117
Q.S စူရဟ် တောင်ဗဟ် (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
အလ္လာဟ်သည် တမန်တော်နှင့် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ (မူဟာဂျီရ်များ) နှင့် အန်ဆာရ်များအနက်မှ သူၤနောက်လိုက်သူများအပေါ် ကရုဏာပြခဲ့သည်၊ ၎င်းတို့သည် ခက်ခဲသောအချိန်တွင် လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက်၊ သူသည် ၎င်းတို့ၤနောင်တကို လက်ခံခဲ့သည်။ ဧကန်စင်စစ် အလ္လာဟ်သည် ၎င်းတို့အပေါ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ၊ အလွန်သနားကရုဏာပြုသူဖြစ်သည်။