Мөхәммәттән) ярым ай тураһында һорайҙар. Әйт: «Был кешеләр өсөн ваҡыт һәм хаж ҡылыу ваҡыты күрһәткесе». Өйгә уның өҫтөнән инеү изгелек түгел, ә изгелек тәҡүәлеләрҙең (изгелеге). Өйҙәргә ишектәренән инегеҙ, уңышҡа өлгәшер өсөн Аллаһтан ҡурҡығыҙ.
اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ
al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).
Хаж (миҙгел) — раҫланған айҙар. Кем шул (айҙарҙа) хаж ҡылһа, хаж ваҡытында бысраҡ һүҙҙәр һөйләмәһен (рәфәттәр әйтмәһен), әхлаҡһыҙлыҡ ҡылмаһын, ғауғалашмаһын. Ниндәй генә изгелек ҡылһағыҙ ҙа, Аллаһ белә. Ризыҡ алып килегеҙ, сөнки ысынында иң яҡшы ризыҡ – тәҡүәлек. Һәм Минән ҡурҡығыҙ, айыҡ аҡыллы кешеләр!