117
Q.S अत-तौबाह (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
सचमुच अल्लाह ने नबी, मुहाजिरीन ते अंसार दी तनबाम गी स्वीकार कीता ऐ, जिने कठिन समें च नबी दे पिच्छे चलदे हे, उंदे च इक समूह दे दिल लगभग मुड़ने दे बाद, फिर अल्लाह ने उंदी तनबाम गी स्वीकार करी लेया। दरअसल अल्लाह उंदे उप्पर परम कृपालु ऐ,