117
Q.S अत-तौबाह (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
सचमुच अल्लाह नबी, मुहाजिरीन आ अंसार के पश्चाताप के स्वीकार क लेने छथि, जे कठिन समय में नबी के पाछे चलैत छलाह, हुनकर एकटा समूह के दिल लगभग मुड़ला के बाद, तखन अल्लाह हुनकर पश्चाताप स्वीकार क लेलनि। सचमुच अल्लाह हुनका सब पर परम कृपालु, दयालु छथि,