اِنْ يَّمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهٗ ۗوَتِلْكَ الْاَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِۚ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَيَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَدَاۤءَ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَۙ
iy yamsaskum qarḥun faqad massal-qauma qarḥum miṡluh(ū), wa tilkal-ayyāmu nudāwiluhā binan-nās(i), wa liya‘lamallāhul-lażīna āmanū wa yattakhiża minkum syuhadā'(u), wallāhu lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).
ប្រសិនបើអ្នក (នៅសមរភូមិអ៊ូហ៊ូដ) រងរបួស នោះពួកគេ (នៅសមរភូមិបាដ្រ) ក៏រងរបួសស្រដៀងគ្នាដែរ។ ហើយពេលវេលាទាំងនេះ (នៃភាពជោគជ័យ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញ) យើងឆ្លាស់គ្នាក្នុងចំណោមមនុស្ស (ដើម្បីឱ្យពួកគេត្រូវបានបង្រៀន) ហើយដើម្បីអល់ឡោះអាចបែងចែកអ្នកជឿ (ពីអ្នកមិនជឿ) និងដើម្បីទ្រង់អាចធ្វើឱ្យអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នក (ធ្លាក់ជា) ទុក្ករបុគ្គល។ ហើយអល់ឡោះមិនស្រឡាញ់អ្នកប្រព្រឹត្តខុសឡើយ។
وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّٰهُ وَعْدَهٗٓ اِذْ تَحُسُّوْنَهُمْ بِاِذْنِهٖ ۚ حَتّٰىٓ اِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِى الْاَمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَآ اَرٰىكُمْ مَّا تُحِبُّوْنَ ۗ مِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الْاٰخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۚ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ ۗ وَاللّٰهُ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ṣadaqakumullāhu wa‘dahū iż taḥussūnahum bi'iżnih(ī), ḥattā iżā fasyiltum wa tanāza‘tum fil-amri wa ‘aṣaitum mim ba‘di mā arākum mā tuḥibbūn(a), minkum may yurīdud-dun-yā wa minkum may yurīdul-ākhirah(ta), ṡumma ṣarafakum ‘anhum liyabtaliyakum, wa laqad ‘afā ‘ankum, wallāhu żū faḍlin ‘alal-mu'minīn(a).
ហើយជាការពិតណាស់ អល់ឡោះបានបំពេញតាមការសន្យារបស់ទ្រង់ចំពោះអ្នក នៅពេលដែលអ្នកបានសម្លាប់ពួកគេដោយមានការអនុញ្ញាតពីទ្រង់ រហូតដល់អ្នកទន់ខ្សោយ និងមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នាក្នុងរឿងនេះ ហើយមិនអើពើនឹងបញ្ជារបស់អ្នកនាំសារ បន្ទាប់ពីអល់ឡោះបានបង្ហាញអ្នកនូវអ្វីដែលអ្នកត្រូវការ។ ក្នុងចំណោមអ្នក មានអ្នកដែលចង់បានលោកិយ ហើយក្នុងចំណោមអ្នក មានអ្នកដែលចង់បានជីវិតបរលោក។ បន្ទាប់មក អល់ឡោះបានបង្វែរអ្នកចេញពីពួកគេ ដើម្បីសាកល្បងអ្នក ប៉ុន្តែទ្រង់ពិតជាបានអភ័យទោសឱ្យអ្នក។ ហើយអល់ឡោះមានអំណោយទាន (ដែលបានប្រទាន) ដល់ពួកអ្នកមានជំនឿ។
۞ اِذْ تُصْعِدُوْنَ وَلَا تَلْوٗنَ عَلٰٓى اَحَدٍ وَّالرَّسُوْلُ يَدْعُوْكُمْ فِيْٓ اُخْرٰىكُمْ فَاَثَابَكُمْ غَمًّا ۢبِغَمٍّ لِّكَيْلَا تَحْزَنُوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَآ اَصَابَكُمْ ۗ وَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ
iż tuṣ‘idūna wa lā talwūna ‘alā aḥadiw war-rasūlu yad‘ūkum fī ukhrākum fa aṡābakum gammam bigammil likailā taḥzanū ‘alā mā fātakum wa lā mā aṣābakum, wallāhu khabīrum bimā taṣna‘ūn(a).
(ចូរចងចាំ) នៅពេលដែលពួកអ្នករត់គេចខ្លួន ហើយមិនបានមើលអ្នកណាម្នាក់ឡើយ ខណៈពេលដែលអ្នកនាំសារ (មូហាំម៉ាត់) ដែលស្ថិតក្នុងចំណោម (មិត្តភក្តិ) ផ្សេងទៀតរបស់ពួកអ្នកបានហៅពួកអ្នក (ក្រុមដែលរត់គេចខ្លួន) នោះ អល់ឡោះបានធ្វើឱ្យពួកអ្នកកើតទុក្ខម្តងហើយម្តងទៀត ដើម្បីកុំឱ្យពួកអ្នកកើតទុក្ខព្រួយ (ទៀត) ចំពោះអ្វីដែលបានរត់គេចខ្លួនពីពួកអ្នក និងចំពោះអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកអ្នក។ ហើយអល់ឡោះដឹងអំពីអ្វីដែលពួកអ្នកកំពុងធ្វើ។
ثُمَّ اَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ الْغَمِّ اَمَنَةً نُّعَاسًا يَّغْشٰى طَۤاىِٕفَةً مِّنْكُمْ ۙ وَطَۤاىِٕفَةٌ قَدْ اَهَمَّتْهُمْ اَنْفُسُهُمْ يَظُنُّوْنَ بِاللّٰهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ ۗ يَقُوْلُوْنَ هَلْ لَّنَا مِنَ الْاَمْرِ مِنْ شَيْءٍ ۗ قُلْ اِنَّ الْاَمْرَ كُلَّهٗ لِلّٰهِ ۗ يُخْفُوْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ مَّا لَا يُبْدُوْنَ لَكَ ۗ يَقُوْلُوْنَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ الْاَمْرِ شَيْءٌ مَّا قُتِلْنَا هٰهُنَا ۗ قُلْ لَّوْ كُنْتُمْ فِيْ بُيُوْتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِيْنَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ اِلٰى مَضَاجِعِهِمْ ۚ وَلِيَبْتَلِيَ اللّٰهُ مَا فِيْ صُدُوْرِكُمْ وَلِيُمَحِّصَ مَا فِيْ قُلُوْبِكُمْ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ
Ṡumma anzala ‘alaikum mim ba‘dil-gammi amanatan nu‘āsay yagsyā ṭā'ifatam minkum, wa ṭā'ifatun qad ahammathum anfusuhum yaẓunnūna billāhi gairal-ḥaqqi ẓanal-jāhiliyyah(ti), yaqūlūna hal lanā minal-amri min syai'(in), qul innal-amra kullahū lillāh(i), yukhfūna fī anfusihim mā lā yubdūna lak(a), yaqūlūna lau kāna lanā minal-amri syai'um mā qutilnā hāhunā, qul lau kuntum fī buyūtikum labarazal-lażīna kutiba ‘alaihimul-qatlu ilā maḍāji‘ihim, wa liyabtaliyallāhu mā fī ṣudūrikum wa liyumaḥḥiṣa mā fī qulūbikum, wallāhu ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).
បន្ទាប់មក បន្ទាប់ពីអ្នកត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយភាពសោកសៅ ទ្រង់បានបញ្ជូនអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពមកអ្នក (ក្នុងទម្រង់ជា) ភាពងងុយគេង ដែលគ្របដណ្តប់ក្រុមមួយរបស់អ្នក ខណៈពេលដែលក្រុមមួយទៀតមានការព្រួយបារម្ភអំពីខ្លួនឯង។ ពួកគេគិតថាអ្វីដែលមិនពិតអំពីអល់ឡោះ គឺដូចជាគំនិតល្ងង់ខ្លៅ។ ពួកគេបាននិយាយថា "តើមានអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបានអំពីរឿងនេះទេ?" ចូរអ្នក (មូហាំម៉ាត់) និយាយថា "ពិតណាស់ បញ្ហាទាំងអស់ស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់អល់ឡោះ"។ ពួកគេលាក់ទុកនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេនូវអ្វីដែលពួកគេមិនបានបង្ហាញដល់អ្នក។ ពួកគេបាននិយាយថា "ប្រសិនបើមានអ្វីមួយដែលយើងអាចធ្វើបានក្នុងរឿងនេះ យើងនឹងមិនត្រូវបានគេសម្លាប់នៅទីនេះទេ"។ ចូរអ្នក (មូហាំម៉ាត់) និយាយថា "ទោះបីជាអ្នកនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកក៏ដោយ អ្នកដែលត្រូវសម្លាប់ប្រាកដជានឹងចេញមកកន្លែងដែលពួកគេត្រូវបានគេសម្លាប់"។ អល់ឡោះ (ធ្វើបែបនេះ) ដើម្បីសាកល្បងអ្វីដែលមាននៅក្នុងទ្រូងរបស់អ្នក និងដើម្បីសម្អាតអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។ ហើយអល់ឡោះជាអ្នកដឹងអ្វីៗទាំងអស់អំពីចិត្ត។
اِنَّ الَّذِيْنَ تَوَلَّوْا مِنْكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعٰنِۙ اِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطٰنُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُوْا ۚ وَلَقَدْ عَفَا اللّٰهُ عَنْهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ ࣖ
innal-lażīna tawallau minkum yaumal-taqal-jam‘ān(i), innamastazallahumusy-syaiṭānu biba‘ḍi mā kasabū, wa laqad ‘afallāhu ‘anhum, innallāha gafūrun ḥalīm(un).
ជាការពិតណាស់ ពួកដែលបានងាកចេញក្នុងចំណោមពួកអ្នក នៅពេលដែលមានការជួបគ្នា (សមរភូមិ) រវាងកងទ័ពទាំងពីរ តាមពិតពួកគេត្រូវបានស្ហៃតនបំផ្លាញ ដោយសារតែកំហុសមួយចំនួនដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត (កាលពីអតីតកាល) ប៉ុន្តែអល់ឡោះពិតជាបានអភ័យទោសឱ្យពួកគេ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះគឺជាអ្នកដែលអភ័យទោសឱ្យ ជាអ្នកដែលមានចិត្តអាណិតអាសូរបំផុត។
اَوَلَمَّآ اَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةٌ قَدْ اَصَبْتُمْ مِّثْلَيْهَاۙ قُلْتُمْ اَنّٰى هٰذَا ۗ قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اَنْفُسِكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
awa lammā aṣābatkum muṣībatun qad aṣabtum miṡlaihā, qultum annā hāżā, qul huwa min ‘indi anfusikum, innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
ហើយហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលគ្រោះមហន្តរាយមួយ (ការបរាជ័យនៅអ៊ូហ៊ូដ) វាយប្រហារពួកអ្នក ខណៈពេលដែលពួកអ្នកបានបង្កគ្រោះមហន្តរាយធំជាងសត្រូវរបស់ពួកអ្នកពីរដងនៅបាដ្រ? ពួកអ្នកនិយាយថា "តើការបរាជ័យនេះមកពីណា?" ចូរពួកអ្នកនិយាយថា "វាមកពីពួកអ្នកផ្ទាល់"។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមានអំណាចលើអ្វីៗទាំងអស់។
وَمَآ اَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعٰنِ فَبِاِذْنِ اللّٰهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِيْنَۙ
wa mā aṣābakum yaumal-taqal-jam‘āni fa bi'iżnillāhi wa liya‘lamal-mu'minīn(a).
ហើយអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះអ្នក នៅពេលដែលកងទ័ពទាំងពីរបានជួបគ្នា គឺដោយសារការអនុញ្ញាតរបស់អល់ឡោះ ហើយដើម្បីអល់ឡោះនឹងសាកល្បងអ្នកដែលជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដ។
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(ពោលគឺ) អ្នកដែលគោរពប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសារ បន្ទាប់ពីពួកគេរងរបួស (នៅក្នុងសមរភូមិអ៊ូហ៊ូដ)។ អ្នកដែលធ្វើល្អ និងគោរពប្រតិបត្តិតាមជំនឿក្នុងចំណោមពួកគេ នឹងទទួលបានផលបុណ្យដ៏ធំធេង។