117
Q.S At-Tawbah (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
Nanwlɛ, Ɲanmiɛn nuan ijɔfuɛ’n, ɔ nin Muhajirin nin Ansar mɔ blɛ kekle nun’n, be suli Ɲanmiɛn nuan ijɔfuɛ’n i sin’n, kɛ be nun akpasua kun i awlɛn’n w’a cɛman naan w’a kaci’n, i sin’n, Allah kplinnin be nzuɛn’n su. Nanwlɛ, Allah ti aklunyefuɛ dan, ɔ si be aunnvuɛ dan.